Bienvenido Manalo 소설 & 이야기

Tumingala siya at lumanghap ng hangin na animo'y isang droga na hinahanap-hanap ng kaniyang hininga ang amoy ng babae. Sa wakas! Makagaganti na rin siya! Bumukas ang kaniyang mga mata at tumuon sa dalaga na mas bata lang ng dalawang taon sa kaniya. "Chi sei?" (Sino ka?) Nginisihan niya ito, ngising nakita niya lang noon sa mga labi ng demonyong ama nito at ngayon ay suot-suot na niya. "I'm Lionzo Mancini, and I will be both your heaven and hell."

Napakaswerte ko sa taong ito. Naglibot-libot kami ni Lino sa lugar ng Maliliput at ang dami pala ritong magagandang tanawin. Mababait at friendly rin ang mga tao. Sakop pa pala ito ni Señor Manuel at may ilan ding taga-rito ang nakakakilala kay Lino dahil nagpunta na sila sa'min. Kaya pala naaalala namin ang iba sa kanila. Tinatanong nga nila kung ako raw ang nobya ni Lino and what the hell? Oo ang sagot niya palagi kahit hindi ko pa siya sinasagot. Siguro kasi mas madaling sumagot ng oo at hindi kaysa ipaliwanag kung ano ba talaga kami.

Lahat sila ay may transaksyon sa negosyo sa Montenegro Corp, kaya natural lamang na dumalo sila upang bumati. Nang makita si Luna at ang kanyang mga kasama, agad silang pinagkaguluhan. "Mr. Manalo, it’s been a long time!" "Mr. Manalo, many years have passed since we last met, and you look much healthier!" Pero hindi mahilig ang isang Eric Manalo na makisalamuha sa mga taong hindi niya kakilala. Tumugon lamang siya, ang kanyang ekspresyon ay magalang pero may distansya.

Bumangon si Manuela sa pagkakahiga niya, tumayo siya sa kama at naglakad papuntang teresa. "Wow! Kahit madilim na kita parin ang dagat mula dito, nakakakalma pa ang alon ng dagat." ngiting kumento ni Manuela na bahagyang nilingon si Uno na seryoso lang sa pagkakatayo nito. "Hindi ka ba sanay magpahinga or mawala sa kumpanya at clan mo?"pagtatanong ni Manuela na ikinapamulsa ni Uno.

Cold Nights with my Billionaire Husband Kabanata 65 - ANG WAKAS “Manalo! Manalo! Manalo!" Hindi magkamayaw ang mga tao sa pagsigaw ng apelyido ng kanilang napupusuang presidente. Matapos ang mahabang speech ni Senator Manalo ay nagsitayuan ang lahat ng manonood at binigyan ito nang malakas na palakpakan. Halos mapunit na ang labi ni Senator Manalo sa pag ngiti. Sa wakas ay nasisiguro na niya ang kaniyang nalalapit na tagumpay!

Parang wala akong maalala, o baka naman ay tinulugan ko lang talaga iyong time na ‘yon? “Pacensiya na ngunit wala akong dala-dalang damit para sa babae, ngunit may kaibigan akong may malapit na tirahan mula rito. Maaari tayong makahiram ng damit sa kan’yang asawa.” Hinarap ng lalaki ang kabayo at kinausap sa salitang banyaga, “Manolo, espera aquí. Tan pronto como corras me reiré de ti. (Manolo, maghintay ka rito. Sa oras na tumakbo ka ay kakatayin kita.) ”

Nawala ito sa dami ng tao. "...Señorito?" Mahina niyang tawag. Luminga siya sa kanan. Sa kaliwa. Wala. Unti-unting nawala ang ngiti sa kaniyang labi. Hindi niya kabisado ang lugar. Hindi niya alam kung saan ang resort. Mas lalo siyang kinabahan nang tuluyan siyang mapalibutan ng maraming turista. "Señorito..."

Sinipa pa niya ako habang nagsasalita. "Babe, tingnan mo, humingi na siya ng paumanhin. Pagmultahin mo na lang siya at tapusin na natin," dagdag pa niya, kunwaring inosenteng anghel, napakatamis ng ekspresyon ng mukha.

(It's the gentleman over there. "Grazie mille." (Thank you very much.) Tumayo si Sol at lumapit sa may-ari ng restaurant. "Buonasera, Signore." (Good evening, Sir.) Nag-angat ito ng tingin. "Buonasera. Posso aiutarla?" (Good evening. How may I help you?) Ngumiti si Sol. "Good evening. My name is Soledad Madrigal. I came from the Philippines."

KABANATA 48.2 Para manalo sa pangalawang kamay, masyadong malakas ang atake ng kalaban sa simula, at ngayon ay halata nang nahihirapan, at hindi na makasabay ang mga gifts. Pero... sa pagkakataong ito, lahat ay salamat kay Kero_Dixlo. Kung hindi siya ang unang tumulong, mahirap malaman ang kalalabasan.