Don't Go Wasting Your Emotions นิยาย & เรื่องราว

Umalis ako sa puwestong iyon, napahawak ako sa dibdib ko at tuluyan na pumunta sa banyo. Hindi ka dapat mag-beg sa taong alam mong hindi naman sigurado sa'yo. If you feel na hindi ka valuable and worth it para sa taong iyon, you should let it go. Dahil habang pinaparamdam niyang wala kang kuwenta, nawawalan ka ng respeto sa sarili mo. Letting go is one of the hardest things to figure out in life. As your emotions usually cloud your logic, and because your feelings make it harder for you to concentrate, it seems like the art of letting go can be confusing and complicated.

"At paano mo naman naisip na maglalabas ako ng sama ng loob sa’yo? Ni hindi nga kita kilala." "Exactly. Hindi mo ako kilala. Which makes it better because one, hindi kita kilala kaya hindi ko rin kilala ang mga taong nakapaligid sa’yo. Ibig sabihin din n’un ay malaya kang makapagsasabi sa akin ng mga hinanakit mo nang hindi nag-aalala na baka ipagsabi ko o ipagkalat ko sa mga kakilala mo. At pangalawa, hindi ako personal na maaapektuhan ng mga problema mo kaya makapagbibigay ako ng opinyon o payo nang walang kinakampihan. And if you don't want advice, I can just listen. You've probably heard this before, but venting is so much better than holding in your emotions. Ikaw din. Baka sumabog ka."

Pero agad ding bumalik sa seryoso niyang mukha. "Isa pa. Dito, bawal ang pagiging emosyonal sa trabaho. Hindi pwedeng naapektuhan ka ng personal na bagay habang nagtatrabaho. Malinaw?" Malinaw na malinaw. Pero paano kung ‘yung boss mo mismo ang sanhi ng emosyon? Jusko, paano na? “Opo sir, malinaw po. Trabaho muna bago feelings,” seryoso kong sagot, sabay pilit ngiti.

Kaya nila ako abusuhin. Ang bigat ng dibdib ko. Hindi pwedeng tatakbuhan muli ang problem kailangan ko maging matatag hindi para pangsarili kung hindi sa ikabubuti ng sakahan. Hindi kailangan ng emosyon dito.

Sa bawat kilos niya, may handang maghanap ng mali. Tuwing papansinin niya ang emosyon niya, sakit lang ang nakukuha niya. Walang may paki sa nararamdaman niya, walang may paki sa emosyon niya. Kaya sa huli, ang tanging paraan para makapagpatuloy ay ang isara ang lahat, ang huwag nang makaramdam, para lang makaraos sa bawat araw nang hindi nasisiraan ng bait.

If you're going to erase it on your mind and replace it with your goals in life, there will be no problem. Isa pa, kapag pinili ko si Madam, napaibig ko siya, naging kami at nalaman niya ang totoo, baka siya pa mismo ang magtulak sa 'kin palayo. Doon na papasok 'yong regret. Grellen, mag-focus ka sa plano mo at umiwas ka sa distractions. Don't let emotions drive you or everything would have been ruined!

"Kaya naman kasing pigilan 'yon, e. Marami kayang gawin ang tao kapag pinairal ang emosyon, beyond sa mga bagay na akala natin ay hindi natin kaya." Mataman na nakatingin lang ito sa akin. "Kayang-kayang i-drive ng emosyon ang desisyon o aksyon ng mga tao, once na hinayaan, pinayagan at pinanaig mo. Na alam naman natin madalas ay hindi maganda ang kinakalabasan at wala ring magandang idinudulot sa dulo. Kapag galit ka... ‘di ba ikaw lang din ang nahihirapan? So, mas better kung pigilan na lang hangga't maaari... lalo na kung kaya naman," patuloy na paliwanag ko bago ito nginitian.

Kaya huwag kang umasta dyan na parang ang linis linis mo! Hinilamusan niya ang kanyang mukha. Galit na galit siya sa kanyang sarili dahil hinayaan niyang maging marupok siya. Ang unang natutunan niya sa ama ay huwag na huwag paiiralin ang kanyang emosyon. Huwag na huwag siyang gagawa ng kahit na anong bagay sa panahon ng kanyang kalungkutan or labis na kasiyahan. And yet ng gabing iyon, ilang sandal niyang nakalimutan ang habilin ng ama.

Siguro ay dala na rin ng pagod sa haba ng byahe. I cleared my throat. “I'm fine. Let's go.” Malamig kong sabi bago nagpatiunang maglakad. I wore my sunglasses again. Nagkamali ako. I shouldn't let my emotions control over me. Dapat hindi ako nagpakita ng kahit na anong emosyon sa kanya. Aaminin ko, nadala ako ng emosyon ko. Matagal ko ring hiniling na sana makita ko siyang muli nang harap-harapan. 'Yong hindi lang sa telebisyon o sa magazines. Kaya may pagkasabik akong naramdaman. Hindi ko mapigilan. O sadyang ayaw ko lang tigilan.

Laging kontrolado, laging may plano, laging iniisip ang negosyo bago ang emosyon. Pero ako? Hindi ko kayang lunukin na manahimik habang sinisiraan ako ng walanghiya niyang ex na si Yumi Chan. Napahawak ako sa sentido ko. Damn it, Belle. Huwag kang panghinaan ng loob.