Can't Relate In Tagalog Novels & Stories

labis ang papuri sa kanya ng matanda kaya hindi mawala rin sa kanya ang buong katapatan rin dito. "Maraming salamat po, Mr. Rodelio," masaya niyang tugon. "Wala sinuman ang nakakaya ang katigasan ng ulo ng aking apo kundi ikaw lang. Kaya, sana hindi mawala ang mataas na pagtingin ko sa'yo bilang tagapagbantay niya. Alam mo naman siguro ang kahihinatnan kapag nabigo ako sa'yo, right?"

Marahan siyang humarap dito. Nagulat siya sapagkat isang babaeng nakadamit maharlika ang kanyang nabungaran. Nakatayo ito sa may pintuan at napaliligiran ng limang kawal. Mayroon ding dalawang babaeng tagasilbi ang nakatayo sa kanyang likuran. Nakilala ang isa sa mga ito. Si Meliana, ang natatangi niyang tagasilbi noong siya pa ay nasa piling ni Braxton. Makahulugang tumingin sa kanya ang babae at tila may ipinapahiwatig. At nakita nga niya sa kaliwang bahagi ng kanyang braso ang ‘Marka ng Katapatan’ ni Meliana sa kanya. Ang markang iyon ang nagsisilbing ugnayan ng tagasilbi at ng kanyang amo. Hanggat hindi nawawala ang marka ay malalaman ng amo kung ang kanyang taga silbi ay tapat pa rin ba

Hayop sila. Galit na galit ako. Inis na inis ako dahil akala ko magkakaroon na ng magandang takbo ang lovestory ng pinakamamahal kong best friend pero shit lang! Alam niyo ‘yong feeling na sobrang saya ka na para sa kaibigan mo dahil masaya itong nagkukwento tungkol sa pag-asang mahal na rin siya ng taong sobrang mahal niya, and then biglang boom!

ANG UNANG BUMUNGAD SA 'KIN AY ANG SUPOT NG DUGO! Muli kong isinirado ang pinto saka pinakalma ang sarili. Bakit ko ba nakakalimutan na nasa ibang mundo ako?! I hate myself! Hindi naman puro dugo ang nasa ref, may prutas, karne, wine at bread din kaso bubulaga talaga iyong dugo. Anong klaseng dugo kaya iyon? Naiimagine ko tuloy iyong isang scene ng bampira na ginigilitan sa leeg ang tao na parang baboy.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

Kumukulo parin ang dugo ko kapag naaalala ko ang h*******k kong boss! *FLASH BACK* *one week ago* "Kira, tabi! Late na ako!" Sigaw ko sa kapatid kong papasok na sana sa banyo. "Ate naman! May pasok din ako, bat kasi ang bagal mo kumilos? Hays!" Inis na sumbat ng kapatid ko sa akin. "Aba aba, sumasagot ka pa. Bahala ka dyan, ate first!" Saad ko, pinisil ang ilong niya at dali daling isinara ang pinto ng banyo.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

"fix your self. ihahatid na kita kay Nikko." My heart crushed into Pieces. ginagawa ko lang naman kung ano ang sa tingin ko ang tama pero bakit parang ang sakit sakit? bakit hindi ako makahinga? bakit magkaiba ang sinasabi ko sa nararamdaman ng aking puso? bakit parang mas mahal ko na ata si Mart?

nakairap ito pero natatawa rin sa kagagahan niya. "Well, wala naman akong masaya, wala si Eli at ikaw wala ka namang ginagawa kundi ang magburo dito sa bahay niyo! Kaya sumama ka na lang sa akin nang magkakulay naman ang balat mo!"

"Okay naman lahat, pero... ang dami mong typo error?!" Tinuro niya ang mga mali. Tumango si Yesha, "Alam ko lang po kasi ay tagalog." Hindi pa kasi siya nakapasok ng paaralan. Yung kaunting alam niyang salita ay mula sa mga code ng kanilang border communication. Hindi na alam ni Shaun kung ano ang sasabihin. Tinitigan niya si Yesha na parang nakakita ng multo. Sa sumunod na segundo, binuhat niya ito at mabilis na umakyat ng hagdan.