Crying In H Mart Novels & Stories

Na halos parang hindi na ako makahinga. Hinahaplos lang ni Madam ang aking likod para patahanin ako. It took me minutes to finally stop crying. Nawala na sa isip kong nasa labas kami at maraming tao. Iba talaga kapag sobra na ang sakit. Hindi mo mapipigilan ang maluha. “Ano?” Madam asked. “H'wag ka na lang kayang pumunta? Ako na ang bahalang magdahilan kay Mr. Ferrell—”

Wala akong lakas na magpanggap na okay lang ako. ​Hinayaan ko lang na tumunog ang phone hanggang sa tumigil ito. All I could hear was my own chewing and the people inside the store. There, in the middle of strangers and harsh fluorescent lights, I poured out the pain I had kept bottled up for years. The ice cream that was supposed to be sweet ended up tasting like tears.

Matapos e review ni Regar ang CCTV, nakita niya na bago pa nagbukas ang store kanina umaga, sinukat pala ng sales lady ang damit at hindi nagkasya ang damit sa sales lady pero pinilit pa rin niyang suotin, kaya naging dahilan iyon para masira ang damit. Kita sa CCTV kung paano nagpanic ang sales lady habang sirang-sira na ang damit na hawak niya. Yung mga customers ay agad na lumuhod habang nakaawang ang labi at nanlalaki pa ang mga mata. “Hala! Sorry miss!” Sabay na sabi nila. “Sorry, hindi namin alam!” Si Nice naman ay agad na kumuyom ang kamao at sinamaan ng tingin si Beth. Galit na galit siya pero hindi niya mailabas ang galit niya.

Ang negosyong pinaghirapan ko, ang mga malapit kong kaibigan, ang magandang imahe na nabuo ko para sa ‘king sarili, at lalong-lalo na… ang anak ko. Mapait akong ngumiti at yumuko. Everyone will hate me and that’s for sure. Pati na si Hansel. Lalo na’t nakita ko kung paano namuo ang galit sa mga mata niya habang iniisip ang babaeng sumira sa kasal ni Jessica. “Why the hell are you crying?” Napaangat ang aking tingin sa nagsalita at napakurap-kurap ako. I raised my hands to touch my cheeks, only to find out I was crying. Agad ko naman itong pinunasan at bumuntong hininga.

Tears spilled down my cheeks as I slipped away from the couch, but he didn't let me move an inch. He wipe the tears from my eyes with his soft hand, and I suppress a sob. "Stop fucking crying, Natalia!" His eyes blazing like a torch. Tiyak kong puno ng galit ang puso niya ngayon at walang ibang paraan upang ibsan ang galit na 'yon. Pumikit ako ng mariin para putulin ang luha na patuloy na umaalpas. I don't wanna make him feel guilty for crying like a child in front of him. . . But fuck, I can't help it!

Agad akong tumakbo papunta sa loob ng banyo nang marinig ko ang yabag niya pabalik sa loob ng aming kwarto. I was silently crying inside. Pigil na pigil ko ang aking hikbi, natatakot na baka marinig niya 'ko. I tried to wiped my tears away but they just keep on falling! Damn it!

She blinked, but couldn't hold back her tears. “Okay nga lang ako… medyo sinikmura lang sa kinain ko kanina,” pagdadahilan niya. “Tatawagan ko ang doktor mamaya.” He stood up and inhaled deeply. “And please, stop crying,” anito sa mahinang boses. “Hindi ako umiyak.” Matigas na sabi ni Carmina . He smirked when he saw her shoulders shaking. Ano ba ang iniiyak nito? He had no idea what she was crying for.

-- Tuloy lamang sa pag lalakad si Amara, hindi malaman kung saang parte ng mall na iyon ba siya dapat mag punta. She was feeling so heavy, all she wanted was curl herself inside a tiny box and cry until all her tears dry up, or scr*eam to the top of her lungs and hope that it would help the pain inside her chest go away. Sabay ng ganoong pakiramdam ay tila gusto niya lamang manatili sa mall na iyon, mag pagod sa pag lalakad hanggang ang paa niya na mismo ang umayaw.

Humugot ako ng malalim na hininga tsaka pinunasan ang mga luha saking pisngi bago inayos ang sarili sa harap ng salamin. I tried wiping this damn tears but it keeps on coming out of my eyes. God! Hindi pa ba na uubos 'to? For the last time, nag punas ako mata bago nag pasyang umalis sa restroom. Maingay pa rin dahil sa sikat na bandang kumakanta. Lahat ng tao abala at aliw na aliw sa acoustic version ng Lost stars na pinapatugtog

sabi niya habang padabog na lumabas ng dressing room ko. I heaved a deep breath and sighed. Tears welled up in my eyes, but I immediately wiped them away. I can’t cry. Not today. I have a show later. Hindi ka pwedeng umiyak, Stella! Wag ngayon. But I couldn’t stop the tears from falling. I didn’t understand what made him so angry... Why was he so upset?