Cold War Tagalog Novels & Stories

saad ko "Pwede kobang malaman kung anog pangalan mo? Tanong nito "Julia fajardo" saad ko "Julia, what happened that time bakit ka nasa gitna ng karagatan? Tanong nito at sa mga oras nato unti unting bumabalik sa alaala ko ang mga pangyayareng sobrang nakakatakot "Kinulong nila ko, tinali ginawang hayop, binastos sinaktan" naluluhang saad ko

I don't know what to think anymore, it seems like everything is against me. Kinusot ko ulit ang mata ko, and I blinked in surprise when I realized they were wet. Natawa ako. Natawa ako sa sarili ko dahil umiiyak nanaman ako. I need to brave the skeletons in my closet. Ang sakit pati ng ulo ko, it’s throbbing. Bakit hindi kayang alisin ng alak pati physical pain?

aniya sa malalim na boses pero ramdam ko roon ang sobrang lamig na pagkakasabi. His cold presence makes me die in shivering and the heat spreading around us like a wildfire in hell. He's like a beast and I'm a soul waiting for my judgment. Hindi ako nakapagsalita, parang hindi pa ako mahila-hila sa realidad. Hindi ko aakalaing mahahanap niya ako dito na hanggang ngayon ay inaalam ko ang sagot kung paano. May namumuo ng maliliit na butil ng pawis sa aking noo, at sa gilid ng aking mukha. Ayaw kumalma ang mga tuhod kong kanina pa nanginginig sa kaba.

Nilagyan ng malamig na tubig. ‎ ‎“Get in. Emergency protocol natin ‘to. Pampababa ng init. Hanggang madaling araw ka dyan. Don’t worry, may backup yelo pa ako sa freezer.” ‎ ‎“…Where did you learn this?” tanong ni Warren, naguguluhan. ‎ ‎“Trade secret po. Basta, efektib ‘yan. Tiis-tiis lang.” ‎ ‎ ‎

Kazan, Russia - January 1, 2009- Bexan's POV "Bexan! Bilisan natin ang pagtakbo, anak!" natatarantang sigaw ni Mommy sa'kin habang tinatakasan namin ang mga teroristang humahabol sa'min. Kapit-bisig kaming tumatakbo nina Mommy at Daddy mula sa mga terorista ng surprise terror attack. Kitang-kita ko sa pagmumukha ng mga magulang ko ang takot at kaba dahil sa terorismong nagaganap.

Isang malaking kasinungalingan, mali man ngunit kailangan kong gawin iyon. Nasa dugo ang pagiging isang manggagaway at hinding hindi ito basta dumarating sa isang tao. Isa itong sumpa, isang sumpa ng mga bituin, at ang tanging nagkakaroon lamang nito ay ang nag-iisang tribo sa isang isla kung saan pinaniniwalaang lumitaw pagkatapos ng isang malakas na lindol. Ang islang ipinangalan ng mga Kastila na "Isla del Fuego" o Umaapoy na Isla sa kadahilanang pagkarating nila roon ay napapalibutan ng apoy ang buong isla ngunit hindi lamang ito isang karaniwang pagpapaapoy lamang kundi ang mga nakita ng mga Kastila noon ay isang pamamaraang ritwal ng mga manggagaway.

tanong ko. “A fallout shelter. Secret base ng mga Villareal during the Cold War.” “Of course you have that,” Max muttered. “Because why not?” Ethan stopped sa harap ng isang steel door. May keypad. Iba ang atmosphere dito—mas malamig, mas tahimik. Parang hindi na kami sa Pilipinas. Tinype niya ang code, tapos bumukas ang pinto. Sa loob… isang silid na puno ng filing cabinets, lumang computers, mga screens showing different parts of the mansion. Para kaming nasa spy movie.

"Bakit sobrang lamig dito? Akala ko tropical lang ang klima dito?" Wala sa sariling naitanong niya Nagkibit balikat ito. "Baby, it's July. And July is the coldest month here during winter." Sabi nito Napatango tango siya. "Oo nga. Sobrang lamig talaga! Ilang celcius kaya ito? Sa Pilipinas pa nga lang, gumising lang ako ng madaling araw nanginginig na ako sa ginaw." Huli na nang mapagtanto niya ang sinabi

'Yon pa naman ang daming mentioned sa user tapos puro 'HAHAHA' ang reply. Because of my curiosity, I copy the text and translate it in go-gle. Ito 'yong lumabas. - Parang wtf ang babae dahil tinago pa niya ang mukha niya. 'Yan 'yong lumabas sa s-in-earch ko. Hindi ko maintindihan ang meaning no'ng wtf pero pamilyar sa akin ang text. So, sinearch ko na rin para malaman ko. Ang lumabas...

(Proverbs 18:24 NIV) Natigilan ako sa pagbabasa nang biglang tumunog ang cellphone ko. Zaito: Puwede ka bang lumabas? May pupuntahan tayo. (و ˃̵ᴗ˂̵)و Napatingin ako sa oras na nasa cellphone ko. It's already 10:15 p.m. Saan naman kaya kami pupunta? Gabing-gabi na, ah. Mila: Sure.（˶′◡‵˶） Agad akong nagbihis at nagmadaling lumabas ng bahay. Pagkalabas ko ng gate, agad niya akong pinasakay sa kanyang kotse na siyang nagmamaneho.