Don't Hug Me Im Scared Mga Nobela at Kwento

Hindi makapagsalita dahil barado na ang lalamunan ko. I'm scared. I don't know why but I'm scared. Saglit pa at naramdaman kong inayos niya ang higa ko at ibinagsak ang kaniyang mukha sa aking balikat. His hot breath filled my collarbones. He gently kissed it. "It's okay to be scared. It's fine. But I want you to know, no one's gonna hurt you anymore. I'm already here. You won't need anything else because you have me, okay? I promise you that."

I was scared. Isang kalabog at tumahimik ito muli na nagbigay sa'kin ng lalong takot. Mga limang segundo at bumukas nalang ito nang bigla. Bumungad sa'kin ang malalamig na tingin ni Hugo at katabi ang isang nagtatrabaho na utility sa venue. "They're looking for you, especially me. They we're even requesting for us to kiss with their glasses tinkling." Una n'yang imik sa'kin.

"C-Can I h-hug you one more time?" Without a word she hugged me so tight. "Be happy, Hija." ----

"Hon.." HIindi pa man ako nakapagsalita ay binalot na niya ako sa isang mahigpit na yakap. Natigilan ako sa kanyang ginawa ngunit hindi ako gumawa ng ano mang violent reaction. I just let him hug me. Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi upang pigilan ang sarili sa paghikbi. Can you also feel it, baby? Your Daddy is hugging us.

Nagsimula na namang manginig ang buong katawan ko. "Mommy, don't be scared." Hindi naman dapat ako matatakot kay Vandeon, natatakot ako para sa anak ko. "If he saw fear in you, he might think that you are scared of him." "W-what?" Hinawakan ko nang mariin ang mga kamay ni Vandish. "Don't be scared, Mommy. I got your back." *** Enjoy reading! If you have questions? You can comment down there, and don't forget to hit the vote. Thank you!

Ramdam ko ang takot niya habang umiiyak nang yumakap siya sa'kin. I hugged him tightly. "Sshh. I'm here. No one will hurt you. I will not let that thing happen again. I'm sorry. Hindi na ulit kita iiwan." I closed my eyes as I gritted my teeth. A lone tear escaped from my eyes when images flooded in my mind. I kissed his head.

Ramdam kong unti-unti akong kumakalma dahil sa init ng skin-to-skin contact namin. “Tingnan mo ‘ko,” sabi niya. Sinunod ko ang sinabi niya, at halos malunod ako sa titig niyang seryoso pero puno ng lambing. “Every time you feel scared, just remember this, hawak ko ang kamay mo. Hindi kita pababayaan.” Napangiti ako kahit nanginginig pa rin, kasi paano ka nga ba matatakot kung ganito siya ka-present, ka-sincere, at ka-sweet?

Huminga ako nang malalim at pinisil ang sarili ko— literally— para hindi ako mag-overthink dahil wala naman pala akong karapatan. Karapatan? Sarap batukan ng sarili ko! “Fine,” sabi ko, pilit na boses. “Pero bago taayo matulog, may rule ako.” Huminto siya habang nagtatanggal ng cufflinks. “What rule?” “No hugging, no touching, no harassing, no anything. Kahit accidentally.” Tumaas ang isa niyang kilay. “I don’t harass people.” “Hindi iyon ang point ko—”

"Hey!" Doon lang ako bumalik sa ulirat nang bigla nyang itaas baba ang kamay nya sa harap ko. Animo'y ginigising ang diwa ko. "A-ah" wala akong masagot. Hindi ko alam bakit ako nauutal. Hindi lang ako makapaniwala na sa gantong pangyayari magtatagpo ang landas namin. "Oh, i think you're just scared. Don't worry, i won't hurt you." Sabi nya sabay kindat. Lumabas ang pagkalalim lalim na dimple nito. Scared? He don't even know me.

Umusog ito ng kaunti para hindi magdikit ang mga balat nilang dalawa. Hindi pinansin ng binata ang chewing gum, sa halip, mas lalo siyang na-badtrip. “Don’t sit near me. I don’t talk to someone I don’t know. Stop it and get out, will you?” Natawa si Rebecca. Ano ba namang lalaki ‘to? Bakit parang takot sa babae?