Romans & histoires Comfort Message

Ngunit pilit akong ngumiti—mahina, mapait—at bumulong sa sarili, "Ayos lang..." Palagi ko itong ginagawa, ang i-comfort ang sarili ko dahil no one did it for me. Wala akong ibang kakampi kundi ang sarili ko lang. Iiyak lang ako sandali tapos magiging ayos na din ang lahat. Dahan-dahan kong kinuha ang aking cellphone, nanginginig ang aking mga daliri habang hinanap ang contact ni Benedict. Pinindot ko ang keyboard at nagtipa ng mensahe:

Para akong binuhusan ng malamig na tubig dahil sa pagdampi lamang ng kanyang kamay. “A-Anong ginagawa mo?” sinubukan kong lumayo sa kanya pero muli niya akong hinila at pagkatapos ay hinawakan niya ang likod ng ulo ko para isandal sa matipuno niyang dibdib. Naramdaman ko tuloy ang malakas nitong pagtibok. “I’m comforting you.” marahan niyang isinuklay ang kanyang daliri sa mahaba kong buhok habang ang isa niyang kamay ay nasa likod ko at marahan akong tinatapik.

she's still calling me. "Shai," Tawag ko sa kaniya. Noon lang siya lumingon sa akin..she's still crying..then patakbo siyang lumapit sa akin at niyakap ako ng mahigpit..mas lalo siyang umiyak habang naka subsob ang mukha niya sa dibdib ko.. "Sometimes it's okay not to be okay." Bulong ko sa kaniya..habang hinahagod ko ang likod niya..ito lang ang alam kong way to comfort her..

He looked at me and then asked. "You want anything? Food? Drinks?" Umiling ako. "I just want a cuddle," I said with a lip-bite. "Oh man," rinig ko pang sabi nito bago agad na bumalik sa pakikipag-usap sa telepono. Nang dumating na ang hot compress ay ito na rin mismo ang naglagay at humawak dito. He was behind me. I was laying on his one arm while he's holding the compress in place for me.

bulong ko saka muling siniksik ang sarili ko sa kanya. I want to feel her warmth dahil nagsisimula na akong kabahan. Siguro naramdaman niya ang nararamdaman ko kaya marahan niyang hinahaplos ang likod ko and it somehow calms me down. Simple touch from her but it really meant a lot to me. It gives me comfort na tanging sa kanya ko lang naramdaman, noon pa man. "Are you ready?" malambing niyang tanong sa akin, tumango lang bilang sagot sa kanya. I'm ready and nervous.

tanong ko sa kanya. Wala akong narinig na response, mukhang abala pa siya. Akmang tatalikod na sana ako sa pinto at titiisin na lang itong nararamdaman kong sakit nang bumukas ang pinto ng kanyang silid. "Ahm... sira kasi ang comfort room diyan sa labas, naka-lock naman yung kwarto ni Mama... uhm, dito lang available yung comfort room."

Dapat masabi ‘yon sa bouncer para hindi matuloy ang away na sinasabi nila. Habang nagtitipa ng mensahe sa cellphone ay nagulat naman ako sa malakas na hiyawan ng mga babae rito sa loob ng comfort room pati na ng malakas na pagkalabog ng pintuan. From: Winnie Nasaan ka? Kanina pa kita hinahanap. To: Winnie Nandito ako sa comfort room ngayon. Magtawag ka ng bouncer mukhang may gulo rito.

Dugtong pa nito. Hindi ko alam kung ano ang magandang sabihin matapos ng mga sinabi niya. Hindi ko alam kung paano siya i-co-comfort. Tumigil ito sa paglalakad kaya gano'n din ako. Humarap ito sa 'kin. "Mag comfort room lang ako ha, balik din ako agad." "Samahan na kita—"

Dahan-dahang kumawala sa yakap. Tinignan ko siya. Namumula ang mata ko. Namumula ang ilong. Magulo ang buhok. Pero ramdam ko— Safe ako. “Sorry,” ulit kong sabi. Ngumiti siya. “Okay lang,” sagot niya. Humiga kami. Magkatabi. Magkayakap. Walang init. Walang libog. Walang passion. Pure comfort lang. Yung yakap na hindi naghahanap ng katawan.

Salamat sa pagsama sa akin. May kung anong init na gumapang sa dibdib ko sa message na iyon. Hindi ko alam kung dahil sa pagod o dahil ang dali niyang kausap… pero may something comforting sa presence niya. Parang may pamilya bigla sa paligid ko. Me: Wala pong anuman. Salamat din sa pagtatanggol sa akin kanina. Sandaling delay bago bumalik ang message niya. Parang nag-type pa siya ng dalawang beses bago sinend ang final version.