Buhay Ko Ang Ilog นิยาย & เรื่องราว

Todo asikaso sa'kin si Yohann kaya naman walang oras na hindi ako kinilig. Sabay kaming lumusong sa tubig. Maligamgam ang tubig kaya hindi nakaka anong maligo. Kumpara sa iba na sobrang lamig. Nakaka refresh rin ng balat ang tubig ilog kumpara sa dagat na maalat.

Kulay asul ang karagatan na alam ko na malalim, at sa ilalim nun ay mga halimaw na naninirahan. Nakita ko naman ang ilog ngayon na napakalawak. Nakikita ko ang hangganan ng ilog at may bahaghari doon. Namangha naman ako sa aking nakikita. Ngayon lamang ako nakakita ng bahaghari na nasa iisang lugar lang.

Kahit pagod at hingal na hingal, nagawa pa rin niyang mapangiti kasi talagang wala siyang makikitang tao rito. “Ang sabi mo, tagong-tagong ilog ang kailangan mo, ‘yung hindi ma-tao, heto na ‘yun. Nandito na tayo sa bahagi ng Abula-bula river na hindi napupuntahan ng mga tao,” sagot ko sa kaniya habang umiinom ng malamig na tubig na binili namin kanina sa nadaanang convinience store. Alam ko kasing uuhawin at mapapagod kami, kaya nagpababa ako roon para bumili ng malaking malamig na tubig na nasa bote.

CHAPTER 37 ~~~~~ Tanging pag-agos lang ng ilog ang aking naririnig. Pinapakalma nito ang buo kong pagkatao. Sa tabing ilog na lang ako nakakaranas ng kapayapaan. Ang sariwang hangin na dumadampi sa aking balat ang nagpaparamdam sa akin na ako ay nabubuhay pa. Kahit naman gustuhin kong mamatay, ay hindi ko magawa.

May ilang buwan na lang ako para mabuhay maliban na lang kung tatanggalin ko ang kalahati ng baga ko. Pero sa natitirang bahagi ng baga ko, gaano katagal pa ako mabubuhay? Habang hawak ko ang diagnosis report, nag-alinlangan ako kung dapat ko bang sabihin sa mga magulang ko ang tungkol dito o hindi. Subalit, sila ang naunang tumawag sa’kin at sinabihan nila ako na umuwi.

REI ZAX'S POV: Nakarating na kami sa ilog na pinagsasabi ni Laishia kanina habang kami ay kumakain ng umagahan. Nasa labas nga ito ng hacienda at nasa gilid pa nito. May pader na nagtatabing sa mismong bahay ng Don. At sa ilog naman maraming mga bato ang nakapaligid. Puro mga malalaki saka bagay lamang para talunan kung gusto mo.

Fate Ang kapalaran ay parang isang ilog na bumabaybay sa gitna ng kabundukan at sa bawat liko, may mga hadlang at agos na susubok sa iyong lakas. Minsan, aakalain mong hindi ka na makakausad dahil sa mga batong humaharang sa iyong landas, ngunit ang tubig ay hindi natitinag at patuloy itong dumadaloy, humuhubog sa bawat batong kanyang nadadaanan, hanggang sa ito'y maging makinis. Ganyan din ang buhay at ang bawat pagsubok ay humuhubog sa iyong pagkatao. At kung magpapatuloy ka, darating ka rin sa dagat ng iyong mga pangarap, kung saan ang kalayaan at kapayapaan ay naghihintay.

Niyakap siya ng malamig na tubig sa ilalim ng ilog. Nagising siyang naninikip ang dibdib at hindi makahinga. Tila bangungot ang eksenang iyon na palagi niyang inihihingi ng tawad sa Diyos ng pagkalooban siya ng panibagong buhay. Hindi niya sasayangin ang pangalawang pagkakataon sa maling tao at maling dahilan para mabuhay. Natuto na siya sa pinakamasakit na paraan.

Kaya ko kaya? Umalis na ako sa kubo at camping tent ko para pumunta sa target ko, pagdating doon, nakita ko ang maliit na ilog malapit sa waterfalls. Ang linaw ng tubig, at kitang-kita ko ang mga isdang lumalangoy sa ilalim. Napangiti ako. “Challenge accepted,” bulong ko sa sarili ko habang inaabot ang malaking dahon na nakita ko sa isang mababang puno.

Humahapdi na ang sugat ko. "Halika na, malapit lang ang maliit na resthouse ko dito. Nasa baba malapit sa ilog," saad niya. "Ilog? May ilog dito?" "Yes, napakalinis pa ng tubig ng ilog. Tara para magamot na agad ang sugat mo," dagdga pa niya. Inangat niya na ako at inalalayan papunta sa kung saan. Damn, ang sakit ng tuhod ko at halos di ko na maigalaw. Malalim yata talaga ang sugat.