Belongs In Tagalog Novels & Stories

Chapter 3: The Suit and The Shark ​"Ma'am, sigurado po ba kayo na kailangan ko 'to? Pwede naman po akong mag-Barong Tagalog na lang. May luma po si Tatay, kasya pa sa akin."

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Parang sira ulong santa clause. "Every year ay ginaganap natin ang class hunting na siyang hahasa sa abilidad ninyong lahat. Mapabampira man, asong lobo, o 'di kaya ay mangkukulam isama narin natin ang taga ibang mundo na bigla-bigla nalang dumating sa mundo natin dahil lumayas." "Sira-ulo talaga." Rinig kong bulong ni Virgo. Nang tignan ko si Madrigal ay nakangisi itong nakatingin sa gawi ko.

mahina kong sabi. "Wala naman akong karapatang pagbawalan ka. Buhay mo iyan. Ang sa akin lang, huwag mo naman akong pag-alalahanin ng ganoon." May malalim na hininga sa dulo ng mga katagang kanyang binitawan.

sagot ng bata na kung mag-isip ay akalain mo na matured na. Inakbayan n'ya ito at masaya s'ya na sa simula pa lang ay magkasundo na sila. "One step at a time, Xian" pabulong na sabi n'ya sarili.

Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.” Kung hindi lang siguro marunong magpigil ang binata ng inis ay pinagsalitaan na niya ito ng masama ngunit bilang isang lalaking may pinag-aralan at kapatid na babae ay hindi niya iyon gagawin.

"W-Why a-are y-you l-like t-this?" Medyo humigpit ang hawak niya sa aking panga. "Je to jen prostý důvod. Proto, že vás mám rád." Kumunot ang noo ko sa kaniyang sinabi. It was a foreign language that he used the last time. Marahan akong umiling sa kaniya. "H-Hindi k-ki-t-ta ma-i-intind-d-dihan..." "Simple, amour. I like you." Umawang ang labi ko sa sinabi niya.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

“P-po?” “Sugata o kesu.” Hindi ako masyado magaling umunawa ng mga salita ng Japanese pero ang binanggit niya ay mas lalong nakapagpataas ng kilay ko. Sugata o kesu means to disappear. Anong ibig niyang sabihin? Sinong nawala? My eyebrows furrowed as I look at her. “A-ano po yon?” muli kong tanong dahil hindi ko siya maintindihan.

Tila ito batang hindi makaintindi sa isang simpleng salita. Umiling si Miranda at kinumpirma ito. "Ako. Kaming mababa sa listahan o 'di kaya 'wala' talaga sa listahan. Lahat kami ayaw sa pamilya n'yo. Nakangiti kaming lahat pero ang totoo ay gusto namin kayong hilahin pababa."