Cause You Were Never Mine 소설 & 이야기

“Drank too much, got the sickness Pray to God and his son for forgiveness Same crew but another mistress Every day, every night getting wasted But I miss you, what did I do? Fuck it up, laugh it off and I lost you If I pull through, is it too soon? Turn it up, close my eyes, then I'm with you” Being away from you all over those years Kael, is also a painful battle for me. I used to your hugs, kisses and cheesy lines. Especially your voice, you're my home. I should have trusted you before, I just waste your trust.

I just can't believe that you were mine now "What?" Irita kong sagot. Nilingon ko siya. Hindi ko alam kung magpapasalamat ba ako o ano dahil lumingon ako. You were just a dream that I once knew I never thought I would be right for you I just cant compare you with Anything in this world You're all I need to be here with forevermore "Oh my gosh!" Napahawak pa si Cherry sa bibig niya. Sabay-sabay ding napatili ang mga kababaihan na malapit sa kanila.

It hurts like hell. Now you're gone, what am I gonna do So empty My heart, my soul can't go on Go on, baby, without you But I need to move on, I can't kill you. So I just need to forget you. My rainy days fade away when you come around please tell me baby Why you go so far away Why you go Oh, love Never knew what I was missing But I knew once we start kissin' I found, love Never knew what I was missing But I knew once we start kissin'

Hindi malabo, pero paano n'ya ako makikilala? Dahil sa matinding kaba ay wala sa loob akong tumango. Walang dahilan para amaninin ko sa kanya ang tunay kong pagkatao. Para na rin ito sa kaligtasan nila kaya mas maiging wala silang malaman na detalye mula sa'kin. Nanatili pa ito ng ilang segundo habang titig na titig sa'kin bago umatras na.

Wala sana akong mayayakap ng ganito kung hindi ako nagpumilit. "Thank you dahil pumayag ka. Alam kong napipilitan ka lang na tanggapin ang offer ko, pero hindi mo pa rin ako iniwan. Siguro nga ay destiny talaga ang pagkikita natin." saad ko dito. Ewan ko kung guni-guni ko lang ang naramdaman kong mahigpit na hawak niya sa buhok ko. Wala naman siguro siyang dahilan upang magalit sa 'kin.

Lalo pa siyang napaiyak dahil patuloy pa rin niyang naririnig ang naturang kanta. Ang sakit-sakit pa rin, hindi pa rin pala ako totally matatag sa mga nangyari sa buhay ko noon. Bakit ba hindi ko maunwaan ko ang mga nangyari noon? Hanggang kailang magkakaroon ng malaking palaisipan ang mga nangyari sa buhay ko noon? Oo kasal na kami ni Fien pero hindi iyon ang naging dahilan para maituwid ko ang sarili ko sa isang kasalanan na hindi ko naman ginawa. Sana Frank, kung nasaan ka man ngayon ay makonsensya ka sa ginawa mo sa akin. Sinayang mo ang friendship natin at ako ang nagdurusa ng ginawa mo. “Andito ka rin pala Tracy?”

Naupo ito sa harapan niya matapos ilapag sa table ang tasa. "Dahlia is the daughter that I never had. Kaya nga gusto ko talaga siya for you. Magkasundo rin kami. Nanghihinayang nga ako sa inyo. Pero dahil tinuturing ko nga siyang anak at bilang kapwa ko babae, ang masasabi ko na lang ay buti nga sa'yo!" pairap na sabi nito kaya nagulat siya. "Nay naman!"

Naging malamlam na ang tingin nito sa akin. "Miss na miss na kita, Mine. If you only knew how I struggled everyday not to go near you. But I really have to do that for us...for you. I don't want to take your innocence so early. Na kahit mahirap para sa akin kailangan kong tiisin."

Nag-uumapaw kaagad ang pagnanasa sa loob ko na siyang lumulunod sa akin. Bawat halik ay nagdadala ng kakaibang init. Napakasarap ngunit nakakapasong isipin na hindi ko na siya pagmamay-ari bukas kung kaya’t buong puso kong ibinigay ang sarili ko ngayong gabi. “You’re mine Grapes, you’re mine… forever.” sambit niya sabay siil ulit ng halik sa aking labi habang nakapasok ang kanyang pagkalalaki sa akin at umuulos ng umuulos.

At sa bawat tibok ng puso ko, isang tanong lang ang paulit-ulit: Am I losing her… or was she never mine to begin with?