Dead Silence Novels & Stories

Tahimik ang silid. Ang monitor na kanina’y nagbibigay ng tunog ay ngayon ay patay, tila ba simbolo ng pagkawala niya. Ang kama ay malamig, ang unan ay may bahid ng dugo sa gilid—hindi ko alam kung kanino iyon. Lumapit ako sa kama. Hinawakan ko ang kumot. Mainit pa. Ibig sabihin, kakalabas lang nila.

‎At sa gitna ng silid— ‎may malaking pader. ‎Punong-puno ng litrato ng mga tao. ‎May ilan naka-ekis ng pula. ‎May ilan may nakasulat na: ‎MISSING. ‎DEAD. ‎SILENCED. ‎Namilog ang mata ko. ‎“Diyos ko…” ‎Pagkatapos— ‎nakita ko siya. ‎Sa pinakagitna ng pader. ‎Larawan ng mama ko. ‎Rosalie.

The silence that followed the storm was heavy, thick, and suffocatingly quiet. The small, soundproofed room felt completely disconnected from the rest of the world as the echoes of their heavy breathing slowly faded into the dim light. Zachary’s massive frame remained draped over Elena, his deadweight a crushing, possessive reminder of the savage claim he had just staked on her body and soul. His heart hammered frantically against her chest, a chaotic rhythm that gradually slowed down to a deep, steady thud.

Bigla kong natanong sa aking isipan. Nilibot ko ang aking paningin ngunit hindi ko siya nakita. "Baka pumunta siya sa silid kung saan ko siya kinulong." Saad ko. Naglakad ang Queen patungo sa kanyang truno at inaantay ang parating na mga kampon ng dilim. Magsisimula na naman maghasik ng lagim ang Queen at hindi pa siya nakuntento dahil lahat ay sisirain niya at walang ititira. Tiningnan ko lamang ang Gold Queen hanggang sa makarating siya sa kanyang truno. Sumunod na rin ako upang magpaalam.

Walang araw na hindi siya umiyak. Walang gabi na hindi siya nagigising sa gitna ng dilim, hinahanap ang tinig ni Silas. “Hindi totoo ‘to…” mahina niyang bulong sa sarili, paulit-ulit, habang dinidiin sa dibdib ang larawan. “Buhay ka pa, Silas. Buhay ka pa…” Iyon ang paulit-ulit niyang dasal—na balang araw, magigising siya at maririnig muli ang tinig nito.

Balisa akong nakatitig sa kaniya habang ginagantihan lamang ako ng mga tinging hindi ko mabasa. “Good evening po, Police General Del Rio,” mabilis na pagbati ni Aidan saka pa ito sinaluduhan. Ngunit hindi iyon pinansin ng General Del Rio na iyon bagkus ay tuloy – tuloy lamang Ito sa loob ng kaniyang opisina. Umupo agad ito sa kaniyang upuan habang naupo kaming magkakatabi nila Alfonso at Teodoro sa mismong bakanteng upuang nasa harap nung General Del Rio na iyon.

"You died." Hindi agad nakapag salita si Zin sa nasabi ni Yenna kaya natahimik siya at hindi alam kung paano patatahanin sa pag iyak si Yenna kaya huminga siya ng malalim at niyakap ito ng mahigpit at hinaplos ang likod nito.

Bago pa makaimik si Rothus ay mabilis na humakbang ang mga paa ni Taliyah palabas ng silid. Mayroong bahagi sa puso ni Rothus na gusto niyang sundan ang kanyang misis. Ngunit sa huli, nangibabaw ang kanyang pride at nanatili na lamang sa kanilang silid. Aniya, babalik din si Taliyah roon. Ngunit hanggang sa ginupo siya ng antok ay hindi na niya muling nakita kahit ang anino man lang ng kanyang misis. Nang magising siya kinabukasan ay walang bakas ng presenya ni Taliyah sa loob ng silid. Napabutong-hininga na lamang siyang bumangon at tinungo ang kusina. Awtomatiko niyang iginala ang kanyang paningin. Nahanap ng kanyang mga mata si Cedes na nagtitimpla ng kape. Nasa'n si Taliyah?

Hindi ko matukoy kung ano iyon, but I was sure that it can kill me. Agad na hinawakan ako ni Vander and we started running. Binuksan ko naman ang utak ko para marinig ko ang paligid. "They are outnumbered. We can kill them." "Legendary is nothing with greater numbers of epics." "Ang tagal naman nilang mamatay, gusto ko ng matulog." Marami pa akong naririnig greed and fun. Sino ang pasimuno nito? Si Mr. Delacroix? But he's already in jail.

Pinatong ni Luisa ang kamay nito na nakapatong sa kanyang balikat saka tumingala para salubungin ang tingin nito. “Thank you.” They both stayed that way for a while, not moving and staring at each other. Without anything that comes out from their lips, their eyes speak a thousand words. Amid the darkness of the forest and the rays of light from the moon, with the sound of crickets around. In a moment of silence, their hearts scream so loud that they pounded so hard and fast.