Buhay Ko Ang Ilog Mga Nobela at Kwento

Makalipas ang limang minuto. Nakarating silang dalawa sa tabing ilog. Gayunpaman, ang ilog ay walang laman. Walang bangka. “Walang bangka, huwag mong sabihing plano mong lumangoy papunta sa kabila, ano?” Siyempre, sa cultivation nilang dalawa, hindi naman magiging problema na salubungin ang mga alon. Gayunpaman, ito ay magiging lubhang nakakapagod!

Bibihira tumaas ang tubig sa ilog na ito kahit bagyuhan pa man dahil nasa mataas ito na parte. " Logan ang bilis ng panahon. Ang lalaki na nila hindi ba? At hindi ko lubusang maisip na darating ang isang araw na isa isa na silang aalis sa ating puder para hanapin ang buhay nila o kapalaran. Gusto kong namnamin ang panahon na kapiling ko ang ating mga anak habamg silay pumapayag pang akapin at halikan." Tila na nangangarap ang mahal kong asawa kaya napangiti ako.

Pero I tried na sumalok ng tubig gamit ang isang bao ng niyog at nagkaroon naman ng laman. Naglakad ako papalapit sa puno kung saan ako umupo. Nais kong malaman kung mayroon bang maitutulong ang tubig ng ilog sa aking mission, baka kasi may lumabas sa tubig na isang mahika. Umupo ako ulit sa puno habang tinititigan ang tubig sa bao. "Sana makita ko ang mukha ni Keegan sa tubig, miss ko na kasi siya."

Malungkot na wika ko pa. I heard no response from Jeush kaya napabaling ako sa kanya. Magkatabi kami ngayong nakatabi sa gilid ng ilog habang pinagmamasdan ang pag-agos nito. “Ang pagdaloy ng tubig ay nangangahulugan sa daloy ng buhay na minsan lang nangyayari ang isang pagkakataon kaya hindi dapat sayangin…Alam mo bang naniwala ako non. Ilang beses akong humiling pero sa dami ng mga hiling na iyon ay isang hiling lang ang hindi ibinigay sa’kin.” Malumanay na dagdag ko pa. “I want to wish with you, Jeush. Baka sa pagkakataong ito papalarin ako.” Mapait na wika ko pa.

“May ipapakita pa ako sa iyo.” Tumayo silang magkahawak-kamay at nagtungo sa isang malapit na ilog na kung tawagin ay Ilog ng Marantha, isang sagradong ilog na nakapaloob sa Hardin ng Ala-ala. Ang tubig ay malinaw na parang kristal, malamig na tila galing sa yelo ng bundok.

Kita ko naman agad na gatas ang iniinom nito. “Anong ilog? Bakit?” tanong ko na nakakunot ang noo sa kanila. “Basta’t magbihis ka na lang, Febi,” sabi nila na tinataboy na ako. “Dalian mo, ha?” sambit pa nila.

Mabilis kong ibinalik ang aking sarili sa kasalukuyan, pilit na nagpapanggap na walang alam. “Marahil po ay karaniwang kasabihan lamang iyan sa maraming lugar, Ginoo,” sagot ko nang kalmado. “Maraming tao ang gumagamit ng tubig at ilog bilang paghahambing sa panahon at buhay. Hindi po bago ang mga salitang iyan.”

Sige halika samahan kita sa kabilang bahay, walang nakatira doon at walang gaano kapitbahay okay lang ba sayo yon? Opo manang basta lang may matirahan ako! Ikaw lang ba? Wala ka manlang kasama? Asawa mo? Ako lang po manang at wala po akong asawa. Sige dito na tayo, maliit lang ito ija pero malinis at malapit din ito sa ilog. Nakikita mo yon ohh may umaagos na tubig? Doon ang sapa namin malinis diyan pwede ka don maligo at maglaba ng maruruming damit mo.

Pero mas labis na ikinatuwa nito ng dahin ito ni Ikay sa ilog na karugtong ay bati Kasalukuuyan pang mababaw ang ilog kaya kita ang mga bato bato nito sa iallim. agad na nagtatakbo sa tubig ang bunsong amo. Sa katuwaan nito ay hindi sinasadyang naduas ito sa madulas na batuhan.

Nasa kamay ko ang kinabukasan ng pamilya ko at ng lahat ng tumutulong sa amin. Nang marating namin ang pampang ng ilog, nakita ko ang malalakas na agos ng tubig. Malalim ito at mabilis ang takbo. Kahit na araw na, malamig pa rin ang tubig na tumatama sa balat. "Tumawid tayo sa mababaw na bahagi," utos ni Mang Tasyo. "Kakayanin natin kung magtutulungan."