Buhay Ko Ang Ilog Novels & Stories

Paliwanag nito kaya napaawang ang aking labi. Ilog? Dahil para akong biglang may naaalala na may narinig akong pagragasa ng tubig at naramdaman din ng katawan ko ang lamig at pamamasa. Kaya posibleng totoo nga na nangyari iyon.

- tanong ko "Sa may ilog, ang ganda dun pag gabi hali ka"- aniya niya at hinawakan ang kamay ko sakang hinila ako palabas ng bahay tumungo kami sa likod at nakita ko ang ilog tama nga ang sinabi niya ang ganda nakakalma , tumigil kami "Diba ang ganda"- aniya ni Amara at umupo sa isang malaking troso , kaya tumabi ako sa kanya

sabi niya habang bahagyang lumalapit sa babae. Hindi siya binalingan pang muli ng tingin nito bagkus tuwid itong tumingin sa kawalan. "M-may b-buwaya sa ilalim ng ilog na babagsakan mo. Kapag tumalon ka, hindi ka agad mamatay. Kapag natiyempuhan ka ng gutom na buwaya eh pagpipirapirasuhin ka. G-gusto mo ba ng ganoong kapait na kamatayan?"

tanong pa niya sakin habang nginunguya 'yong kaning nasa bibig niya. "Hindi naman." sagot ko naman. "Ibang iba ang buhay namin dito kaysa sa buhay na meron kayo." aniko. "Dito, kapag nagluluto ka, maglalaan ka pa ng ilang oras para gumawa ng apoy. Do'n naman sa inyo, hindi na kailangan. Kapag gusto mong kumain, maghuhugas ka na lang ng kamay tapos pwede ka nang kumain. Hindi mo na rin kailangan mag igib ng tubig para makapag ligo ka. Tapos hindi mo na kailangan problemahin ang pera sa pang araw-araw na gastusin."

Pagdating namin sa ilog, napahinto siya. Tahimik. Malamig ang simoy ng hangin. Malinaw ang agos ng tubig at may mga bato sa gilid kung saan puwede kang maupo. Ramdam kong kahit paano, humina ang depensa niya nang makita ang tanawin. “O, ‘di ba?” sabay turo ko sa ilog. “Hindi mo ‘yan makikita sa siyudad.”

I asked. “Yeah, madalas akong maligo roon no'ng bata pa ako.” “I wonder, bakit ayaw niyong palagyan ng pool 'yong likurang part ng bahay?” “We don't need to put a pool. Wala namang masyadong maliligo ro'n.” “Kung sabagay, saka may ilog na rin naman.” napaangat ang tingin ko ng huminto kami at halos umawang ang labi ko ng makita ang ilog na tinutukoy niya kanina.

Tumango siya sa akin bilang pagsagot. Kung gayo’n ay nakakasigurado akong may tumulong at kumuha talaga sa akin mula sa gubat at binuhay ako. Ang hindi ko alam ay kung bakit niya ako iniwan sa may pampang ng ilog? Nakakasigurado akong kahit na binuhay niya ako nang mga oras na iyon ay magiging katapusan ko rin naman kung hindi ako nakita ng lalaking kaharap ko.

dagdag niya, mas mabigat ang boses, “hindi sapat ang sorry.” Samantala, ako ay unti-unting natututong mabuhay sa katahimikan. May mga umagang naglalakad ako sa palayan, pinapakinggan ang huni ng mga ibon. May mga hapong umuupo ako sa may ilog, pinagmamasdan ang pag-agos ng tubig—paalala na kahit gaano kabagal, umaandar pa rin ang buhay.

Dito pala siya unang nakipaglaban sa buhay noong sanggol pa lamang siya. At ngayon ay tila hinihila siya ng ilog na tapusin na ang lahat ng problema niya. Madami ng buhay ang kinitil ng tulay at ilog na ito. Ang sabi ng madami ay bago ka bumagsak sa tubig dahil sa taas ng tulay ay wala ka ng mararamdaman. Painless death. Napako ang tingin niya sa ilog na malakas ang agos. Kapag tumalon siya ay tapos na ang lahat ng paghihirap niya. Huminga siya ng malalim. Bumuhos ang ulan. Nabawasan ang mga tao sa kalsada. Gustong gusto niya ang tama ng ulan sa kanyang balat. Ipinikit niya ang mga mata.

Baka 'pag nahuli siyang nakatingin dito ay hindi niya mapigilan ang magtapat dito. "Malaki ang tubig ngayon sa ilog dahil palaging umuulan sa hapon. Sa susunod na lang," wika niya. Kapag kasi malakas ang agos ng tubig sa ilog ay baka may mangyari pa rito. Though, magaling siyang lumangoy pero mabuti na ang nag-iingat silang dalawa. "May mga maliliit na isda na puwedeng makuha sa ilog pero wala akong gamit. Dapat 'pag pumunta tayo roon ay kasama natin sina Roger at ang pamilya niya para siya ang kukuha ng mga isda."