Because It's My First Life 소설 & 이야기

Ngumiti naman ako sa narinig ko at saka tumango. " Ang natutunan ko naman sa ating dalawa, na ang unang taong papasok sa buhay mo ay hindi natin sigurado kung sila nga ba, may ilan na nagkatuluyan. Masaya ako na naging parte ka ng buhay ko, Link. Masaya ako na patuloy mo pa ring inaasikaso ang bookstore ko... " " Anong ibig mong sabihin? " Nagtataka niyang tanong na ikinatango ko habang papikit-pikit pa.

mayroon na lang akong anim na buwan para mabuhay sa Mundo kaya ano ba naman kung mapunit ako ngayong Gabi. maikli na Ang Oras ko kaya tiyak Kong ito na Ang una't huling mararanasan ko Ang ganito. ipinangako ko sa aking sarili na Wala akong dapat na pagsisihan dahil Isa ito sa mga gusto Kong gawin Bago mawala Ang aking Buhay. samantala.

Malambot at malambing ang halik, isang maikling pagsasanib ng aming buhay. Sa paglayo namin ay namumula ang pisngi ni Pia, at may isang matamis na ngiti sa kanyang mga labi. Sumabog sa palakpakan ang silid, at nakaramdam ako ng kakaibang halo ng ginhawa at pag-asa. Ito ang aming unang halik, at kahit na ito ay ipinanganak sa labas ng tungkulin, ito ay may pahiwatig ng isang bagay na tunay.

Bago ako matulog ay kinumbinsi ko ang sarili ko na limutin na ang nangyari kanina, dahil kung hindi ay mas lalo lamang akong magkakasala. Napagdesisyunan ko na ibaon na lamang iyon sa limot at magkunwaring hindi iyon nangyari kahit pa iyon ang unang beses na nakaramdam ako ng ganoon. Even though it's the very first time that I've felt so alive.

“Thank you.” Kumunot ang noo nito at napalingon sa kanya. “For what?” “For everything. Simula nang makilala kita, parang nagkaroon ako ng iba pang mundo bukod sa apat na sulok ng bahay ko. Before it was so grey and black. But now, it seems like everything is alive, even me.” Ngumiti itong muli. “You’re welcome.” “Pero puwede ko bang itanong kung bakit mo ginagawa ito? You barely know

At sa unang hakbang ko papasok sa bahay na iyon— parang may pinto sa loob ko na dahan-dahang bumukas. Hindi ito escape. Hindi rin ganap na pagbabalik. Ito yung gitna. Isang bagong buhay na hindi pa namin alam kung kakayanin. Pero sa unang pagkakataon sa matagal na panahon— hindi ako tumakbo palayo.

Nagtatakang paliwanag ni Aiden sa akin. With what he said, I realized a lot of things. It's not that Elijah forgot about my birthday, but he doesn't like to celebrate it because it was the day I died in my first life. For Elijah, it was a day to grieve and not a day to be happy. It was one of his most regret part of his life and I couldn't blame him if he dislikes birthdays because of that. I died on that day and after a hundred years, I was reborn on the same day.

Naniniwala ako na may purpose ang lahat ng sakit na pinagdadaanan ko. Ito na ang bagong simula sa buhay ko.

Gusto ko sanang isigaw iyon sa mukha niya pero pinigilan ko ang sarili ko. “It’s my first time seeing you.” Deretsong sagot ko. If he’ll know I am the girl with him that night from five years ago and discovers I birthed a child from his d*mned sperm, hindi ko alam, baka kukunin niya sa akin si Munde! That’s never going to happen even if I die! My baby is the only person left I treasure the most in this world. Kung mawawala siya sa akin, I don’t know what’ll happen to me. Life becomes worthless if I can’t be with my baby, the only reason why I am striving to live up until now.

Estado pa lang ng buhay naming ay napakalayo na, siya nasa kalangitan habang ako ay nasa lupa at nakatingala lamang sa kaniya. Makatulog na nga dahil bukas ay magsisimula na ang bagong buhay ko na ang ordinary ay alam kong magiging extra ordinary na because of them. Para hindi na ako mag isip ng kung ano-ano pa sa sa sarili ko.