Cause You Were Never Mine นิยาย & เรื่องราว

“…you’re mine. And I will never let you go.” Unti-unti, parang nauupos si Sienna sa loob. Habang paulit-ulit na tumutugtog sa isip niya ang mga salitang iyon, unti-unti siyang napayuko sa kama. Tahimik na humihikbi, walang lakas na labanan pa ang lalaking nasa harapan niya. Hindi dahil sa nangyari. Hindi dahil sa sakit.

Nanghina ang ang tuhod ko kaya kahit madaming nagkakalat na bubog ay napaluhod ako. "I'm sorry. I'm sorry, if I can't take away that pain. I'm sorry, if I can't make you feel better. I'm sorry, I didn't ask you if your okay. I'm sorry for being a failure sister to the both of you."— nakita ko ang kamay kung nagdudugo at humahalo sa luha kung pumapatak sa sahig.

sagot ko kay Hazel. Natuwa ito at niyakap ako ng mahigpit. Ngunit mas kinilabutan ako sa binulong ni Killian sa tainga ko. “Because you’re mine, no one can take you from me.” Nanlaki ang mata ko sa sinabi nito. Naramdaman ko ang pag halik nito sa tainga ko pababa sa leeg ko at balikat. “Tandaan mo ‘yan.. what’s mine is only mine..” mabilis akong tumalima at tumayo.

Akala mo naman ang tino tino niyang ama. "Mama is here, bakit ba palagi mong hinahap ang taong yun, palagi ka non pinagseselosan ako ang kakampi mo kaya ako ang love mo, hindi mo ba naiintindihan na halos gawin kanang bola non." Sabi ko dito at natawa sa sarili, kala mo naman sasagutin ako ng isang paslit na tanging dada lang ang alam na sabihin. ________

“And it was because of you, sweetheart. Thank you for giving me another chance. Kung hindi mo ako tinanggap ulit, hindi ko mararanasan ang ganitong saya.” Still with a smile on her lips, Ariella spoke lovingly. “I promised myself back then that I will do my best to make you mine, Gael. Hindi kita gustong sukuan pero dahil sa sobrang sakit na naranasan ko noon, kinalimutan ko ang pangakong iyon. But God had another plan for us. Pinagsama niya tayong dalawa ulit.” “Because I am really yours, sweetheart,” maagap nitong sabi. “Only yours...”

Hindi ko maipaliwanag. At sa bawat bulong niya ng “Mine,” sa bawat ulit ng “You’ll never escape me,” ay parang unti-unti kong tinatanggap ang katotohanang hindi na ako muling makakatakas sa kanya. ------- Lumipas ang mga oras.

"It was me..." Tumingala ako dahil sa sobrang emosyong nararamdaman. Para bang mahihimatay ako sa sakit na habang inaalala ang nakaraan. At ang isipin man lang na pareho kaming nagdudusa noon ay parang malaking sampal sa akin. It's not fair. Bakit ang ibang magkarelasyon ay tumatagal nang walang napagdadaanang ganito? Bakit hindi sila nakakaranas ng pagsubok gaya namin? Bakit kami pa? Bakit gano'n? "It was mine. It was my fault," he whispered. "Please don't blame yourself. I was responsible for everything you've come through."

“You and me… we’ll always end up finding each other. No matter how hard we try to run.” “Pero hindi ako sigurado kung kaya ko pa…” sagot ng babae, nanginginig ang katawan. “Kaya mo. Dahil hindi kita bibitawan. Never kitang aabandonahin ulit...” Mariing kinulong ni Levi ang katawan niya, bawat ulos ay may kasamang pahayag ng pag-aari. “You’re mine, Vionne. No one else’s. Hindi kita hahayaang mawala ulit.”

Napapikit ako dahil doon at tuluyang kumawala ang mga luhang kanina ko pang pinipigilan. “And even if you don’t need me, I still won’t go anywhere. I will stay. I will never leave you, MJ...”

Ngunit kahit anong pilit ko ay paulit-ulit itong umaalingawngaw sa isipan ko. However, you are mine. Hear that, my love? You are mine and I am yours. We belong to each other. However, you are mine. Hear that, my love? You are mine and I am yours. We belong to each other. However, you are mine. Hear that, my love? You are mine and I am yours. We belong to each other. However, you are mine. Hear that, my love? You are mine and I am yours. We belong to each other.