Blackheart Marvel Novels & Stories

Mahaba at malantik ang pilikmata nito, maganda rin ang korte ng makapal nitong kilay na bumagay sa mga mata nito. Iyon nga 'ata ang asset ni Tristan. Napangiti siya at hindi niya na napigil ang sarili na haplusin ang mukha nito. Makinis ang balat ni Tristan, mas makinis pa 'ata sa balat niya. Sana kapag nagkaanak sila ay maging kamukha nito. Pero agad napawi ang saya niya at malungkot siyang napangiti.

anito Subalit biglang napatay niya ang phone, parang bigla siyang natakot sa nais sanang gawin. Mariing napapikit siya at sandaling napatingala. Matapos ay marahas na napabuntong hininga. Nagdadalawang isip siya kung itutuloy pa ba ang balak. KARA

Natutuw siya na makita itong hindi mapakawi at kinakabahan habang naghihintay ang dalaga sa kanya. Arman Esperanza, Nadine's father, did not deserve a quick revenge. He deserved to feel every inch of hell na ipapalasap niya sa buhay ng mga ito. Gusto niyang makita na triple sa pagdudusa niya ang mangyari sa pamilya Esperanza.

Halatang puyat siya. “Get out of my sight! Umalis kang babae ka ngayon din kung ayaw mong kaladkarin pa kita!” Doon na kusang tumulo ang luha ko. “M-mahal… just let me explain—” “We’re done, Ava! Consider yourself dead to me! Ayoko nang makita ang pagmumukha o kahit ang anino mo kahit kailan! I swear, isang beses na makita ko pa ang mukha mo buong pamilya mo ang madadamay dahil sa pagtataksil mo! Don’t try me, Avajell. Just don’t try me!”

Para itong isang black hole na kayang lunukin nang buo ang kanyang puso. Palagi siyang inaalagaan ni Maribel at itinuturing siyang pinakamahalagang tao sa buhay nito. Hindi nila namamalayan na ang relasyon nila ay umabot na sa isang mahirap ipaliwanag na antas—higit pa sa magkaibigan, ngunit hindi rin lamang simpleng magkasintahan. Alam na ni Maribel ang ugali ni Anton kaya hindi na niya ito pinansin. Kung gusto nitong humawak, hinahayaan na lamang niya dahil nasanay na siya sa mga lambing nito.

Lumalapit pa ito sa dalaga at halos idampi na ng binata ang labi sa kan'yang tainga. Marahas siyang itinulak ni Allyson, ngunit hindi man lang natinag ang binata. Tumawa siya nang mahina, isang tunog na mas malapit sa halakhak ng demonyo kaysa sa tao. Binuksan niya ang trunk at kumuha ng bagay na hindi makita ni Allyson. "Where do you plan to take me?! You manipulative, power-tripping, lunatic!"

Umiyak siya nang napakatagal. Napakatagal hanggang sa mapagod siya, hanggang sa wala ng lumabas na kahit isang luha sa kanyang mga mata at ang tanging sakit nalang sa kanyang puso ang naiwan, nagliliyab na parang apoy. Pero dahil sa sakit na ito, nakahanap siya ng kaliwanagan matapos siyang ipagpag sa nakakasakal na vortex na ito.

“Forlat (Sorry) “ Kapag sinabi ko pa naman, tinotoo ko. That is me. I’m a bitch, demon and all other terms of a bad person. I killed so many people but I don’t feel anything. Maybe the right term is… I’m happy to see dying people, pleasing me and killing them with my hands. Yeah. I’m HEARTLESS. And I’m a DEMON. Don’t mess with me if you don’t want to see the demon side of mine.

How I wish na sana bumigay na 'yong katawan ko, na sana mawala na ako, Kasi, I'm living with a heartless demon that I love the most. And it feels like hell. Napatingala ako sa kanya na ngayon ay lakad dito lakad doon ang gina-gawa. Hindi ko alam kung anu ang iniisip niya. 'Galit ba siya?' Balisa? Ewan. Pero hindi na ako natatakot na masaktan niya ako ulit. Mula ngayon, wala na ako'ng pakialam. Wala na ako'ng pakialam sa sakit,

Agad kong kinuha ang isang black spy bodysuit at agad na sinuot dahil kinakailangan kong maabutan ang demonyong iyon! Isang black high boots naman ang aking tinerno at sa aking bewang nakakabit ang isang black belt kung saan naka-attached ang iba't-ibang baril na nabili ko pa sa ibang bansa. Naroon rin ang bala na aking kakailanganin.