Clark Abandoned Hospital นิยาย & เรื่องราว

(Scene bago magkita si Clark at Claire sa ospital) Mabilis ang hakbang ni Clark papasok ng makarating siya sa hospital na sinasabi ni Claire. Ngunit napahinto siya ng mayroon siya makasalubong na kilalang-kilala niya.

Sinadyang magpaiwan ni Lindsey para siguraduhing hindi masusundan ni Celine ang kaniyang anak. ___________________________________________________________________________ "Anong nangyari Clark?" Pumasok sa isang pribadong silid ang haliparot. Namumutla pa rin si Clark. Nakahiga siya sa hospital bed at hindi makagalaw. "Tuso pala ang babaeng iyun." "Sino?" Sa kama agad umupo ang tunay na kasintahan ni Clark. "Rashitackchun."

Punung-puno ng emosyon ang kanyang boses, at ang kanyang pag-iyak ay punong-puno din ng matinding sakit. Diyos lang ang nakakaalam kung gaano siya nagsumikap na umiwas kay Clark sa lahat ng taon na lumipas. Para makalimutan niya si Clark, para lumayo sa mundo nito, at para hindi na muling mabuhay na palaging hinahabol ng mga taong may kutsilyo sa kalye. Iniwan niya ang kanyang tirahan at ipinagkatiwala ang kanyang kapatid na may malubhang sakit sa kanyang iresponsableng ama, upang tuluyang makaiwas sa anumang koneksyon kay Clark sa buong buhay niya, at mamuhay na lang ng tahimik.

Habang abala ako sa pag tingin sa kwarto ko ay hindi ko napansin ang mga nasa likuran ko. “Ate,” Bumaling ako sa tumawag sa akin. Isang magaang ngiti ang pinaskil ko sa labi ko nang makita ko ang bunso naming kapatid. “Clark,” “Sorry, hindi na kami naka abot sa hospital,” nag kibit ako nang balikat.

aniya bago binaba ang tawag. Umalis na rin kaagad siya para puntahan ang kaibigan niyang si Clara. Nasa mental hospital ito ngayon dahil nawala sa sarili noong nakulong. Habang naglalakad siya patungo kay Clara, hindi niya maiwasang maawa. Kahit na masama ang ugali ni Clara, naging mabuting kaibigan naman ito sa kanya. Kaya hindi pa rin niya pinababayaan ang kanyang kaibigan.

Ngunit kahit may ngiti sa kanyang labi— Hindi nito maitago ang takot, guilt, at kaba na patuloy na bumabalot sa kanyang puso. Sa Hospital… Agad na sinalubong ng mga nurse ang sasakyan ni Drickson pagdating nito sa emergency entrance. Mabilis nilang binuksan ang pinto sa likod at maingat na inaalalayan si Clark palabas. “Sir, dito po! Ihiga natin siya rito!” utos ng isa sa mga nurse habang inilalapit ang stretcher.

‎“St. Lazarus Psychiatric Facility.” ‎Nawalan ako ng hangin. ‎Dahil alam ko ang lugar na iyon. ‎Isang abandonadong pasilidad sa labas ng siyudad. ‎Sarado na halos labinglimang taon na ang nakalipas. ‎At ayon sa balita— ‎lahat ng pasyente roon ay namatay sa isang misteryosong riot. ‎Pero kung totoo ang sinabi ni Craig—

huling sambit nito bago sila tuluyang nabangga. Iyan ang huling narinig ko mula sa kanya bago tuluyang nilamon ako ng dilim. Paggising ko ay nasa hospital na ako, unang hinanap ko agad si Clark pero isang masamang balita ang sumalubong sa akin 'yon ay ang malaman na wala na siya, iniwan niya na ako.

dismayado niyang tugon at tinuro ang isang bahay na mas maliit kaysa sa kanila. "Are you sure she's not a freak or what?" "Of course not! Alam ko ay dati siyang nagtatrabaho sa isang psychiatric clinic," sabi ni Clara. Psychiatric clinic. Was she perhaps related to my mother? "Okay.." tipid kong sabi. "Pasok ka muna sa bahay. Mamaya na natin siya puntahan," sabi ni Clara.

Wala siyang masyadong alam tungkol sa Rumble Club, ngunit pagkatapos makinig kay Maryann, napagtanto niyang si Sawyer ay katulad ni Clark. Hindi nagtagal, nakarating sila sa Parkview Hospital, na karamihan ay nagsisilbi sa mga mayayaman. Pati na rin ang pagbibigay ng first-class na serbisyo, sineseryoso din ng ospital ang seguridad. Nag-flash si Maryann ng hospital pass, tiniyak si Alex, at pagkatapos ay pumasok na sila. Ang mga security guard, gayundin ang ilang opisyal ng pulis ay nagpatrolya sa mga bulwagan, at ang mga doktor at kautusan ay sumugod sa buong lugar. Sinundan ni Alex si Maryann sa isang silid, at pagkatapos ay nakita niya ang isang grupo ng mga tao, kabilang ang mga opisyal