Dead Silence Novels & Stories

Kinakabahan na siya sa ano mangangyari hindi pa naman siya makapalag dahil ang dalawa niyang kamay ay nakatali sa kanyang likuran . "patayin niyo na !" inis na utos ni Ella habang nakatunghay parin siya mula sa malayo gamit ang telescope.Kanina pa siya tumatawag sa mga kasama niya pero hindi sila sumasagot ng tawag .Kasama niya ang isang lalaki na hinire niya bilang sniper para kung mag iba ang isip mga gang na kausap niya ay pwede niyang ipapatay ang mga ito kaysa pakinabangan ang pera na hawak nila. "ang tanga mo naman bakit hindi mo sinusunod ang gusto ko " inis na saad ni Ella kay Chad .Kanina pa siya tawag ng tawag pero hindi nasagot sa tawag .

Walang laman ang silid. Pagkapasok ni Anthony, isinara niya ang pinto. Saglit na pinakinggan ang tahimik na silid at ang tanging na maririnig ay ang tunog ng paghinga ng bawat isa. Tumingin si Khate sa paligid, at nakaramdam ng panganib nang walang dahilan, at nagpumiglas nang marahas. “Ano ba ang gusto mong gawin? Bitawan mo ako!”

Tulad ng dati hindi ko inaalis sa aking katawan ang aking cellphone at lagi itong naka-silent mode puwera na lang sa vibration. Ang vibration na ito ang nagpagising sa natutulog kong kamalayan. May piring ang aking mga mata, may busal ang aking bibig at nakagapos ang aking mga kamay sa aking likuran habang nakalugmok sa sahig.

Pinili kong magtago sa dilim habang siya, araw-araw, namamatay sa tanong. And now that he finally knew, he didn’t even look back. “Renzo…” I whispered his name into the silence, hoping it would comfort me somehow. But it only made it worse. Dahil wala na siya. My body finally gave in. The room spun violently. My knees buckled beneath me. Napakapit ako sa dresser pero wala akong lakas. Darkness crept in from the edges of my vision like a tidal wave. Then everything went black.

At doon ko napansin — isang drone core, patay na, pero sa loob ng cracked lens nito, may kumikislap na maliit na pulang ilaw. Blink. Blink. Blink. Parang… nanonood. Eliara’s POV “Alessandro,” tawag ko habang tumitingin sa paligid. “Do you feel that?” He turned slowly. “I do.” And in that shared silence—sa gitna ng abo, dugo, at liwanag ng umaga— alam naming pareho: The war wasn’t over. It had just gone digital. 🔥 “You can destroy a body. You can silence a name. But once a ghost learns to live in the wires… it never dies.”

“THE SHADOW THAT NEVER DIED” ⸻ The Moment After the Silence “Aurora… run.” That was the last thing she heard from Dr. Vega before the line cut to static — and the world around her shifted. Sa gitna ng madilim na hallway ng abandonadong research wing, tanging tunog ng nagfi-flicker na ilaw at mahihinang ugong ng vents ang bumabakas sa katahimikan. But Aurora’s heartbeat…

But the silence persisted, a cruel mockery of my carefully constructed composure. The news finally arrived, not in a phone call, but in a news bulletin flashing across the large screen in my living room. A car accident, a single vehicle, a tragic loss of life. Arnaldo Sy, prominent businessman, dead at the scene. The details were vague, the investigation ongoing. But I knew. I knew exactly what had happened. The serpent had struck, delivering its kiss of death. The suspense was over, replaced by a chilling sense of triumph. The game was won. But the victory felt hollow, a bitter taste on my tongue, a chilling reminder of the price I had paid.

Darius shot himself without hesitation while still smiling. Bahagyang napaurong ang ulo nito sa lakas ng tama ng bala, ngunit ang katawan niya ay nanatiling nakatayo sandali bago tuluyang bumagsak sa sahig ng bangka. At dahil ang baril ni Darius ay may silencer... Walang nakarinig. No one heard the gunshot. Walang sumigaw. Walang lumingon. No one saw what just happened. Ang dagat ay nanatiling madilim. Tahimik. Parang walang nangyari. And somewhere above the dark sea...

Ang silencer ay nakakabit na. Dahan-dahan siyang umandar, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng abnormality—non-working cameras, unattended vehicles, people na naghihintay. Ang Level 3 ay halos walang tao, na nagpapataas ng kanyang suspicion. Ang silence ay mas nakakatakot kaysa sa ingay. Sa gilid nito, nakaparada ang isang dark blue sedan, malinis, at mukhang rental car—ang clean car na inutusan niya. Ang mga windows ay tinted nang bahagya, at walang movement sa loob.

"I know, Boss. Closing the link in 3... 2... 1." Ang hologram ni Silas ay naglaho. Ang aming huling koneksyon sa labas na mundo ay naputol. Ang Horizon’s End ay nagsimula na—isang buhay na walang earpiece, walang satellite tracking, at walang takot na baka may sniper na nakatutok sa amin.