روايات وقصص ضمن Estudante

Lumabas ito at kami na lang ni Kio ang naiwan. "Estudyante iyan. Anim na buwan nang nag-aaral sa Pennington University. Transferee pero walang ibang nakalagay kung saan dati nag-aral. Tapos questionable ang edad. He doesn't look like he's 20. Matalino like a secret agent, pinag-aralan rin muna ang mga lugar, at nagplano bago gumawa ng hakbang. Inalam niya talaga kung kailan rin mag-isa si Pristine."

"Tigas pa rin talaga ng ulo mo, Luke." Mahigpit ang hawak ni Luke sa strap ng kaniyang backpack. Malalaki ang hakbang na binagtas niya ang silahis ng papalubog na hapon palabas ng kaniyang paaralan. Isa siyang studyante ng kolehiyo ngayon sa ikatlong taon. Kurso niya ay ang segundaryang pagtuturo ng Ingles. Hindi naging madali ang paglalakbay niya upang makaabot sa taong ito. Ngayon hindi niya alam kung maitatawid niya pa ba ang sarili sa pagtatapos.

Kaagad din kaming umalis dahil maaaring magsilabasan na raw ang mga estudyante dahil ngayon ang umpisa ng kanilang bakasyon. “Ikaw, Manuel. Saan ka nag-aral ng kolehiyo?” “Sa Universidad de Sto. Tomas din.” Lumingon siya sa akin. “Wow! Pareho tayong nakapag-aral sa UST. Anong kurso kinuha mo?”

“Pag-isipan nyo. Bukod sa may sweldo ka na. 50 percent na lang ang babayaran sa college tuition mo kung sa Edizon University ka mag-aaral.” paliwanag ni Rafael Vergara kay Renz habang kumakain sila ng tanghalian. Ang tinutukoy nito ay ang vacant position sa Edizon University na student assistant para sa mga estudyanteng nagtatrabaho habang nag-aaral.

Nakangiti pa rin ito kaya gustong-gusto niyang titigan. “Bakit po kilala mo ako?” curious niyang tanong. “May kopya ako ng records ng mga estudyante rito. I’m the school guidance counselor. Kung may problema sa mga estudyante, sa akin kayo pupunta at aayusin ang gulo o matulungan kayo sa mga struggles ninyo emotionally and mentally. Also to guide you for your studies.” Wala siyang pake sa ibang sinabi nito. “Sino ka po pala?” tanong niya.

I met him back in my university. Hindi na siya estudyante tulad ko. I guess he's a bit older than me. I am nineteen and he's twenty-two. Akala ko nga estudyante siya noong una ko siyang makita sa library ng eskwelahang pinag-aaralan ko pero hindi, according to the other student's assistant, he works in the library.

Nakalimutan niyang nasa gitna sila ng mga taong mapanghusga. Poor Stacey Morado. Siya na naman ang gagawing topic ng tsismis ng mga estudyante sa university nila bukas ng umaga. Nanliliit sa kanyang sarili na napakagat-labi ang dalagita. Nagkasya na lang siya sa pagtingin at pagpalakpak ng mga kamay para suporta sa lalaki. Hindi na siya nagti-cheer pa. She just sat there and focus on his game.

"Kahit napakaraming estudyanteng babaeng nagkakagusto sa kanya ay wala siyang pinapatulan sa kanila." Natawa si Professor Kath. "Siya ang hinahalimbawa ko kay Aki. Naku, wala! Talagang ayaw niyang makinig. Ang sabi niya, hindi naman daw taga-roon sa university nila ang estudyante na dini-date niya." Nagkatinginan sina Professor Jack at Professor Eduardo.

“Yes, chaebol. Once makakita ka ng isa sa kanila ay magbigay ka ng galang sa kanila baka ikaw ang mapagtripan nila.” Napakurap ako habang nakatingin sa kanya. Mapagtripan? Hilig ba nilang maglaro ng tao? “Actually ang ibang mga estudyante dito ay mga chaebol. Kagaya na lang ni Joseph. Yung isang estudyante sa Section A na isang soccer varsity player.”

Lalong napatawa ang driver. Iyon si Maeve. Dalawampu't isang taong gulang at isang fourth-year student sa Bulacan State University. Dean's Lister and Academic achiever, isa sa mga pinakarespetadong estudyante sa kanilang kolehiyo. Kapag nasa loob siya ng classroom, akala mo ay isang napakaseryosong babae ay palaging may mataas na grado. Laging handa sa mga recitation. Laging may dalang notebook at laging maayos ang mga proyekto. Pero kapag nakilala mo siya nang mabuti, mapapaisip ka kung paano siya naging top student sa dami ng katangahang ginagawa niya araw-araw.