Drawing With A Message Novels & Stories

Kung naiinis sya, mas naiinis ako. Narinig ko ang lutong ng tawa nya. “Magaling akong mag-drawing no? Kuhang-kuha ko, ‘di ba? Ibalik mo sa ‘kin ‘yan at may gagawin ako!” “Ayoko nga, no! Bakit mo ‘ko drinowing?! Tsaka ano ba’ng gagawin mo dito?!”

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

Tahimik niyang ipinagpatuloy ang paglilinis ng sasakyan habang unti-unting nilalamon ng gabi ang paligid. Nang gabing iyon, nakaupo siya sa loob ng kotse at walang ginagawa. Dahil sa pagkainip, binuksan niya ang Moments sa Messenger at nagsimulang mag-scroll. Doon niya nakita ang bagong post ni April. Isang nakakatawang larawan iyon ng maliit na cartoon character na may hawak na martilyo at tila handang manapak.

Ako na rin ang nagkandado ng gate. Habang nilalakad ko ang may kalawakang espasyo patungo sa bahay, tumunog muli ang telepono ko. It was easy for me to see the text message because the phone is in my hands. Nang nasa bandang double doors na, saka ko lang binuklat. Kuya Ryan: -.. .- -. --. . .-. Gumuhit sa akin ang pagtataka. Is his phone experiencing an error or the likes? Bakit naman ganoon ang ipinadala niyang mensahe?

Kaya, tahimik siyang bumalik sa kwarto niya at nagpadala ng friend request sa kabila gamit ang caption na “Hello, ako ang kaibigan ni Lucy.” Pagkatapos ipadala ang mensahe, mabilis na inaprubahan ng kabila ang friend request. Pagkatapos ay nagpadala ng smiley face na emoji ang kabila kasunod ang isang voice message: “Hello, ikaw si Elaine, tama?”

Posible kayang madala ko ito? Pumikit ako at sinubukan kong bumalik. Ilang minuto lamang ay dumilat na ako. Tumingin ako sa kamay ko at nakita kong nakayakap pa rin ako sa sketchpad. Nagawa ko! Agad kong binuksan ang ilaw at pinakatitigan ko ang sketchpad. Sana makita ko na si Josiah. Pero paano ko nagawang madala dito ang sketchpad? Binuksan ko muna ang cellphone ko at nakita kong message galing kay Mikaela.

at "Blessings for the new year!" Ngunit sa tuwing magre-reply siya, pasimpleng sumusulyap ang mga mata niya sa pinakatuktok ng screen kung saan naka-pin ang conversation nila ni Jaxson De Silva. Walang mensahe. Walang paramdam. Ni hindi man lang ito nag-send ng isang copy-pasted na mass greeting. Sumabog ang isa pang malaking fireworks sa itaas, nagbibigay liwanag sa malungkot na profile ni Celine at sa lalong lumilinaw na pangungulila sa kanyang mga mata.

Pangungulit pa niya, kaya nag-reply akong muli. "Huwag ka maniwala d'yan, fake news lang 'yang mga marites na 'yan, Beshie. I-drawing ko na lang siya para sa iyo." Agad naman akong kumuha ng lapis at papel sa bag ko at inumpisahan ang pag-do-drawing ko.

komento nito. “Maganda po ba?” tanong niya. “Oo naman. I’m impressed! And thank you sa pagguhit ng mukha ko.” “Gagawa pa po ako ng marami!” “Nice. Pero puwede ba akong humingi ng drawing mo? Kahit isa lang dito sa portrait ko.” “Sige. Kuha ka lang kasi marami pa naman akong drawing!” “Thanks. Papalitan ko na lang ng chocolate bukas.”

Nag-aalangan pa akong pindutin ang send. Ilang minuto ko nang tinititigan ang message ko sa kanya sa Messenger. Maikli lang — “Renzo, please… let’s talk.” Napakagaan ng daliri ko nang i-tap ang arrow. Pero halos mabigat ang hininga ko habang hinihintay ko ‘yung usual na blue check. Wala. Gray lang.