Breathlessly Novels & Stories

At kapag bibilis ang pag-ulos niya ay sasabayan din nito ng paggalaw ng ulo nito. His breathing is heavy. His mouth was slightly parted as he groaned and moaned from ecstasy. Nagdulot din ng ibayong kiliti ang paminsan-minsan ay kumakaskas ang ngipin nito sa k*****a niya. Sa halip na masaktan siya ay mas lalo pa siyang ginanahan na bumayo.

Humakbang siya ng malalaki at mula sa likuran ay hinapit ng yakap si Alexa! Idinikit niya ang mukha sa makinis nitong leeg, nilanghap ang kahali-halina at nakaka-kalma na amoy ng balat nito at puno ng lambing na nag-turan. “I’m sorry for everything I said, Alexa, baby. I just need to breathe.” “Breathe?” May hinanakit na usal ni Alexa. Sa puso ay hindi nito naiwasan kutyain ang salita ni Sebastian.

breathless, Leandro said. Kahit hindi naiintindihan ni Francesca kung ano ba ang tinutukoy nito, tumango na lang siya dahil mas bumilis pa ito kaysa sa kanina— mas naging agresibo rin. Ni hindi niya nga namalayang sinasabayan na rin niya ito. At ang tunog na nililikha ng mag-isa nilang mga katawan ay parang musika sa kaniyang pandinig. It was beautiful. “Ah!”

Bakit biglang nawala ito? "I can't breathe," anas nitong nahihirapan. Ang isang kamay nito ay napayakap sa kanya. Habang sapo pa rin nito ang ulo. Bahagyang nakasabunot sa buhok nito. Ang buong bigat nito ay naging pasan niya.

And gentleness is not in his vocabulary now. I tried to push him with all my might. Pero bigo ako. He didn’t even want me to breathe. Kinakapos na ako ng hininga pero hindi pa rin siya tumitigil. I felt lightheaded. My lungs beg me to have oxygen on it pero hindi ko magawa. Tumulo ang luha ko at doon lang niya ako tinigilang humalik. I immediately breath kasabay ng paghikbi ko.

Pero hindi dahil sa halip ay mas lumawak pa ito at gumalaw na parang may mga guhit ng kulay bughaw at berde na hinihipan ng hangin. “Look at that…” mahina kong bulong, takot na takot akong masira ang bawat sandali. “I told you,” marahang sabi ni Rhevan, ang mata’y hindi inaalis sa langit. “Nature knows how to steal your breath when you least expect it.”

I am consciously panicking and losing breathe suddenly. Fear was eating me. 'tang ina' mura ko sakin sarili. Mauubusan nako ng hininga pakshit! I was panicking and slowly losing out my breathe than before I close my eyes I heard a flash. Pero wala na, napapikit nalang ako ng tuluyan. 'Cough! 'Cough! Masakit ang dibdib ko pati ilong ko habang naghahabol ng hininga. Lalo pa ako nahirapan makahinga ng may sumalubong sakin ng yakap.

I held my breath nang itapat niya ang face niya sa face ko habang nagto-talk. I got goosebumps all over! What the heck!!!!!!!! His breath is soooo mabaho talagaa!!! Grrr!!! I closed my eyes tightly and tried to pull my arm away, but he only gripped it even harder. “Sorry, Mister, but I'm in a rush. Maybe we'll get to know each other next time“ I told him calmly and gave a faint smile, even though deep inside, I was already feeling so scared na! He smiled again like a dog showing his madilaw-dilaw na teeth!

The word barely covers the cold that slid down my spine. “Breathe, baby. Inhale slowly and exhale. I’m here, I’m here,” he said, making me calm. His voice is steady and that steadiness is steadier than anything I feel inside. Mariin akong pumikit at inalala ang mga nangyari. Images came in sharp fragments — glass, light, then nothing. I took my time breathing. Aaron was with me until I calmed down and relaxed. I counted breaths with him like a lifeline.

Palaging alam ang gagawin. Pero ngayon… Halatang nahihirapan ito. Lumapit siya sa harap ng desk. “Dylan, look at me.” Dahan-dahan itong dumilat. “Just breathe.” “I’m breathing.” “No. Slowly.” Huminga nang malalim si Leila. “Like this.” Ginaya siya ni Dylan. Ngunit bago pa man ito tuluyang kumalma… Biglang nanigas ang katawan nito.