Do Not Be Afraid 소설 & 이야기

“It was... heavy. We both agreed na kailangan namin ng space, pero hindi ko alam kung paano ko pa kayang magbigay ng space kung ang nararamdaman ko sa kanya ay hindi ko kayang ilihim.” Ava nodded sympathetically. “Maya, I can’t tell you what to do. But don’t forget to listen to yourself first. Kasi ang hirap ‘di ba? Yung feeling mo na gusto mo, pero may takot ka. Lahat tayo dumaan sa ganyan. Pero, don’t just decide because of fear. If you really want it, go for it. Kung hindi pa, then just take your time. We all need time to grow and heal.”

Para akong bata na nakayuko at pinapahid ang mata ko habang sumisinghot. “Try to understand the pain, maybe that’s the only thing that can heal you. Admit it to yourself that it can never be forgotten that easy, what we fear is what we attract Sierah. That’s the reality.” Sinubukan niyang paaganin ang nararamdaman ko hanggang sa maya-maya ay kumalma na ako.

“I’m not going anywhere.” Sa hindi ko inaasahan, bigla siyang yumuko at hinalikan ako sa noo. Matagal, mainit, at puno ng damdamin. Tila pinaparamdam niya na kahit anong mangyari, hindi niya ako iiwan. “Don’t do this to me again, Abby. I can’t take it,” sabi niya, hawak pa rin ang kamay ko. “I’ve never been this scared in my life.”

Bumalik siya sa gawi ng dalaga at saka ito hinawakan sa may baywang para alalayan ito sa ganoong paraan. "Kinakabahan ka ba? Don't be nervous. You have me on your back so you have no reason to be scared of."

Hindi ko maiwasan na pagdudahan ang aking ama baka takot lang itong maiwang mag isa o masabihan na walang natira at bigo sa buhay. He's indeed afraid of losing a battle 'yan ang proud akong hindi ko minana sa aking ama. Hindi ako takot matalo, masaktan at lumaban. Ang motto ko sa buhay ko ay subok lang ng subok every defeats hindi lang isang pagkatalo. But I'll make sure na may gain ako at lesson sa buhay. At alam ko naman na si Ally ang tama sa lahat malakas na rin naman ang confidence ko na pwedeng pwede kami ni Ally ayoko lang muna umeksena kasi gusto ko buong buo na siya bago ko kunin sa pamilya niya.

sunod-sunod na sigaw ng mga nasa gilid. Napatigil ako. Kinabahan. Hindi ko alam kung paano ko kakayanin ang mga mata at tanong na iyon. Ngunit bago pa man ako malugmok sa kaba, ramdam ko ang higpit ng kamay ni Atticus sa akin. Pinisil niya ito, sabay bulong, “Don’t be afraid, love. I’m here.”

Hinawakan ko 'yon at kinulong sa mga palad ko. “Val, don't be afraid... you know, mas ok nang may gagawin ka, kesa sa huli ka magsisi.”

At doon ako tuluyang bumigay. Napayakap na lamang ako kay Leon. Mahigpit. Sobrang higpit. Parang ayaw ko na siyang pakawalan. Umiyak ako sa dibdib niya. Hindi ko na pinigilan ang sarili ko. “I'm sorry.” “Huwag kang magsorry.” “I'm sorry, Leon.” “Wala kang kailangang pagsorryhan.” “I'm so afraid.” “I know.” “Pakiramdam ko hindi ako karapat-dapat.”

Dont Forget To Vote & Comment

"Being brave isn't the absence of fear. Being brave is about having that fear but finding a way through it." "Good morning, Hon," malambing na bati sa akin ni Alphy sabay yakap pa sa aking likod habang nagluluto ako sa may harap ng kalan.