Empty Eyes Novels & Stories

Naroon pa rin ang bahagyang pagkakapikit ng madidilim niyang mga mata—yung tipong mukhang gising pero halatang hindi pa naglo-load nang buo ang utak. Parang naka-airplane mode pa ang sistema niya. Malabo ang tingin, at ang buong aura niya ay lutang, nakasabit sa gitna ng antok at tama ng alak. “Isa… bela?”

Walang alam sa nakaraan niya, pero kung titingnan mo siya sa mata, parang makikita mo ang isang babaeng dumaan sa napakaraming unos. Minsan, kapag diretso mong tiningnan ang mata niya, parang tumitingin ka sa isang napakalalim at malamig na lawa. Walang init, walang emosyon. Hindi mo alam kung ang lamig at lungkot na nararamdaman ay galing sa puso niya o sa mundong ginagalawan niya.

Kakaunti na nga lang ang lahi namin. Umayos ako ng tayo ng bumukas ang elevator at nag mulat ng mga mata na sana ay hindi ko na lang ginawa dahil na taong sumalubong sa'kin. Galit ang makikita ko sa magaganda nitong mata. Her deep blue eyes is glistening into so much rage. Her jaw is clenching. Nakaramdam ako ng takot pero agad ding napalitan ng inis. Anong ginagawa nito rito?

This is good, though, para maiiwasan rin ang sobrang pagkatakot sa sitwasyon. "So those infected people---" "Nanos. Use that term. Don't be KJ like Yuna." Eun-ji frowned. "Tss." Yuna scoffed. I just shrugged my shoulders. "So those Nanos... those Nanos doesn't look like zombies?" I finally said at napangiti saglit si Eun-ji. Hindi pa rin pala siya nagbago. She's the same Eun-ji that I know way back. "Yeah. They're just the same us people, but the difference is their eyes---it's all black." Yuna answered.

Kaya naman ay dali-dali ko iyong kinuha at sinipat ang aking mukha. Wala namang nagbago. I still look the same basic girl. Black hair, dark brown pupils, slanted eyes, an average nose, at ang maputla kong labi. Oh sh*t. Oo nga pala at anemic ang lola ninyo. Halos hindi ako makatulog ng maayos gabi-gabi kaya naman ay hindi na ako masusurpresa kong mukha na akong bangkay ngayon.

Isa isa niyang tiningnan ang bawat taong nasa loob ng silid. Ngunit walang anumang emosyon ang mababasa sa kanyang mukha. Wala ang lambing. Wala ang init. Wala ang kabaitan. Ang naroon lamang ay isang malamig na ekspresyon. Napakalamig. Parang nagyeyelong karagatan sa kalagitnaan ng isang madilim na gabi. Ang kanyang mga mata ay tila walang buhay.

‘’Fine, I will let them free”, he said. Nagtama ang mga mata namin ni Xyu. And the moment my eyes collided with his clammy and deep eyes, I feel that there’s an unknown force pulling me in the endless abyss. And his void eye-holes reflecting neither emotions nor flames. It’s an epitome of nullity, and I lost somewhere by just looking at it. But I can’t negate the fact that even though his eyes were cold and dead, it still beyond beautiful. Naunang naglakad papalapit sa akin si Firo. Tumigil ito sa aking harapan at ngumiti.

Merong saglit na kirot ang naramdaman niya sa puso nang makitang nahihirapan ito pero mas pinilo niyang patigasin ang puso at winaksi ang mga emosyon sa mukha bago ito iniwasan ng tingin. "Yes, you're not her. You're not my Month and will never be." natigilan ito. Umangat ang tingin nito at mapait na napangiti. "I'm a Psychologist.. but I don't want to understand that emotions in the eyes of yours." Saad nito at napatungo. "But let's face reality. Your eyes.. It's full of harted and death. You want to end me, Ein--" "F*CK!" He cussed at hindi napigilang suntukin ang dingding.

I chuckled seeing myself shedding tears but grinning like a psychopath is kind of funny. "It's hurt, Ganther?" I stared directly at my eyes reflection. I saw nothing but emptiness. "No, it's not f*cking painful because you are numb too much numb right?" I wiped the tears off but it was just useless my lifeless eyes keep shedding. "I-it's f*cking painful..." Nanatili akong nakatitig sa sarili ko until silence makes everything noisy.

Sinuot ko ang glasses na personalized para sa mga labang hindi nakikita ng normal na paningin. Inabot ko kay Ziyu ang isa so that he can watch the game clearly. Medyo malayo siya sa akin so I asked him to move closer. Nag-hesistate pa siya pero pumayag din naman. Umupo siya sa tabi ko and I turned my eyes around to see what's Zayra's up to. Madilim ang lugar and there's so many people crying. Mamasa-masa ang lupa at sunog ang mga bahay. Tupok ang palagid.