Do It Scared Quote Novels & Stories

Hindi naman kasi malakas 'yong volume ng pinapanood ko para marinig ko kung may kakatok sa pinto. "Bakit takot ka masyado? Bakit hindi mo sabihin kung ano ba talaga ang gusto mong sabihin? Palagi mo na lang kinikimkim." dagdag niya pa. Hindi ko alam kung sure ba siya na naririnig ko siya o hindi, kasi nga naka headphone ako tapos tutok ako sa pinapanood kong anime. "We grow fearless when we do things we fear...pero don't kill yourself."

“Natatakot akong mapagtanto mong tama naman talaga yung Serina na 'yon sa lahat ng sinasabi niya.” Tumahimik siya. Isang segundo. Dalawa.Nakatutok lang ang dalawang mata niya sa akin. “ Fear is not an excuse,” mariin niyang sambit. Kumabog ang dibdib ko, parang gusto ko nang sumabog sa sobrang tensyon. Hindi ko alam kung ang mas mabigat ay galit niya o ang takot ko na baka mawala ang sarili ko sa ilalim ng kontratang ito.

“Hindi ako nagbibiro. I’ll wait until you’re ready. Pero sigurado ako sa nararamdaman ko. Ikaw lang ang gusto ko.” Hindi ako agad nakasagot. Tiningnan ko lang siya—‘yung lalaking sa harap ng lahat ay istrikto at malamig, pero sa akin, parang apoy. “I know,” sabi ko sa huli. “And that’s what scares me.” “Don’t be scared,” aniya. “Kasi habang ako ang kasama mo, walang dapat katakutan.”

Nagtuloy tuloy lang ako sa pagtakbo hanggang sa maka rating sa kwarto namin. My heart was beating so fast because of the fear. My hands trembled and I slowly sat on the floor behind the door. What if it happens to me? I don’t want to die for a useless reason. If I die, I hope it is because I protected the people I loved. But I’m still scared. I don’t want to die

Kalmado akong nagtipa nang mensahe. "Stop sending me this kind of stuff because basically, I am not scared." Then the brat replied. "Oh really? Based on my observation in you when the shootout happened. You really wasn't scared." With a clap emoji na may kasunod pang salita. "Napakagaling umarte!"

"Pagod lang ako kagabi." Narinig ko ang mahinang tawa ni Jhade. "Excuse pa." Napapikit ako. "Fine." Napabuntong-hininga ako. "Pinili ko na kung pinili." "And do you know what scares me?" "Ano?" "Hindi mo man lang namalayang ginawa mo iyon."

Kaya ko bang harapin? Isang marahang palad ang dumampi sa kamay ko at binigyan iyon ng banayad na pagpisil. Nang mapatingin ako sa kaniya ay pinilit ko ang sarili na ngumiti. “You’re going to be okay,” bulong ni Gab sa tainga ko. “I’m scared.”

Parang sinusubukan niyang basahin ang bawat bitak sa mukha ko. “You scared me,” sabi niya sa wakas. Hindi ko inaasahan iyon. Hindi galit. Hindi sermon. Takot. “I’m sorry,” bulong ko. Umiling siya. “Don’t be. Just… don’t ever do that again.” Hindi ko sinagot. Dahil pareho naming alam na kung mauulit ang sandaling iyon, gagawin ko pa rin.

“Well not if you can tell me whether or not you have any idea how scared the crap you made me feel nang pag gising ko hindi kita mahagilap?” Tuloy-tuloy na sabi ni Kitana saka muli itong hinampas sa dibdib. Natigilan naman sandali si Luis na tila ba pinag iisipan ang sinabi niya. Mayamaya pa ay napakamot ito ng ulo saka napangiwi. “I am sorry, yeah I didn’t thought you’ll be scared and I don’t blame you, but I am here, Kitana.

bigla niyang hirit sa akin. Napahinga naman ako ng malalim. "You don't know how scared I am to tell you the truth. I have lots of what ifs and questions right now. What if you don't accept me like what I am thinking right now? What if you left me because you are scared to be part of my world? I am scared, super scared," sabi niya habang nakatayo sa aking harapan. Napaiwas pa siya ng tingin. Hindi naman ako nakakibo at pilit kong iniintindi kung ano ang nais niyang sabihin.