Cafe Guilt Novels & Stories

“I think you had too much caffeine. Minsan kasi kahit na abala ka sa trabaho at kailangan mong pagpuyatan ang mga gawain ay iwasan mo munang magkape. You are having a hard time because of your works, Cous. And I know that you are worried about Lila. Kaya ka siguro nag-aalala dahil hindi mo siya kasama at matagal ka nang walang balita sa kaniya.” Huminga siya nang malalim. Tumingin siya sa pintuang nakasarado. Umiling siya nang marahas nang naiimahe na para bang may isang masamang balita na bigla na lamang papasok at guguhuin nito ang kaniyang damdamin. “Yeah, Cous. Baka tama ka na dahil ito sa caffeine at kay Lila. I just can’t stop my heart from worrying about her.”

Gustong gusto niya sa cafe na malapit sa opisina nila dahil nag ooffer sila ng no sugar cake and coffee na pasok sa kanya lalot mataas ang kanyang sugar sa katawan . Habang nagkakape ay inabala niya muna ang sarili para tignan ang ibang magazine na nabili niya kahapon .Naroon ang mga successful sa business at nakaramdam siya ng inggit dahil hindi man lang sila kasali . Nakita niya ang isang page na pumukaw sa kanyang attention dahil sa isang CEO ng cosmetics.

Being clean inside and out is important in a relationship, in marriage and in love. Now I'm kinda asking myself, is satisfying yourself important? Is reading this book a must? And why the ef does he have this kind of book? Is he effing masturb*ting? The ef! Baka kaya niya nagawa sa 'kin ang bagay na iyon ay dahil kulang siya sa kan-! Isasama pa niya ako sa kawalan niya ng s*x life! At dahil lang sa mga libro niyang nineteen kopong-kopong eh gagawin niya akong guilty na nasira iyon! Naihilamos ko ang kamay sa mukha. 'Cause I really felt guilty. It's seems that I have tore one of his valuable possessions.

Pukaw ni Vin sa aking atensyon na natatawa pa. Nalaman ko din na pag-aari nila ang cafe na 'to kaya mas lalong hindi ko maintindihan kung anong tumatakbo sa mga utak nila at nagtatrabaho sila dito. Halata ko din na naiinis siya kapag may nagpapacute sa akin at nagpapa picture. Ewan ko pero natutuwa talaga ako pag naiinis siya dahil nahahalata kong nagseselos siya kahit na todo deny siya.

Marami kasi talagang costumer kapag weekdays kaya naman hindi nawawalan ng tao sa cafe. Matapos ang boung araw na pagtatrabaho ay naramdaman ko ang pagod sa aking katawan lalo na sa bandang binti at paa. Masakit din iyong balikat ko tsaka nangangalay 'yong braso ko. Ayos lang naman ito at hindi ko naman pinagsisihan ang trabaho ko sa cafe dahil sulit naman ang sweldo. Masayang makitang satisfied ang mga costumer sa serbisyo namin.

Ngunit may bahagi ng kanyang puso na nagsasabi: May panganib sa babaeng ito. Ang pagpatay kay Champagne ay isang desisyon na araw-araw niyang binabayaran ng takot at guilt. Sinimulan niyang tanungin ang sarili: "Nagkamali ba ako? Sa kabila ng lahat ng kayamanan at kalayaan na ibinigay nito sa akin, bakit parang hindi ako mapakali? Parang may kulang. Parang may humahabol." At ngayon, sa pagdating ni Sugar, ang kanyang mundo ay tila muling binubuksan ng kapalaran—hindi bilang gantimpala, kundi bilang paghuhukom.

Inis na sabi niya sa sarili saka pabagsak na naupo sa kama. “Galit kaya siya?” Tanong niya sa kawalan saka tinitigan ang pinto, mayamaya pa ay inirapan niya iyon na tila ba mararamdaman niyon ang inis niya. “Ram is just Ram anyway, ginagamit para makaganti kay Rafael.” She reminded herself, then later groan in frustration as her brain just won’t collaborate with what she’s feeling. She’s feeling guilty and only God knows why.

Dahil daw sa ayaw kong sabihin, siya na raw ang bahalang umalam niyon at heto na nga, nagpapasama pa siya sa akin ngayon doon sa coffee shop nito. Ang kaso . . . hindi puwedeng makarating ngayon si Gwen doon dahil baka malaman niyang nagtatrabaho ako sa lalaking iyon bilang girlfriend niya. Isang malaking ka-cheap-an ang ganoong klase ng trabaho at baka isipan pa ako ni Gwen nang masama.

saad ko pa. Pinilit kong nginitian si Guia na halatang may guilt na nararamdaman. Nakikita ko ang pagrehistro ng awa niya sa kapatid ko. "Huwag kang ma-guilty sa gagawin ko kay Jacques. Isa sa mga stipulation para manatili siyang konektado sa kumpanya ko ay dapat maging mahinahon at hindi niya panggugulo sa akin. “Kaya mong gawin sa kanya ‘yon?” tanong ni Guia. Frustration and disbelief ang nakikita ko sa kanyang mga mata.

I felt guilty dahil inuna ko pang uminom, hindi ko man lang tuloy nakita ang anak kagabi at ngayong umaga. I’m already tired kahit na wala pa naman akong ginagawa. Isang mahabang buntonghininga ang pinakawalan ko bago ako sumisimsim sa aking inumin. As if everything has been really draining me lately. I’m even surprise with myself when I just saw myself crying silently. Isang buntonghininga ang pinakawalan ko roon. Para bang ang bigat-bigat ng nararamdaman lately. But of course, I still needed to work my ass off. Kahit nga may sakit ay tila ba hindi pupuwedeng lumiban sa kompanya.