Caught On Camera Mga Nobela at Kwento

Anna was holding the camera, while Kyle was behind it. “Okay! Pwesto na po! One… Two… Three!” Halos mapamura ako at buti na lang napigilan ko. Hindi ko alam kung anong itsura ko sa picture dahil kasabay ng pag click non ay ang paghawak ng isang kamay sa likod ko. Para akong nakuryente sa gulat. I know who it is. Kahit hindi tignan, alam kong kamay iyon ni Yrony. Hinigit ko ang paghinga ko at hindi pa rin maiwasang tignan si Yrony.

Nanlaki ang aking mga mata nang makita ang screen. Unknown Number - Video Call Nanginginig ang aking daliri nang pindutin ko ang 'Accept'. Bumungad sa screen ang isang madilim, tila inabandonang bodega na may mga kalawanging bakal sa paligid. Ilang segundo pa, umikot ang camera at nagpakita ang mukha ng isang lalaking matagal ko nang gustong burahin sa mundo. Si Zion.

Nakatayo ito sa gilid ng isang concrete pillar, palinga-linga na para bang sanay nang gumawa ng krimen. Makalipas ang ilang segundo, may lumapit na lalaki. Gray suit. Cap. Mask. Nakayuko. Halatang alam kung saan nakapuwesto ang camera dahil halos hindi nito iniharap ang mukha sa lens. Pero napansin ni Zion ay ang hawak nito. Isang black leather attaché case. “Pause,” utos niya. Agad pinahinto ng tauhan niya ang video.

Naglalakad palabas ng school. May ngiti pa sa mukha. At pagkatapos— isang itim na van ang huminto. Isang lalaki ang bumaba. Hindi malinaw ang mukha. Nakasuot ng cap. At shades. Masyadong maingat. Masyadong sinadya. “Zoom mo.” Lumapit ang frame. Pero blurred pa rin. “Another angle.” Nagpalit ang footage. Sa side camera naman.

Pero bago pa maging mas delikado ang atmosphere, tumunog ang gate alarm. One beep. Then another. Then the front camera notification flashes sa phone ko. Napatigil si Liza, napatingin sa akin. “Sino ‘yan?” I reach over sa nightstand, kinuha ang phone. Motion detected. Pero walang tao sa video feed—just an envelope placed on the ground. “Stay here,” sabi ko. “Drake, wait—” Pero bumangon na ako. My body shifts back into instinct mode—alert, sharp, cold.

Ngunit hindi namin alam na sa kabilang kalsada, may isang sasakyang matagal nang nakaparada. Sa loob nito ay may isang lalaking tahimik na nakatingin sa bahay namin habang hawak ang camera na may telephoto lens. At nang makita niyang magkahawak ang mga kamay namin ni Leon, dahan-dahan siyang ngumiti. "Finally..." "Nakita rin kita." At sa isang pindot ng camera, nagsimula ang panganib na matagal kong iniiwasan.

“Come on. The monitor can also be flipped outwards so we can see what’s recording.” Iniharap niya sa kanila ang camera at inikot ang maliit na panel ng monitor. Ngayon ay kita na niya kung paanong nakayakap sa kanya ang lalaki at kung gaano kalaki ang ngiti nito. He’s melting her. “Nice,” bulong nito. “Now what?” aniya. “Say something,” susog ni Adam. “Ano? Like what? Patayin na lang natin.”

Hinahayaan mong yakapin ka ng ibang lalaki kung may mahal kang iba? Pinindot ko yung camera, tumunog nang mahina yung shutter. May isang picture na malayo. Then isa pa, this time, close up na. Perfect. "Let’s see how Hiro reacts when he sees this." mahina kong sabi sa sarili ko, sabay ngiti ng malamig.

Hindi malinaw ang mukha nito. Ngunit bago sumakay ang lalaki sa sasakyan, bahagya itong tumingin sa camera. Napakunot ang noo ni Chase. May kakaibang pamilyar sa kilos nito. "Diman." "Yeah?" "Enhance the footage." "Already did." Lumabas ang mas malinaw na imahe. Hindi pa rin sapat upang makita ang buong mukha. Ngunit nakita ni Chase ang isang maliit na marka sa likod ng kamay ng lalaki.

Napahawak si Charice sa kanyang pisngi, nanginginig ang kanyang mga kamay at nagsimulang mamutla ang kanyang mukha. ‘P-Paanong nagkaroon ng audio ang surveillance camera na ‘yon? Sigurado akong walang audio iyon nang kinuha ko. The sound quality is so clear. Paano nangyari ‘yon?’ gulat na saad ni Charice sa kanyang isip.