Bracelet In Tagalog の小説・ストーリー

Nakakabaliw, nakakagalit at higit sa lahat ay nakakahiya. Sa gitna ng tensyon ay binuksan ng matandang Mendoza ang isang velvet jewelry box. Agad na kumislap ang napakalinaw na jadeite sa ilalim ng ilaw. Napasinghap ang ilan sa mga naroroon. Ngunit higit pa sa halaga nito ang kahulugan ng regalong iyon. "Beatrice, come here." Lumapit si Beatrice. Maingat na kinuha ng matanda ang jade bracelet at isinuot iyon sa kanyang pulsuhan.

tanong nito, natawa naman ako kasi iyong mga mata niya umaasa na sana umoo ako. “Sige” masiglang sagot ko kaya napangiti ito. Kinuha niya iyong bracelet at inilagay sa wrist ko. Para siyang bata na sobrang focus sa ginagawa niya. Akala mo kung gaano kahirap iyon eh iniri-ribbon niya lang naman yung tali pang lock. “Ayan.” Naningkit ang mata niya sa pagngiti, akala mong nanalo siya sa paligsahan sa saya niya.

bahagya siyang ngumiti rito. Napatitig si Jasmine sa bracelet na nasa kanyang kamay ng mga oras na iyon. Alam niya kung gaano kamahal iyon. “Sa susunod kung plano mong bumili ng ganito, pwede bang perahin mo na lang?” biro niya rito. “Napakamahal nito. Tiyak na marami na akong mapaggagamitan ng pera kung sakali.”

Hindi nakapagsalita si Celeste sa sinabi ng binata. “Nasaan na ang bracelet? Pwede bang ako na ang magsuot niyon sa ‘yo?” nakangiti na wika ni Celeste sa binata. Nagningning ang mga mata ni Nizar sa sinabing iyon ng dalaga. Mabilis nitong kinuha ang bracelet sa kanyang bulsa at ibinigay iyon kay Celeste. “Here.” Sabi ni Nizar. Kinuha iyon ng dalaga at isinuot sa kamay ni Nizar.

tanong niya. "Basta." Inilahad niya ang kaliwang kamay niya sa harap ko. May dinukot naman ako sa bulsa ng sling bag ko. Isang woven bracelet na may alstroemeria flower bead sa gitna. Ako pa mismo ang nag-customize nito. "What's that? A friendship bracelet? Aren't we too old for this kind of stuff?" natatawang tanong ni Brix habang sinusuot ko sa kanya 'yong bracelet.

makulit na sabi ni Tita. Natawa ako at inunang buksan ang bigay ni Miguel. Isang silver bracelet na may maliit na pendant ng isang alon ang tumambad sa akin. “Miguel, ang ganda... Salamat.” “Bagay sa ’yo. Para lagi mong maalala na kahit gaano kalakas ang alon, palagi itong bumabalik sa dalampasigan,” makahulugang sabi niya bago ako kinindatan.

Napahinto siya noong sinabi ng matandang babae, “Pero balang araw, magiging masaya ka!” Hindi ba’t ito rin ang sinabi ng matanda s akanila noon? “Para sa inyo ang dalawang bracelet na ito.” Ang matandang bracelet ay nagbigay sa kanila ng dalawang red-weaved string na may mga bells. “Kapag balang araw ay naghiwalay kayo, ang bracelet na ito ang magsasabi sa inyo kung nasaan ang isa’t isa.” Nabigla rin si Zephyr.

Iling nito ngunit nagpatianod din. Nilapitan namin ang dalagita na narinig kong nagsabi na libre ang pahula. Nang makalapit kami ay matamis itong ngumiti. “Hello po ma’am and sir. Libre lang po anh pahula sa lola ko. Pero para swertehin ay malaking tulong kung bibili kayo ng bracelet at kwintas na gawa namin. Malaking tulong din po ito sa amin.”

Nahindik sina Jia, tila nilukuban sila ng kakaibang kilabot, ramdam nila ang malamig na dampi ng hangin na nagmumula sa kung saan. Isa-isa silang inabutan ng bracelet ni Agnes, gawa ito sa kahoy na may nakaukit na tila latin. "Para saan 'to?" tanong ni Jeyzel. "Proteksyon mula sa mga masasamang elemento," Napakapit si Jeyzel sa braso ni Jia. "u-uwi na kaya tayo?" "Hindi ka na pwedeng umatras, nandito na tayo." irap ni Jia sa kaibigan.

Tanong niya na halos magtugma ang mga binti sa bracelet. Hindi niya kayang panoorin itong sirain ang nag-iisang bracelet na nagpaalala sa kanyang ina. Regalo ito sa kanya ng kanyang ina ilang buwan bago siya namatay. Ang pagtutugma ng bracelet ay magpaparamdam sa kanya na ang kanyang ina ay ipinares. Hindi niya kayang panindigan iyon. Umamin siya, "Akin na yan. Please ibalik mo yan."