Dead Silence Movie Mga Nobela at Kwento

Bumigat nang husto ng dibdib ko at naikuyom ko ang kamay ko. Sa loob ng silid na 'yon ay ang mga batang nakagapos sa dingding, ang iba ay nakabitin, at ang malala, ang iba ay nakaratay sa isang parang lamesa at lahat sila ay nakahubad at puno ng sugat ang katawan. Ang ilan ay buhay pa, ngunit ang karamihan sa kanila ay patay na. At lahat ng walang buhay ay wala ng ulo.

Hindi man lang ako matapos tapos sa pagkain dahil ang daming nangyayari. "Calm down, Vander. I just need time and I need to tell you something." Turan ko sa kanya at hinawakan ko ang kanyang kamay. "Mr. Martin Delacroix is the one behind your death threats. He's the one who paid someone to blow your car. I have all the concrete evidence who will put them behind bars. The person who killed Patrice Samson, one of the victim are the people he hired as well. They told me before trying to kill me. If my hunch is correct, ginagamit nila ako para ako ang madiin. Pero malaki ang pagkakamali nila na ako ang gagawin nilang suspect, dahil ako talaga ang gumawa nun, at may ebidensya ako na nagpapatunay

napahinto ako nang marinig ko ang pagtatalo ng kung sino sa gilid ng church. "You don't understand me, Dad," sagot nito. Tahimik kong sinilip ang dalawang lalaking ito. Si Tito Carlos at Cartier... "She died because she protected me! The bullet was mine pero sinalo niya!" Madiin at galit na sabi ni Cartier. Nanlamig ako sa sinabi nito. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nabaril si Mama? Pero ang sabi ng doctor ay may sakit si Mama na nilihim niya sa akin.

Ang mabibigat na paghinga nito ay tumatama sa tainga niya na nagpapakiliti sa kaibuturan niya. Hindi maunawaan ni Tasha ang sarili, lalo na sa sitwasyong ito na may nakayapos sa kanya na hindi niya kilala. Pero ang katawan niya ay nagugustuhan ang kamay nitong nasa tagiliran niya at humahaplos na parang nagpapakalma sa kanya. Pinikit niya ang mga mata at sinandal ang likod sa katawan ng lalaki na hindi gumagalaw ang katawan nilang dalawa. Dahan dahan niyang sinandal ang likod ng ulo sa balikat nito at napapikit. Ang labi ng lalaki ay tumatama sa gilid ng noo niya pero wala siyang pakialam kahit na inamoy-amoy na nito ang buhok niya. Dapat nga ay magalit siya sa pangbabastos nito pero hindi n

"Iwanan niyo ako rito dahil hinintayin ko pang magising ang asawa ko." Nanlalabo na naman ang mga mata niya subalit kaagad niyang pinalis ang mga luha sabay baling na naman ulit sa wala ng buhay na si Declan na nakahimlay lamang sa Morgue at hindi na kailanman masilayan ng dalaga ang napakagandang ngiti nito na para lamang sa kanya. EVERYTHING was ended just like that, na tila ba ay parang mga dahon ng punong acacia ang unti-unting nalalagas hanggang sa wala na nga ang natira.

The entire security room fell into complete silence after Dera’s words not the normal kind of silence. Not awkward not uncertain this silence felt alive somehow. Heavy enough to suffocate everyone standing inside the room while the footage remained frozen on the screen the hooded figure standing outside the gates, pointing directly toward the camera like a ghost returning to finish something left unfinished. Dera’s breathing became uneven almost immediately after speaking because now that the memory resurfaced completely, she could no longer push it away again.

Ngunit imbes na malungkot sila dahil nakasaksi sila sa mismong harap nila ng isang kamatayan ay nag party pa sila sa comment box at nagbigay ng libreng pera. Uamlis si Adrastos sa puwesto niya at tumabi sa puwesto ni Alejandro para kumpirmahin kung may pulso o buhay pa siya. "Congratulations! Patay na ang suiciders natin ngayon gabi," anunsyo niya sa mga manonood Biglang umihip ng malamig na hangin sa paligid matapos inanunsyo ni Adrastos na patay na si Alejandro. Nagbigay naman ng mensahe ang mga audience sa live suicide dahil nagustuhan nila ang napanood nila ngayon gabi.

Para siyang teacher na nag-e-explain ng lesson pero 'yong tipong maaaliw ka sa pakikinig sa kaniya. "Can you feel it? The dead weight of your legs from the sleeping pills, the dizziness from the alcohol, the soft throbbing of your pulse as blood is pumped out your wrists? That's it. That's what we've been waiting for, that's the quiet comfort. The beauty of dying." mala dramatiko niyang bigkas na para bang dinadamdam ang bawat salita.

Pinili kong magtago sa dilim habang siya, araw-araw, namamatay sa tanong. And now that he finally knew, he didn’t even look back. “Renzo…” I whispered his name into the silence, hoping it would comfort me somehow. But it only made it worse. Dahil wala na siya. My body finally gave in. The room spun violently. My knees buckled beneath me. Napakapit ako sa dresser pero wala akong lakas. Darkness crept in from the edges of my vision like a tidal wave. Then everything went black.