Romans & histoires Buod Ng Liwanag Sa Dilim

NGUNIT WALA NG MAGAGAWA PA. " Mag lilimang buwan na ang pinagbubuntis ko. Magpakabait ka anak ha . Hayaan mo darating din ang tamang oras at panahon na maghilum ang sugat na ginawa nila. Pero sa ngayon mananahimik muna tayo upang talikuran natin ang mapait na kahapon. Mamahalin kita anak anuman ang mangyari." Bulong ko sa aking sarili habang nakahiga na sa maliit kung kwartong nirerentahan .

Sa relasyon naming dalawa? Sinasakop na ng dilim ang aking kwarto, tangi ang liwanag nang bilog na buwan ang pumapasok sa aking bintana. Hanggang sa matuyuan na ako ng mga luha sa aking pisngi at mata ay nakatitig pa rin ako doon.

pagtanggi ko at agad na pumasok sa loob. “Pagsapit ng hating gabi ay huwag ka na lumabas sa silid na ito, delikado sa labas, lalo na kapag natatakpan ng mga ulap ang buwan. Napaka dilim.” Bilin niya sa akin. Umupo ako sa kama na gawa sa dayami. “Bakit madilim? Wala ba kayong ilaw?” tanong ko.

For every dark night, you are our moonlight. Ngayon ko lang naintindihan — hindi ibig sabihin ng liwanag ang kawalan ng dilim. Minsan, kailangan mong yakapin pareho para maging buo. At kung darating ulit ang dilim, handa na ako. Hindi bilang sundalo. Kundi bilang ina. Kinabukasan, habang naglalaro si Luna sa labas, nilapitan ako ni Drack.

Dorita POV* "Pito halika tignan natin ang liwanag nung buwan" saad ko "Oo nga bakit parang ibang-iba ang liwanag ng buwan ngayon" nagtatakang tanong naman ni Pito "Tama ka p-pero bakit parang may mas nagliliwanag sa banda roon."wika ko naman sapagkat mayroon akong nakikitang naliliwanag sa isang malaking puno. Nilapitan namin ito at nakita namin kung paano lumutang ang mga walang malay na Sangre Larka at Luna na Alipin.

Ang dilim ay naging kaharian ng mga matang puno na may mababangit na d***g ng mga hayop na nagbibigay buhay sa kagubatan. Dahil sa pagsilay ng liwanag ng flashlight, unti-unti nang natuklasan ang masalimuot na eksena sa lugar na 'yob. Ang katahimikan ay nabasag ng mga matang puno at sigaw ng pagtataka mula sa mga mangangaso. Isang lalaking may mukhang mapaglaro ang lumapit kay Helaena. "Anong nangyari rito?" ang marahang tanong.

Bahagya akong napatingin kay Meiji na nakaunan sa kanyang magkabilang palad habang nakasandal ito sa puno. "May punto ka naman, tignan mo..."aniya sabay turo sa kalawakan, naglalaban ang liwanag at dilim sa dako roon. Parang pinaghalong itim at kahel na ang sarap pagmasdan. "Kung may dilim ay may liwanag na tatapos dito. Kung lalamunin man ng dilim ang buong mundo ay alam kong magliliwanag kayo nila Julian at Larry upang wakasan ang walang hanggang kadiliman."pagtatapos ni Meiji. "Pangako, lalaban kami sa abot ng aming makakaya."tugon ko naman.

Alas-kwatro na ng madaling araw, at maliwanag ang buwan sa labas ng bintana. Ang liwanag ng buwan na pumapasok sa sala ay hindi nakarating sa may pintuan. Sa dilim ng pasilyo, mas naririnig ang mabilis at magulong paghinga nila. Nanghina ang buong katawan ni Mariposa sa halik, itinaas niya ang tuhod para itulak siya, pero parang inaasahan na iyon ng lalaki. Hinarap niya ito at idiniin sa p***o.

At habang naglalakad ako sa gitna ng malawak at madilim na sala, biglang na lang na tumunog ang lock ng p***o sa harapan Napatigil ako't tinignan kung sino ang naroon. Isiningkit ko nang bahagya ang mga mata ko para mas makakita ako mula sa dilim. May kaunting liwanag naman dahil nagrereflec ang sinag ng buwan doon sa mga malalaking salamin nilang bintana.

Hanggang sa bigla silang natigil. May ilaw. Isang flashlight ang tumusok sa dilim sa labas ng gusali, papalapit na ito sa kanila.