Crying In H Mart Novels & Stories

this kid is totally a stranger but here i am gumagawa ng paraan para mapasaya ang batang nakabungguan ko lamang sa mall na ito. Tumagal kami halos dalawang oras sa loob ng arcade. Palabas na kami roon ng maagaw ng atensyon ko ang ilang securities ng mall kasama ang isang babae na basang basa na ang mukha dahil sa pag iyak. She was crying hard as her eyes roaming around na tila may hinahagilap ang mga mata. Napatutop ito sa bibig at patakbong lumapit sa kinaroroonan namin.

All of that pain and sorrow stuffed inside me that I couldn't let out in the past few months is looking for ways to the surface. "Rare wait!" Akmang lalabas na muli ako sa office niya nang pigilan niya ako. My breathing was ragged, gasping. I bit my lips. My eyes drip with tears. The walls that hold me up, make me strong. Salty drops fall. I'm trembling. I cant stop. Even as I press my hand against the wall it shakes, it trembles. It's raw, everything, raw tears, raw emotions. I can't stop... I can't stop. Why can I not stop crying?

Napaiyak na ako sa sobrang frustration. Jaxon. "Please.. don't. No." Taranta kong sinend ang message at tatakbo na ako palabas nang may humawak sa pulsuhan ko. "What happened?" Nasa tinig nito ang pag-aalala. Hindi ako nakasagot dahil nanginginig pa rin ang labi ko sa kaba't takot. "Lhaurize, I'm asking you. Why are you crying? Bakit nanginginig ka?"

Dinig na dinig ko ang tibok ng puso niya habang hinahaplos ang aking likod. “Kung gusto mong umiyak... don’t be afraid to cry in front of me. Crying isn’t a sign of weakness. I cried in front of my mom, too—especially when I was disappointed or angry. Men don’t often cry, but I did. I’m not ashamed of it. I hope you won’t be ashamed either to cry in front of me. I’m here. I’ll be your shoulder to cry on.” Noong marinig ko ang mga salitang ’yon, hindi ko na napigilan ang hagulgol sa kanyang mga bisig. Mas lalo ko siyang niyakap.

Na halos parang hindi na ako makahinga. Hinahaplos lang ni Madam ang aking likod para patahanin ako. It took me minutes to finally stop crying. Nawala na sa isip kong nasa labas kami at maraming tao. Iba talaga kapag sobra na ang sakit. Hindi mo mapipigilan ang maluha. “Ano?” Madam asked. “H'wag ka na lang kayang pumunta? Ako na ang bahalang magdahilan kay Mr. Ferrell—”

Wala akong lakas na magpanggap na okay lang ako. ​Hinayaan ko lang na tumunog ang phone hanggang sa tumigil ito. All I could hear was my own chewing and the people inside the store. There, in the middle of strangers and harsh fluorescent lights, I poured out the pain I had kept bottled up for years. The ice cream that was supposed to be sweet ended up tasting like tears.

Matapos e review ni Regar ang CCTV, nakita niya na bago pa nagbukas ang store kanina umaga, sinukat pala ng sales lady ang damit at hindi nagkasya ang damit sa sales lady pero pinilit pa rin niyang suotin, kaya naging dahilan iyon para masira ang damit. Kita sa CCTV kung paano nagpanic ang sales lady habang sirang-sira na ang damit na hawak niya. Yung mga customers ay agad na lumuhod habang nakaawang ang labi at nanlalaki pa ang mga mata. “Hala! Sorry miss!” Sabay na sabi nila. “Sorry, hindi namin alam!” Si Nice naman ay agad na kumuyom ang kamao at sinamaan ng tingin si Beth. Galit na galit siya pero hindi niya mailabas ang galit niya.

Ang negosyong pinaghirapan ko, ang mga malapit kong kaibigan, ang magandang imahe na nabuo ko para sa ‘king sarili, at lalong-lalo na… ang anak ko. Mapait akong ngumiti at yumuko. Everyone will hate me and that’s for sure. Pati na si Hansel. Lalo na’t nakita ko kung paano namuo ang galit sa mga mata niya habang iniisip ang babaeng sumira sa kasal ni Jessica. “Why the hell are you crying?” Napaangat ang aking tingin sa nagsalita at napakurap-kurap ako. I raised my hands to touch my cheeks, only to find out I was crying. Agad ko naman itong pinunasan at bumuntong hininga.

Napahawak ako sa dibdib ko at napakagat-labi upang pigilan ang paghikbi. I... I need to get out of here. I want to get out of here right now. Naglakad ako nang mabilis, hindi alam kung saang dako na ng grocery store napadpad. Malabo ang mata ko dahil sa luha at hindi ko na masyadong makita ang daan. "Maya! Saan ka ba galing? Kanina pa kami naghahanap sa'yo—! Maya? Hey, what happened? Why are you crying?"

Ni-hindi ko man lang naramdaman ang pagtulo ng luha sa mga mata ko. What the hell am I even crying for? -x