Romans & histoires Cinta Sejati

ในความเงียบสงบแห่งราตรี มีเพียงเสียงหัวใจของเขาและนางที่สื่อสารกันอย่างลึกซึ้ง ซีหรูรับรู้ได้แล้ว ว่าความรักที่แท้จริง…ไม่ใช่ใบหน้าที่งดงามมิใช่เพียงใบหน้าที่หล่อเหลา มิใช่เพียงคำพูดหวาน หรือการครอบครอง แต่คืออ้อมแขนที่พร้อมอยู่กับตนในวันที่เจ็บปวดที่สุด

เธอพูดเสียงเบา แต่แฝงด้วยความรู้สึกอบอุ่น "บางครั้งคนเราก็ไม่ต้องการเวลามากมายเพื่อจะรู้จักใครสักคน ผมคิดว่าแค่ความจริงใจที่เรามอบให้กันมันก็เพียงพอแล้ว" ซูโฮตอบด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

พูดจบสายฝนก็เดินเข้าไปดูขนมในเตาอบที่อบไว้ เมื่อมีสัญญาณดังเตือนออกมาว่าขนมที่อบไว้นั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว มันคงจะจริงอย่างที่แม่เธอพูดสินะ เพราะถ้ารักไปแล้วจะให้เลิกรักเลิกรู้สึกกันง่าย ๆ คงจะทำได้ยาก ขนาดเบส... ที่ถูกเธอปฏิเสธนับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ไม่เคยยอมแพ้เลย ขนาดรู้ว่าใจของเธอตอนนี้มันมีคนใจร้ายอย่างคริสเตียนอยู่ในนั้นก็ตาม เบสก็ยังคงทำดีเอาใจใส่เธอเสมอต้นเสมอปลายอยู่ตลอด จนเธอดูเป็นคนเห็นแก่ตัวไปแล้ว… หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

“พูดจริงเหรอคะ มัน... ไม่จริงใช่มั้ย” “เป็นความจริงครับคุณหนู” “พี่พัฒน์โกหกเพื่อให้ลุงปิติยอมใจอ่อนใช่มั้ยคะ” “ผมไม่ได้โกหกครับ ผมมีคนที่รักอยู่แล้ว และคนนั้นไม่ใช่คุณหนู”

้นไม้ที่ยืนต้นตายท่ามกลางทะเลทรายอันแห้งแล้งเป็นแน่ “ชั่วนิรันดร์” บุปผชาติยืนยันคำพูดของสามีด้วยรอยยิ้มหวานละมุน ดวงตาส่องประกายแห่งความสุขระยิบระยับพร่างพราวดั่งดวงดาวบนท้องนภา ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ไม่คิดจะมีรักอย่างเธอจะค้นพบรักแท้จากผู้ชายกวน มึน เกรียน แบบเขาได้ แต่ความรักก็ไม่เลือกชั้นวรรณะ เวลา และสถานที่

ไม่นานเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงบุษบามินตราก็ดังกังวานขึ้น เป็นคำกลอนที่ถูกผู้เป็นยายเคี่ยวเข็ญให้ท่องทุกวันตั้งแต่จำความได้จนจำได้ขึ้นใจ แล้วว่าอนิจจาความรัก พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา สตรีใดในพิภพจบแดน ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์

พอสกลั้นลมหายใจแล้วกระแทกสะโพกสอบเข้าหนักๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มิลินถึงฝั่งฝันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเมื่อถูกปรนเปรอจนความสุขแทบจะเอ่อล้น จนกระทั่งบทรักดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุด เมื่อพอสปล่อยน้ำรักอุ่นๆเข้าไปในใจกลางสาว ก่อนจะดึงร่างเล็กของคนรักเข้ามากอดแนบอก พรม จูบทั่วใบหน้าหวานด้วยความรักสุดหัวใจ มิลินเองก็ดันตัวขึ้นประกบจูบสามีด้วยความรักและโหยหาไม่แพ้กัน

วามจริง จากที่เคยคิดว่าเขารักความรู้สึกก็แปรเปลี่ยนไป ทุกวันที่อยู่ด้วยกันณชาต้องแสร้งทำเหมือนไม่เจ็บทั้งที่อดระแวงไม่ได้ว่าชายหนุ่มจะไปหาอดีตคนรักอีกเมื่อไหร่ แม้จะบอกตัวเองว่าเวลาที่เหลือขอเก็บเกี่ยวความสุขครั้งสุดท้ายเอาไว้แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันไม่ได้มีเพียงความสุขเท่านั้น ทว่ามันแฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกลงไปในใจทุกวัน

นอยู่ตรงหน้าเขาจึงต้องยืดอกปกป้องเธอจนต้องเล่าเรื่องที่แสนเจ็บปวดที่สุดให้ทุกคน ณ ที่นี้ฟัง “ไม่จริงนายโกหก” สิตาตวาดลั่นด้วยท่าทางโกรธจัด “จริงครับ ที่ผมพูดมาเป็นความจริง ความรักของผมกับตีรณาอาจไม่ได้เริ่มต้นอย่างสวยงามเหมือนคู่รักที่ตกลงปลงใจจะแต่งงานกัน แต่เราถ

“สาย พราวรู้ แต่เอาเข้าจริงทำไม่ได้เลย พราวรักสาย พราวขาดสายไปไม่ได้” “น้ำพราวตั้งสติหน่อย คุณไม่ได้รักผมคุณแค่ต้องการเรื่องบนเตียงจากผมเท่านั้น ทำตัวเป็นภรรยาที่ดีเถอะ ถ้าไม่ไหวก็หย่าและไปเริ่มใหม่ อีกอย่างเราไม่ได้รักกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เราแค่สนุกกันทั้งสองฝ่าย เข้าใ จที่ผมพูดไหม”