Dolls Creepy Novels & Stories

My Hello Kitty collections were still there, from stuffed toys, clothes, mugs, shoes, slippers, and everything that I bought because there was a Hello Kitty in it. Nang lapitan ko si Doraemon at kunin ang stuff toy ay muli kong ibinalik ang tingin ko kay Trace. Hindi ko akalain na makikita ko si Doraemon sa room niya. The man seems rough and has a badboy image but he was obviously a boy that needs an attention. Nang titigan ko siya ay saka ko lang napansin na may natuyong dugo sa may kilay niya. What happened? Bakit may dugo?

Iika-ika man ay naglibot siya hanggang sa may mapansin siyang ulo ng bata sa likod ng malaking sofa. Dahan-dahan niya itong nilapitan. Inakala niyang si Lily iyon kaya marahan niya itong kinalabit—ngunit halos mapatalon siya sa gulat nang bigla itong humarap sa kanya. Hindi iyon si Lily. Isa pala iyong human-size doll, eksaktong replika ng Annabelle mula sa isang horror movie. Sa sobrang takot ay napasigaw siya at napaupo sa foam flooring. Nanginginig ang buong katawan niya.

Mabuti hindi ako takot sa mga ganito. "Iris, what did you give to Layla? Balak mo bang dalawin kami ng demonyo ngayon, bakit kamukha nito si Annabelle?" Nicola barked. Tinuwid ni Iris ang tindig. Pinaplantsa ng kamay ang skirt niya nang lumapit kay Nicola. "Hindi naman iyan si Annabelle, kuya. It was one of my collections. It's a european doll at medyo antic na rin,"pangatwiran ni Iris.

Dahil kapag nakikita ko siyang maayos. Parang gumagaan ang mundo ko. Alessandra's POV Habang naglalakad kami... Bigla akong napahinto sa isang maliit na toy store. May umiikot na music box sa display. May maliliit na stuffed animals. At may isang wooden crib na napakaganda ng pagkakagawa. Hindi ko namalayang napapangiti na pala ako. "Ang cute..." Mahina kong bulong.

Ang “Doll Room.” Isa ito sa mga kakaibang hilig ng kapatid niyang si Reina, isang silid na puno ng wax figures na kahawig ng mga totoong tao. Sa tuwing pumapasok siya rito, hindi niya maiwasang makaramdam ng kakaibang kilabot, kahit pa ilang beses na niya itong nakita.

Pagbabanta ni Rhaiven habang hawak-hawak ‘yong medyo may kalakihan na barbie doll dala ng inis niya sa akin. Bago pa man ako mapatay ng mga kaibigan ko ay kinuha ko na iyong doll na talagang nakakuha ng atensyon ko. Siguro naman ay magugustuhan ito ni Cleo. It is a cute doll has big, bright eyes that sparkle with mischief. It has soft, rosy cheeks and a sweet smile. Its hair is a cascade of curls a vibrant pink. It wears a pretty dress, perhaps with lace and ribbons, and tiny shoes that match. It hold a little teddy bear. This doll is small enough to be held in a Cleo’s arms,not small and not to much big. “Mga kalokohan mo talaga, Kenneth.” Inis na inis na usal ni Rhaiven sa akin paglabas

Maganda ang isa pero itong si Creepy Girl, creepy lang talaga. Akala mo aattend ng halloween party sa itsura at awra. "Can't you just leave me alone, Alexa? Please, just.. just leave me alone." Ang bigat. Parang ang bigat bigat ng dinadala niya sa tono ng pananalita niya. Tumalikod na si Creepy Girl matapos alisin ang mahigpit na pagkakahawak sa kanya pero nahinto ulit ito ng magsalita ang babaeng pinangalanan niyang Alexa.

bakas ang pagkamangha ni Carly sa nakita ng makapasok sa isang cafe shop. Inaakala niyang ordinaryong kapihan lang ito ngunit higit pa roon ang mayroon sa lugar na ito. Isa itong doll house style cafe. Maraming naka-display na old style dolls na naroon mula pa sa iba't ibang banda. Medyo creepy man ngunit nakakamangha pa rin ang iba't ibang klase ng ceramic dolls na naroon. Kaagad na kinuhanan ni Carly ng litrato ang mga sulok at paligid ng cafe, gayun rin ang mga display na dolls.

Tinutupok si North ng matinding awa sa kalagayan ni Anne. "I... I... I saw a doll, North. Sa b-banyo kanina, tingnan mo, please. A bloody doll. Take it out. Take it out! Athena, ano ba! I said take the bloody doll out of my room. Naririnig n'yo ba ako?" Tila walang-buhay ang boses ni Anne. Malayung-malayo sa karaniwan nitong boses na lively at overbearing. Maputla ang balat nito, nangangayayat ngunit tuluyan nang naglaho ang mga bakas ng kalupitan na dinanas nito sa kamay ng mga taong gumawa niyon sa mag-ama.

Habang kinakain niya ang mga donut niya, abala naman siya sa paglalaro ng bago niyang dollhouse — regalo sa kanya ng ama niya. Kasya-kasya siya sa loob ng dollhouse; halos kalahati ng living room namin ang nasasakop ng higante niyang laruan. But as I watched her play happily, I felt a heaviness in my chest. Behind that smile, there was still a fear I couldn’t shake — the fear that someone might hurt my daughter again.