Empty Eyes Novels & Stories

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. My body run cold when my eyes met those cold and menacing emerald eyes. I'm so dead.

Hindi kasi ako interesado sa kanila. "No offense ha, ganyan ba talaga ang mga mata mo?" sabi niya na para bang may mali sa mga mata ko. "Kung gaano yan kaganda, ganun din ang pagiging plain — parang walang emosyon," sabi niya, kaya hindi ko maiwasang matawa sa kanya. My eyes are blue, and yes, they don’t show emotion. Whether I smile, look sad, or cry, they never change.

Nang mag angat ako ng mga mata, I was stunned. A set of piercing blue eyes welcomed me. I don't need to look up to see the sky, it's trapped in Lev's eyes. My own dark blue universe. Lev's piercing cerulean eyes were so intense, I feel so hot and there was a kaleidoscope of wild butterflies filling my stomach.

Nang makabunot siya ay napansin kong napapaisip pa siya bago buksan ang mini microphone sa kanyang damit. “I don't have eyes, but once I did see. Once I had thoughts, but now I'm white and empty… who am I?” napalinga-linga ang inititiates na kaharap niya na tila humihingi ng tulong para makasagot siya. Ngunit natatakot din kalaunan nang marinig ang kasa na nasa automatic rifle. “ I don't have eyes, but once I did see. Once I had thoughts, but now I'm white and empty…. who am I?” pag uulit nito at ibinulsa ang kapirasong papel.

Ano ba ang nagawa kong atraso sa kanila? The very first thing that I noticed were his eyes. It was blank and emotionless. Just like the eyes of a devil that can swallow my whole existence. It was purely apathetic and intimidating. Napaatras ako. Natatakot ako sa paraan nang pagdapo ng kaniyang mga mata sa 'kin.

Hindi ko maalala ang mga araw na sumunod. Hindi ko alam kung anong oras ako gumigising. Kung kumakain ba ako. Kung naliligo ba ako. O kung gumagalaw pa ba ako bilang tao. Everything blurred into one long stretch of white noise. Isang iglap. Isang hinga. Isang araw. Isang gabi. Lahat magkakapareho. I was… empty. Not sad. Not angry. Not lost.

Parehong kadiliman lang naman ang aking nakikita at wala ng iba pa. Mas maganda pa nga kung nakapikit lang ang aking mga mata basta wala lang benda. Kapag nakapikit kasi ay talagang madilim ang mga mata ko at walang liwanag na makikita kasi nga nakapikit. Pero kapag nakadilat ang mga mata ko at madilim ang aking nakikita ay hindi ko pa rin maiwasang umasa na magkakaroon ng himala at bigla na lamang akong makakakita. Pero aasa pa ba ako sa himala na muli akong makakakita gayong pati aking mga magulang na siyang nagsisilbing liwanag ng aking mga mata ay kinuha na rin sa akin ng langit. "The doctor said that you can open your eyes now, Lauren," mayamaya'y sabi ni Uncle. Ilang segundo na kasi an

It's worst. Noong una niya itong nakita, his green eyes were still a bit alive, as if he was only hanging on a thread. Kahit na hindi na gaano ka buhay ang mga mata nito, everytime there's light, she can always saw a ray of life in his eyes. But right now, it's nothing more like a dead eyes who lost its color forever.

Nakatingin kami sa isa’t isa, parehong hindi alam kung paano i-express ang damdamin — pero ramdam sa mga mata namin ang lahat ng nakatago. Ang green-eyed possession ko, hindi na basta pangungusap lang — ito ay damdamin, pagkilos, at silent promise. Habang naglalakad siya papalapit sa window para tingnan ang city lights, nakita ko ang reflection namin sa glass — magkatabi, halos hawak ang isa’t isa, kahit wala pang lips na nagtagpo, ramdam ko ang spark na sa wakas ay pumapaso sa amin pareho.

Nakita niya pa ang pagsunod ng tingin ni Hycent sa kanya. Napalunok siya nang hawakan ni Pearl ang kanyang kaliwang kamay gamit ang dalawang kamay nito habang si Abygail ay lumayo nang konti. Nagsalubong ang kanilang mga mata. Kahit hilam sa luha ay mababanaag niya ang sakit at pagdurusa sa mga mata ni Pearl. Her light green eyes.