Novel & Cerita Bright Lights

Mga sensor lights na unti-unting nagbigay liwanag sa buong kwarto. Napapikit ako nang bahagya dahil sa biglaang liwanag, at inasahan ko na ang bubungad sa akin ay ang mga bagay na madalas kong makita sa mga pelikula kapag ang lalaki ay kasing yaman at kasing misteryoso ni Darken Saviano. Inasahan ko na bubungad sa akin ang mga nakasabit na baril, mga armas, mga document ng mga illegal transactions, o mga vault na puno ng pera.

Tinanong ni James, "Kung gayon, ano ang Light of Acme?" Pinahaba ng ibon ang mga kuko nito at kinamot ang baba. Pagkatapos ng ilang pagmumuni muni, sinabi nito, "Ang Light of Acme na inilarawan mo ay nag eexist. Ang natitirang kapangyarihan ng ilang mga patay na Acmean ay magiging mga sinag ng liwanag. Gayunpaman, ang Light of Acme ay walang positibong epekto sa sinumang nabubuhay na nilalang. Sa katunayan, ang Light of Acme ay maaari ding tawaging Light of Death. Kapag nahawahan na ng liwanag, ang isang buhay na nilalang ay mamamatay. Iyon ay dahil walang kilalang kapangyarihan ang epektibong makakalaban sa Light of Acme... Paumanhin, ang Light of Death."

Neon signs changing hues, blinking lights dancing like stars in motion. “The countryside has its charm,” sabi ni Marga. “But the city has its own beauty too—just look at those lights. They shine like stars. A different kind of stars.” Tumingin si Brandon sa direksyong itinuro niya, then let out a faint chuckle. “You’re romanticizing light pollution. Marga, you shouldn’t have studied business. You should’ve taken liberal arts.” Napatawa si Marga, hindi dahil sa insulto, kundi dahil totoo naman. She stared at Brandon, silently wondering how someone so intelligent could be so emotionally detached.

Ako naman, halos pagulungin ko na lang ang mga mata sa ere, dahil sa sobrang pagkayamot ko— dahil ang totoo, hindi lang talaga ‘ko maka-move on sa two thousand pesos ko! Halos dumagundong ang dibdib ko, dahil sa lakas ng sound system na sumalubong sa amin, sa loob. Nababalot ng kadiliman ang kabuuan ng hall. Agaw pansin ang napakalaki at nagliliwanag na LED Screen, na nasa pinakaharap ng dance floor. Ang iba’t ibang klase at kulay ng ilaw, mula sa mobil ay maharot na pinaglalaruan ang aming mga mata. Tunay ngang nakamamangha at maituturing na isang state-of-the-art ang lahat ng mga lighting attractions na makikita rito.

Pumasok nmn ako sa loob at bumungad sakin yung tingin niyang parang kakain ng tao "Abby hawakan moyang lights" utos niya at napatingin nmn ako sa lights god sasakit na nmn braso ko kakahawak bwesit talaga e. Lumapit nmn ako sa may lights at hinawakan yun ang bigat tlga kasi bakal e. Halos nakangitin lang ako sakanila at hinawakan lang ng maayos yung lights halos mamatay nako sobrang sakit ng braso ko. "Abby tubig kana lang muna AHAHAHAHA" Sabi nmn ni Camille at pinainom sakin yung tubig habang may hawak akong lights

Eksaktong alas dose, tumunog ang kampanilya kasabay ng orasan. May mga butil ng luha sa gilid ng kanyang mga mata, habang ang mapupula niyang mata ay nakatutok sa labas ng floor-to-ceiling windows. Doon, sa kalangitan, sumabog ang malalaking fireworks—makulay at nakasisilaw. Sa ilalim ng nakasisilaw na liwanag ng paputok, bumagay sa kanya ang pulang kulay ng gabi—isang imahe na hindi kayang pantayan ng kahit anong tanawin.

Madilim ang daan pababa dahilan ng bahagya nilang pagbabanggaan at pagsasagian dulot na rin marahil ng makipot at masikip na daan. Matapos ang ilang minutong paglalakad pababa ng hagdan ay agad na bumungad sa kanila ang nakakasilaw na liwanag mula sa led lights na nakakabit sa mga kisame. Kulay pula ang mga ito ngunit paminsan-minsan ay napapalitan ng berde at dilaw. Maya-maya pa't lumiko silang muli sa isang kanto kasabay ng paglalaho ng led lights na pumapalibot sa unang silid na pumalibot sa kanila. Hindi nila maintindihan kung talaga bang palasyo itong pinasukan nila o isang nakakahilong maze na halos minu-minuto ay kailangang lumiko at hindi mo malalaman kung iyon ba ay hangganan o may

Tanging ang mga flashlight lang namin ang nagbibigay ng liwanag sa loob ng Cabin 1. “Ready na po! Architect, Sir, switch na po natin?” sigaw ni Leo mula sa kinalalagyan ng circuit breaker. “Go, Leo! One, two, three!” sabi ni Rajah. Isang mahinang click ang narinig, at pagkatapos ay unt-unting nagliwanag ang buong cabin. Ang mga warm lights ay tumama sa slate flooring at sa mga glass walls, nagbibigay ng isang napakagandang repleksyon. Ang hinabing lampshade sa gitna ay naglabas ng mga anino sa kisame na parang mga pattern ng dahon.

Isang simpleng mortal nga lang ba ang taong inilayo namin sa kanilang mundo? Akma pa sana akong magtatanong ngunit nasaksihan ng aking mata kung paano tila s********p ang liwanag upang bumuo muli ng isang pigura at unti-unti itong humina tsaka ko nakita ang katawan ni Mino habang pumapasok sa kaniyang dibdib ang asul at puting liwanag. Nang magmulat siya ng kaniyang mata ay tsaka ko nakita ang nanlilisik nitong pagtitig sa akin. Akma na sana akong magsasalita ngunit nakarinig ako ng isang malakas na pagtama sa lupa. Agad akong nagtapon ng paningin at nakita ang hari ng Berbantes na tumilapon dahil sa pwersa ng aking minamanipulang mga bulaklak na may dambuhalang mga baging. Ang iba pa sa kan

Walang namatay at walang naiwan. ​Pero bago pa man kami makapagpahinga at makapagdiwang sa aming pangalawang buhay isang napakaliwanag na ilaw ang biglang sumabog sa buong paligid. ​Dose dosenang matataas na halogen spotlights ang sabay sabay na binuksan na tuluyang bumulag sa aming mga mata. Ang tahimik na pampang ng ilog ay biglang napuno ng mga yabag ng mabibigat na sapatos at pagkasa ng mga baril.