Cry No Fear Novels & Stories

Ang Creed Morgan na nakilala niya ay lumabas na ang totoong kaanyuan. "Why are you crying? damn it!" "C-Creed, p-please stop it. P-please! Please!" Ava even hear her voice with desperation. Hindi alam kung bakit gusto niyang patirin ang lalaki subalit wala siyang lakas upang gawin iyon. Tuluyan ng napahagulhol siya at kalaunan ay nauwi sa paghikbi at pag-iyak. "P-please s-stop it, please, j-just please Creed." Ramdam niya ang paninitig nito ngunit hindi pa rin umalis sa pagkukubabaw sa kanya.

malambing na tawag niya sa akin. Hahawakan niya sana ang siko ko pero umatras ako. Mula sa aking mata ay sunod sunod na tumulo ang mainit na likido sa aking pisngi. Mabilis kong pinahiran ang aking luha at nag-angat ako ng tingin sa kanya. Ang kanyang mapupungay na mga mata ay puno ng emosyon. Parang may dumagan sa aking dibdib nang makita ang takot sa kanyang mga mata. I remember his terrified eyes when we were in college. Hindi ko alam kung para saan ang takot na ipinapakita niya sa akin. Is he afraid of me?

Ngumiti ako kay mommy, pero nawala din kaagad iyon. "I know living with the Tan's is always be a happy place with me. I know that. I'm happy with them, also. But I destroyed that. Because of this stupid love. Akala ko maiintindihan niyo. Pero kasalanan ko parin kasi tinago ko sa inyo, and I'm sorry for that. I'm just too afraid of losing him ma. And I thought I couldn't live again without—no, I just couldn't. But Iris helped me a lot to keep living."

Hindi ko na naiintindihan ang sinasabi niya dahil mahapdi na ang paa ko. “Izo, naiihi na ako! Alisin mo ‘yan, please! Hurry up, Izo! Hurry!” Namumulang tumawa si Izo sa itsura ko, I probably look so miserable right now and I can’t even give a single fuck! Oh my gosh. Huminto ang tawa ni Izo nang bumagsak ang tingin niya sa lupa. I closed my eyes. Shit… There, I cried. I cried out loud. “Mommy! Daddy!” I shouted, as I felt liquid dripping on my legs.

anito "Ay! wala lang pala iyon sa kanya?" sa isip ng dalaga. Bakit niya ako inalagaan kung wala lang iyon, bakit siya nag effort na kumuha ng pagkain at bigyan ako ng energy drinks kung wala lang pala iyon?. May kirot sa puso ng dalaga. "Marahil ay si Mica pa rin ang gusto niya" pag o-overthink ni Mj

Halos pigil ang hininga niya at sa bawat naririnig niyang pagputok ng baril, paulit-ulit ang dalangin niya na walang mangyaring masama kay Daniel. Parang walang katapusan ang nangyayari at hindi niya rin magawang gumalaw sa kinauupuan niya. She’s scared… scared of what’s happening outside, scared of what Fernando might do to her mom, scared of what might happen to Daniel… But she’s also trying to be optimistic… Na matatapos na ang kasamaan ni Fernando. Na mawawala na ito sa buhay nila ng mommy niya at magiging malaya silang muli.

Tinignan ko ang mukha ko sa salamin at nong makita kong ayos naman ay lumabas na ako ng CR pero hindi ako nakalabas ng tuluyan dahil may tao sa harapan ko. It's him. He widen the door napaatras ako dahil sa ginawa niya. Nakapasok siya sa ladies room at sinarado ang pintoan. I look at him Fearless. He smiled at me and grip my wrist. Hinila niya ako at naglanding ang likuran ko sa malamig na sementong pader. "Ahh" I moaned as the pain on my back really get me. I close my eyes because of pain and open it again, the eyes of the man who's holding me was full of danger. Parang dagger ito sa pag tingin sa akin.

I cry in horror when his face are getting closer on mine, ang lakas na ng tili ko kaso tinakpan nya ang bibig ko, he use hand cuff at nag mamadali akong kinaladkad papasok sa kotse ko Nawalan ako ng balanse ng matumba ako sa lupa at nawala ang pag kakakapit saakin ni carlo, ang hapdi ng braso at balakang ko dahil sa pag landing ko sa lupa, all I heard is shouting and groans. Ilang sandali lang ay tumigil na yung ingay and a very delicate hands touch mine, I look up and I start crying hard. Inalis na ang posas sa likod ko and I hug him tight. It feels like I am traumatized again

The blood. The screams. Even Torren. Parang may kumakalas sa isip ko mula sa realidad. Parang may bumubukas na lumang pinto sa loob ko na matagal nang nakasara. And behind it… was fear. Pure. Violent. Ancient fear. Lumuhod ako sa sahig habang nanginginig ang mga kamay ko. “Freya!” mabilis na lumapit si Torren.

Tumingin ako sa taas nang lumabo na rin ang mata ko dahil sa luha. I don't want to see anyone suffering in pain. I hate it. I hate how they feel sad. I hate the thought of it. I hate being sad and in pain so much that it envelopes me and swallow me. Maybe that's why I'm a pushover, maybe that's why I can't say no to anyone. Isang nakabibinging tunog ang narinig namin. Kasunod no'n ang katahimikan. Kumalas sa akin si Chryszyler sa pagkakayakap. He's still crying. So am I...