Bored In Tagalog Novels & Stories

Daig pa si Mommy kung maghabilin at dadaigin pa si Daddy kung magtalak. I spend my day watching various shows and telenovelas. Kapag nabo-bored na ako ay naglilinis ako ng buong bahay at siyempre no pressure baka manganak ako ng wala sa oras. Dahan-dahan lang bawat kilos at kapag napagod ay nagpapahinga. Alam kong tatalakan na naman ako ng kasama ko dahil sa sobrang likot ko daw. Eh anong magagawa ko eh sa bored ako!

Hindi ba common lang iyon sa unibersidad na kulang-kulang sa instructors? “What do you want me to do, Brook? Tumalon? I don’t give a sh*t to that. Gagawin ko ro’n?” bored kong sagot na nag-iwan sa kanya ng pagkagulat na parang amuse na amuse siya sa narinig niyang sinagot ko.

"Sure kana ba diyan Lhor?" "Oo nga paulit-ulit ka ba?, pag dating natin ro'n kapag nag tanong sila bakit biglaan ang uwi ko sabihin mo na lang na bored tayo dito sa Manila kaya napag desisyonan ko na umuwi muna pansamantala." "Ang galing mo talaga mag isip ng palusot no? kung ikaw na lang kaya mag sabi niyan sa magulang mo?"

Boring. "Huwag ka nang sumabat pa." Bored na sabi ko kay Lesbian na napa-nguso na lamang. Ibinaba niya ang bag niya at umupo sa sahig habang naka-halumbaba at naka-nguso. I sighed.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Wakas The Wedding Parang gusto kong maiyak na matawa sa sinabi niya. Muli kong binalik ang tuon sa gandan nang City dahil wala akong maapuhap na Isagot. "Bukas pakakasalan kita, gusto kong makasiguro na hindi mo na ako muling iiwan, na hindi kana muli pang makakatakas sakin." Napalunok ako ng sunod-sunod sa aking narinig.

Kainis! "Pangatlo, Ssilacc. Ang Ssilacc ay ang lugar kung nasaan tayo. Mga purong bampira rin sila ngunit hindi nakapag-aral dahil sa kahirapan. Makikita mo ang kaibahan nila sa mga suot natin. Hindi nila kaya bumili ng damit kaya naman nagtitiis sila sa kakapiranggot na tela. Ngunit sa lahat ng bampira, sila ang mababait at 'yun ang aking obserbasyon. Kahit na mahirap ay nagagawa pa rin nilang tumulong sa iba. Hindi tulad ng mga Rialacande, iilan lamang ang iyong makikitang may mabubuting puso." "Tulad ko." Napatingin kaming lahat kay Monica.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

Lumapit si Maria sa isang lalaki sa malapit at sinabing, "Kumusta, Beau. Ikinalulungkot ko ang pagkawala mo. “ Malaki ang kapilya, ngunit kakaunti ang dumalo sa serbisyo. Mas marami ang mga bantay kaysa sa mga nagdadalamhati, na naging dahilan upang magmukhang malamig at mapanglaw ang lugar. Lumapit si Maria sa isang lalaki sa malapit at sinabing, "Kumusta, Beau. Ikinalulungkot ko ang pagkawala mo. “

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”