Buhay Ko Ang Ilog の小説・ストーリー

Ngunit alam ko rin kung saan humahantong ang landas na nakatuon lamang sa kung ano ang makikita sa harap. “Ang pangarap ninyo ay marangal,” sagot ko nang mahinahon ngunit may diin. “Ngunit tanungin natin ang ating sarili: kung babaguhin natin ang daloy ng ilog upang makakuha ng mas maraming tubig ngayon, ano ang mangyayari sa mga lupain na nasa ibabang bahagi nito? Kung aalisin natin ang mga puno sa paanan ng bundok upang magkaroon ng mas malawak na taniman, ano ang magiging panangga natin kapag dumating ang malalakas na ulan? Ang yaman na makukuha natin sa loob ng ilang taon ay maaaring kapalit ng kaligtasan at kabuhayan ng maraming henerasyon pa na darating.”

Nagtatatakbo pa rin kami kahit hingal na hingal na para makatungo ng ligtas sa ilog. Iyon ang pinakamahabang takbo ng aming mga buhay. Nakasalalay sa lakas ng aming paa at baga ang aming buhay sa mga sandaling iyon. At biglang may malakas na putok ng baril ang tumambad sa tahimik at madilim na kagubatan.

Nakakapanibago. Tinahak niya ang daan patungo sa ilog kung saan madalas siyang naliligo o ‘di kaya nama’y nanghuhuli ng mga isda. As he walks down the road with only his breath and his own footsteps accompanying him, he slips into a thinking mess.

Walang problema sa 'kin kung magkagustuhan man ang dalawa. "Ay buwisit!" mura ko na lang nang may humawak sa aking kamay. Agad ang aking pag ahon sa tubig dahil sa takot ngunit may humawak na naman sa aking paa nang malapit na ko sa may gilid ng ilog. Nahinto ako sa paglangoy nang may umahon bigla sa tubig at yung kumag pala ang nang tritrip na naman sa 'kin.

Dahil kasi sa pagmamadali ay hindi na ako gaanong nakapag-isip dahil binalot ng kaba at takot ang puso ko sa kung anong posibilidad na mangyari kay mama lalo na at malapit lang kami sa ilog. Ang mga bato sa ilog ay tila naglalaro sa tubig, hubad ngunit puno ng buhay. May kakaibang kalmadong dulot ang kanilang pagkakahulma, na tila ba hinabi ng kamay ng isang magiting na alagad ng sining. Hindi nakakagulat na ito ay isang paboritong destinasyon. Ang ilog na ito ay isang oasis ng katahimikan, isang pook na nagbibigay ng kasiyahan at pagpapahinga sa mga taong dumanas na ng kaguluhan ng mga araw.

Bumitaw ako sa aming matamis na halik at nagsalita, "malapit na dito 'yung ilog, better kung pumunta tayo roon. Masarap ang tubig dun, malamig." Pag-iiba ko dahil ibang init na ang nararamdaman ko sa aking katawan. I'm searching for more pero hindi naman pwedeng nasa ibabaw kami ng kabayo. Kaya naisipan kong magpunta nalang kami sa ilog, baka sakaling matanggal ang init na aking nararamdaman sa mga oras na iyon.

Actually hindi naman kami umalis, sadyang lumayo lang akong sa gitna nang kagubatan. Ang isa na lamang na kailangan ko ay magtanong kong saan matatagpuan ang Ilog. Pero, saglit lang? Parang nakikilala ko ang kabundukan na ito. Ang paligid, punong-puno nang buhay. PERO, anong kabundukan ako naroroon. Buhay ang lahat ng halaman, malinis ang paligid, pati na rin ang hangin na aking nalalanghap. Mukhang tama ang hinala ko.

Kahit malamok at magubat, tiniis ko na lang basta makarating agad sa ilog. Sana buhay talaga siya. Sana okay pa siya. Grabe ang kaba ko ngayon. Pakiramdam ko, susugod ako sa giyera. Malapit na ako sa ilog at halos mabingi na rin ako sa sobrang kaba at lakas ng tibok ng puso ko. Pagdating ko sa tabing ilog, wala akong nakitang katawan ng babae. Nasaan siya?!

At pagkatapos 'nun, ay wala na kaming magiging problema. Pero maya't maya ay bigla akong napakunot noo nang may mapagtanto ako. Nilibot ko ng tingin ang buong paligid. "Malapit lang naman siguro ang ilog rito, diba?" sabi ko kay Vayne. "Sa pagkakatanda ko, madali lang daw matagpuan ang ilog sa kagubatan na ito." "Pero bakit ganun?" nag-aalalang sabi ko. "Dapat may naririnig na akong agos ng tubig ngayon."

Biglang huminto ang tricycle. “Baba na tayo,” sabi ko, halos pabulong. Tumango siya at bumaba. Ako naman, nagkunwaring ayos lang, kahit ang bigat-bigat sa dibdib ko. Pagpasok namin sa bahay, sinalubong kami ni Mama. “O, mga anak! Kamusta ang ilog?” bungad ni Mama, halatang excited. “Masaya po, Ma,” sagot ko.