Coffee Quotes About Life Novels & Stories

Tumagos sa puso ko ang mga binitawan niyang salita. Hindi ba niya alam na walang halaga ang pera na sinasabi niya kumpara sa buhay ko? Life is priceless. Hindi mo ito mabibili kung saan-saan kahit marami kang pera. "Oh, bakit hindi ka makapagsalita? Naputol na ba ang dila mo? Huwag kang mag-alala dahil ibibigay ko pa rin naman sa iyo ang rewards na makukuha mo kahit mo deserve," sabi niya at ngumiti sa akin na may halong insulto.

“Kape po? Para fresh and alive!” Nakaupo lang siya sa dining table, di man lang ako nilingon. “Sir Gabe nalang, and for Coffee? Black. No sugar.” walang emosyon nitong sabi. Habang nagtitimpla ako ng kape, napa-bulong ako, “Parang pag tinitigan ako nito, mabubura ako sa mundo. Baka ma-possess ako bigla.” “What?” biglang tanong niya, malamig pa rin ang boses.

Deserve ko ba ang lalaking ito? Pagkabalik niya ay may dala na siyang tray ng ulam at kanin na nasa plato, ipinagtipla niya rin ako ng kape. Alam niya talagang gusto ko nagkakape lagi bawat kain ko laging pares ang kape because coffee is life. “Kumusta ang lunch with your parents and your hmm… fiance?” Nabilaukan ako kasi naman ang weird kapag sa boyfriend ko mismo nanggaling iyong salitang iyon. Tumayo agad siya at sinalinan ako ng tubig.

"Binili ko pa 'yan sa labas ng university bago pumasok." "Wala bang ganto sa cafeteria?" tanong ko. "Mero'n naman pero gusto ko lang sa labas bumili. Kasi sabi nila huwag payamanin ang taong mayaman na at huwag pahirapan ang taong naghihirap," saad nito habang umiinom ng coke. Kumunot ang noo ko. "Huh?" tangang saad ko na ikinatawa niya.

Nakataas ang kilay na tanong ko dito habang patuloy sa pagmamaneho. "Well, yeah. That's why I'm here because there are no other things are worth it than drinking coffee after working all day," sagot nito. Magrereklamo pa sana ako pero na-realize ko na tama ang sinabi nito kaya umiling nalang ako at nagpatuloy sa pagmamaneho. Papaliko na ako sa kanto ng paborito kong coffee shop, ng magsimula akong mag-menor dahil sa dalawang kotse na nakahinto sa gitna ng kalsada.

Mas gusto ni Roscoe ang kape na creamy, but not that sweet. “Well, that’s already in the past. His taste in coffee has changed now. Mas gusto na rin niya ngayon ang mapait na kape. He told me that dark coffee reminds him the darkness and bitterness he had felt in his entire life. Na ang pait ng kape ang bumubuhay sa kanyang sistema, at nagpapaalala na ang buhay ay hindi laging puno ng tamis o kasiyahan, minsan ay may pait, panloloko, at kadiliman ding nangyayari sa ating buhay. And that made him live, the bitterness of life, the bitterness of coffee.”

“So… coffee after a long day? Hindi ka ba sawang-sawa na sa kape?” “Coffee is not just caffeine,” sagot ni Seiichi, tiningnan siya saglit. “It’s an excuse. To slow down. To… be with someone.” Napatingin siya sa harap, pilit pinapabagal ang tibok ng puso niya. “So sino ‘yung someone ngayon?” “You,” sagot niya, diretso pero may bahagyang ngiti. ---

Lumapit ako sa coffee section and got surprise, when I saw bunch of coffees that displayed in that area. "Justine look oh, coffee!" Nakangiting turo ko kay Justine sa mga kapeng nakikita ko. Mayroon naman palang ganito, bakit pinahihirapan ko pa ang sarili kong mag timpla ng punyetang kape para lang ma impress ang hudas kong amo? "Zafy mayaman din ako pero ni minsan hindi kuminang ang mata ko noong nakakita ako ng kape!" He sarcastically said that while smiling like as if I'm a fucking clown! Eh sa ngayon ko lang 'to nakita!

Ang coffee shop na ito ay naging simbolo ng pagsasama namin—sa trabaho at sa personal. Hanggang sa isang araw, naisip kong tanungin siya, “Julian, bakit mo talaga ginawa ‘to para sa akin? Hindi mo naman kailangan.” Ngumiti siya, medyo malambing. “Alam mo ba kung ano ang feeling kapag may nakita kang taong may pangarap, tapos wala siyang suporta? Ayokong mangyari ‘yon sa’yo. Gusto kong maramdaman mo na kahit sa gitna ng gulo ng buhay, may tao na nandito para sa’yo.”

Bigla akong nag-crave sa iced coffee kaya bibili na muna ako. “Akala mo forever mo na siya, 'no? Asa ka. Walang ganoon.” Ngumisi ako. People were too stupid to believe in that four letter word. "Grabe, girl. Hanggang sa labas yata ay mararamdaman ng mga tao kung gaano ka ka-bitter,” ani Shainara bago umirap.