Digmaan Sa Pagsasama Novels & Stories

May init at seguridad sa hawak ng babae. "Together tayo, okay? Walang hindi kayang harapin basta magkasama tayo. Focus lang sa ‘kin. Sa love natin." Tumango si Alexander, at sa sandaling ‘yon, nakalimutan niya ang gulo—kahit saglit lang.

Dream come true iyon sa may crush tapos magkakasama mo. Iniisip niya kung paano ang mga simpleng bagay—magkasabay silang kumain, magkasabay maglakad sa tabing-dagat, o kaya’y magkatabi lang sa sala habang nanonood ng TV. Para kay Dia, sapat na ang mga ganoong simpleng moments para maging espesyal ang lahat. Every detail of that fantasy, pinapahalagahan niya, as if to convince herself na hindi lang ito simpleng daydream.

Hinaplos niya ang pisngi ko. “Lai, huwag kang matakot. Lahat ng relasyon may pinagdadaanan. Ang mahalaga, magkasama kayong lumalaban sa bawat unos. Ang mali kasi sa inyo, pareho kayong lumalaban sa problema—pero hindi kayo magkasama. Bigyan niyo ng tiwala ang isa’t isa na kaya niyong lagpasan ang lahat, problema man o kasiyahan.” Hinawakan ko ang kamay niya.

Magkasama. Unti-unting naghihilom. Unti-unting bumabangon. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa amin pagbalik namin sa Pilipinas. Hindi ko alam kung gaano katagal bago tuluyang maibalik ang tiwala ko. Hindi ko rin alam kung magiging madali ba ang lahat. Pero sa sandaling ito, sapat na muna ang katahimikang ito. Sapat na munang magkasama kami. Sapat na munang alam kong mahal pa rin namin ang isa't isa.

“ME Tooooo!” Sabay na saad nila—ang kanilang mga boses ay nagtutugma, ang kanilang mga damdamin ay nagsasama na parang isa. Ang lahat ng kaba, takot, at pangangailangan ay nagwakas sa isang pagsabog ng init at pag-ibig—sila lang ang nandoon, magkasama, at tiyak na isang isa. Makalipas ang ilang sandali

natatawang saad pa niya. Natahimik na kami pagkatapos no’n. Hindi ko na kasi alam ang sasabihin ko. Hindi kagaya kapag si Dim ang kasama ko, pakiramdam ko ay hindi kami nauubusan ng pinag-uusapan. Kahit na gaano kasi kaliit na bagay na nagagawa naming pag-usapan na parang importante iyon kahit na hindi naman.

Best friend daw niya. Close sila. Masyado. Alam kong wala akong karapatang magselos, pero naramdaman ko ang kumirot sa dibdib ko nang makita ko silang magkasama. Yung pagkakangiti niya habang nakatitig sa lalaki, yung natural na kilos nila sa isa’t isa… Na para bang wala akong lugar sa eksenang ‘yon. "Hindi mo kailangan sumama," sabi ni Diana bigla, breaking the silence. "Alam ko namang busy ka sa trabaho."

Ito ay kombinasyon ng pagtitiwala, komunikasyon, pang unawa, at pag unlad parehong bilang indibidwal at bilang mag asawa. Ang bawat hamon, gaano man kaliit o kalaki, ay nagiging tulay para mas lalong mapalapit sila sa isa’t isa. At sa bawat araw na nagdadaan, mas lumalalim ang kanilang pagmamahalan, mas tumitibay ang pamilya, at mas malinaw ang pangako kahit anong pagsubok, haharapin nila nang magkasama.

“Together.” Magkasama silang bumalik sa desk upang ayusin ang glitch. Magkatabi silang nakaupo, hindi magkadikit, ngunit bawat maliit na touch—isang brush ng kamay, isang subtle lean, isang simpleng sulyap—ay puno ng quiet intimacy at reassurance. Ang stress ay naroroon, ngunit ramdam nila na pareho silang handa na magtiwala sa isa’t isa kahit sa gitna ng pressure.

Saka alam kong naiintindihan niya ako sa sinabi ko bilang isang ina. Kumaway sila Demi sa amin para tawagin kami, luto na daw ang pagkain at mag aalmusal na kami. Habang naglalakad pabalik ay pinapangaralan ni Elijah ang dalawa tungkol sa pag aasawa at pagbuo ng matibay na pamilya. Pati ang mga pinagdaanan namin noon, ang kanyang kagaguhan, at pagsubok ay kinuwento niya kung paano kami pinatatag sa buhay. Sinabi niya sa dalawa ang sikreto ng matibay at masayang pagsasama ay nakadepende sa pang unawa at pag intindi sa isa’t isa, na siyang tunay naman talaga.