Cafe Guilt Novels & Stories

“Fear only wins when you let it.” Mabilis na sumingit si Rafael. “Madali lang sabihin ‘yan para sa’yo. You’ve made a career out of running from guilt, Billie.” Napatingin si Mariel sa dalawa. Ramdam niya ang tensyon, parang static electricity sa hangin. Isa lang ang mali sa tono, at siguradong sasabog ang lahat. “Rafa, please…” mahina niyang pakiusap, halos pabulong.

Napaisip naman ako bago kami sabay na bumama. "Pwede ba both?" Tanong ko ulit. Hindi ko napigilan ang pag silay ng ngiti sa aking labi bago tumakbo pababa sa bittersweet café. It's not like the ordinary café in the city. Hindi ko alam kung sa'n napulot ni Mourge ang utak niya at nag tayo siya ng café sa gitna ng gubat. And you know what makes it pretty amazing? Every table are meters apart. May mushroom ma theme ang kada upuan. I always eat here whenever I'm angry or my emotion is getting the best out of me. Dito kasi walang chismosa at mapayapa.

Stupid isn't it? "Don't you think that he might be mad with what you're doing? Well, not to offend you but what if he gets tired of following his parent's order to coax you and he decides to end his relationship with you? Like filling an annulment?" Hindi ako nakasagot sa sinabi niya. Nakaramdam ako ng kaba at takot pero hindi ko iyon ipinahalata. Ipinagpatuloy ko ang ginagawa at napaisip sa mga narinig. Shit. Why do I feel guilt now?

Kinabukasan, magkaharap na naupo sina Eloise at Klare sa Cafe Lune. The place smelled of espresso, butter, and warm bread—comforting scents that usually comfort her. Pero ngayong umaga, kahit anong s****p niya sa mainit na latte, wala siyang nalalasahan. Her stomach was churning. Not with hunger, but with something heavier. Guilt, maybe. Confusion. O baka parehong sabay.

Inabot ko naman ito agad ng walang pag-aalinlangan. “Drinking cafe is just like relationship, Ms. Ricafrente. At first, it may be has a sweet scented smell as flowers, but the first taste is hefty as battle.” Napakamot na lang ako ng ulo dahil sa kaniyang pagiging matalinghaga.

Pagkatapos ng lahat ng nalaman ko mula kay Sam, hindi na mapakali ang isip ko. Galit na galit ako sa ginawa ni Mama sa kanya, pero higit pa roon, ramdam ko ang bigat ng pagkakasala ko. Kanina lang ay nakipagkita ako kay Catherine, at kahit wala akong ginawang masama, hindi ko magawang sabihin kay Sam. The guilt is eating me alive. Pakiramdam ko ay nagkasala ako sa asawa ko. Nagsisimula pa lamang kami pero tila ba ang dami ko ng itinatago.

bLalo siyang nalulubog sa kahihiyan at guilt pero lalo naman lumalalim ang pagmamhal niya sa taong nasa likod ng lahat. Hindi na nagtangka si Kaye na puntahan ang restauran parang alam na rin niya ang eksena at alam na rin nya kung sino ang nasa likod nito. Hindi niya ngayon alam kung paano pasasalamatan si Nicolas sa lahat ng ito. Hindi man niya maharap ang asawa dahil sa hiya, guilt at baka puro lamang iyak ang magawa niya. Alam ni Kaye na may dapat na siyang bawian at may dapat siyang gawin.

Ngunit nang marinig ang sigaw ni Wright sa labas, ang realidad ay bumalik nang malakas, nagpapahiya sa kanya nang sobrang labis na parang gusto niyang mawala na lang sa mundo. "Ano na lang ang iisipin niya kung nalaman niya? Ano na lang ang iisipin ko sa sarili ko? Na sa sobrang sakit, nagpadala ako sa init ng iba? Na muntikan nang may mangyari sa amin ni Teddy?" Ang guilt ay sumasabog sa kanya—guilt kay Wright na minahal niya pa rin kahit niloko siya nang limang taon, guilt sa sarili niya na nagpadala sa init na hindi dapat, guilt sa anak niya na lumalaki sa sinapupunan niya na walang alam sa gulo ng buhay niya, na maaaring magdulot ng kahihiyan sa kanya sa hinaharap.

Kaya siya bahagyang tumalikod, upang punasan ang nagbabadyang luha. Huminga naman nang malalim si Ezekiel. “Wala akong ideya kung anong pinagdadaanan mo pero isa lang masasabi ko. Hindi mo ‘ko kaaway kaya hindi mo kailangang ma-trigger sa lahat ng sinasabi o ginagawa ko. Doktor ako’t responsibilidad kong tulungan ang isang gaya mo.” Nakaramdam ng guilt si Caitlyn dahil aminadong hirap na siyang magtiwala sa iba. Pakiramdam niya, ano man kabaitang ipinakita ng ibang tao ay may kapalit.

Paalam ko bago tumungo sa pantry. I need a cup of coffee to gain back my composure. Ang hirap magpatuloy ng nariyan si Zephaniah at panay ang pasaring niya ng damdamin niya. Nakakailang din ang panininitig niya habang nariyan ang production team. It's too much tension that I need a minute of break. Lumundag ang puso ko at nanghina ang kamay kong naghahalo ng kape nang sumunod siya. The effect of his damn prescence is so unfair.