Empty Eyes Novels & Stories

At doon, doon nagtama ang kanyang mga mata sa madilim at malalim na tingin ni Elijah. Isang tingin na parang kayang lunukin ang lahat ng ingay, lahat ng sakit, lahat ng kaguluhan. Sa mismong sandaling makita niya ito, parang nabura ang lahat sa kanyang isipan. Walang boses. Walang galit. Walang takot. Tanging siya lang. Ang mga luhang matagal nang nagpipigil sa kanyang mga mata ay biglang pumatak. Sunod-sunod, parang mga perlas na napigtas ang sinulid.

garalgal na bulong ni Niro, hinahalikan ang tuktok ng ulo ng bata. Napatingin ako kay Eleanor. Nakangiti itong pinagmamasdan ang mag-ama, malambot ang mata nito at parang walang hinanakit, o pagkailang kay Niro. Nang tumingala si Niro, nagtama ang mga mata namin. For the first time in days, the terrifying emptiness in his eyes was replaced by a small, fragile glimmer of life. Agad niya ding binawi ang tingin niya at kinarga si Lexus.

Nararamdaman ko na naman ang pagpapawis ng kili-kili ko kahit malamig dito sa labas. “If you’re talking to me, don’t even think about looking away. Look into my eyes, baby. I absolutely crave those mesmerizing eyes of yours. They’re pretty damn addictive. So, yeah, make sure to give me a good dose of eye contact. Do you understand, hmm?”

I am pre-occupied. Bakit hindi ko sila makita? Bakit hindi? Nagtatago kaya sila? Bakit ayaw nilang magpakita? Bakit... hindi ako makahinga? Teka, anong nangyayari? Breathe Synecdoche, Breathe. Hinahabol ko ang hininga ko. I inhaled. Then exhaled. and then I opened my eyes. There, I see no flying letters and jumbled words but someone else.

Sa sobrang pagkagulat ko ay napaawang ang bibig ko. Her eyes....her eyes is amber and purple. How did it happen?

Pero bubulagin pa ako nito! Pilit kong iminulat ang mga mata ko. Lahat ng nakikita ko ay malabo… ang mga anino ng mga kasama ko ay halos hindi ko na makilala. Hindi ko maaninag ang kulay ng mga damit nila. No matter how many times I tried to blink to bring back my clear vision, hindi pa rin bumabalik sa dati ang paningin ko. "Huwag kang gagalaw," sabi ng medic habang marahang ibinubuka ang mga talukap ng mata ko. "Your pupils are reacting, but your vision might stay blurred for a few days. No strain, no light exposure. Got it?”

“Magsalita ka kung ayaw mong pasabugin ko iyang ulo mo!” Nasa likod na mismo ni Silas ang lalaki, ang baril nito ay nakatutok mismo sa ulo ng binata. But when Vira looked into Silas’ eyes, she saw nothing. Kahit takot o galit ay wala siyang nakikita sa mga mata nito. He just stared at her with those empty eyes. Hindi nito alintana na may baril na nakaumang sa likod ng ulo nito.

Nasa ganoon estado siya ng pagiisip ng bigla itong walang sabi-sabing dumilat. Napaigdad naman siya habang nakatitig dito ng makitang bukas na ang mga mat anito. He didn’t even blink! Dilat talaga, his light brown eyes were shining dahil sa sikat ng araw na tumatama sa mukha nito.

Napatakip ako sa umawang kong bibig. Dressed in a sleek black suit that fit him like a second skin, his every step echoed authority. Ang malinis na pagkakaestilo ng kanyang buhok ay mas lalong nagpatingkad sa matalim at mabagsik na anyo ng kanyang mukha. Ang mga mata nya. God, his eyes. They were empty. Walang ka-emo-emosyon itong nakatingin sa nagwawala pa ring si Primo.

Tumalikod siya at umalis nang walang bahid ng panghihinayang. Matagal na nanatili si Evan sa kanyang wheelchair. Ang kanyang pilikmata ay bahagyang gumalaw, ngunit ang kanyang mga mata ay nanatiling parang isang lumang balon, malalim, walang alon, walang kahit anong emosyon.