Novel & Cerita Fantôme

"จำได้ไหมผู้ชายที่เราชอบมาตลอด เขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตและส่งออกรถหรู" "เขาคือเมสัน" รษาเม้มปากแน่นอีกครั้งที่ชื่อนี้สร้างความกลัวให้เธออย่างมาก

ตับๆๆๆๆๆๆๆ แท่งหยกลำเขื่องสอดเข้าสอดออก แล้วกระแทกไม่ยั้ง เรือนร่างขาวอวบอิ่มกระเด้งกระดอน พวงเต้าส่ายไหว ร่างสูงใหญ่เต็มเปี่ยมมัดกล้ามตวัดลิ้นดูดกลืนหัวนมสีชมพูสวยเข้าปากพลางรัวสะโพกไม่ยั้ง “ซี้ดด อา... โอวว ตอดขมิบสุดๆ” “อร๊างๆๆ” มือร้อนผ่าวเคล้าคลึงสองเต้า อวบอั๋นพลางย้ำร่างเข้ามาอีกครั้ง เสียวซ่านถึงขีดสุด หัวลึงค์สอดลึก อัดฉีดน้ำกามสีขาวขุ่นใส่รูสาวแรกแย้มจนล้นทะลัก พอเขาชักลึงค์ออกจากรูแน่นปั๋ง อึดใจต่อมาน้ำกามขาวขุ่นก็เยิ้มหยดจนแฉะหว่างขา

อันดาพูดขึ้นเพราะสีหน้าและสายตาของเหนือเวหามันปิดไม่มิดเลย “ฉันแพ้” เกมส์นี้เหนือเวหาแพ้เพราะตอนนี้แต้มในมือของอันดาคือห้าและเหนือเวหามีแต้มแค่สาม ร่างกายที่แสนกำยำลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับถอดกางเกงขาสั้นของตัวเองออกจนตอนนี้ทั้งร่างกายของเหนือเวหาเหลือเพียงอันอันเดอร์แว ร์แบบทรั้งคส์ที่เหมือนกางเกงเต็มตัว

ร้องห้าย TangMo AA: จะไหว้พระก่อนนอน ขอพรให้ลูกอย่าร้องเลยคืนนี้ #มนุษย์แม่ NamWan Nine: เบา ๆ สามคน สลับกัน #ตายอย่างสงบศพหมดสภาพ ลงปุ๊บคนมาคอมเม้นกันใหญ่ ส่วนมากจะเป็นพวกหัวอกเดียวกัน และอ้าว... พี่ทีเปลี่ยนชื่อเฟซบุ๊กแล้วเหรอ?

“โอเคจ้ะ” มินตรารับปากก่อนที่พลอยพิชญาจะเดินออกไปทางประตูด้านหลังห้องอาหารที่มีทางเดินเล็ก ๆ ตรงไปยังสวนดอกไม้ของรีสอร์ท แสงจากโคมไฟในยามราตรีอาบไล้ไปทั่วพื้นหญ้าและและดงดอกไม้สีสันลานตาทั้งยังส่งกลิ่นหอมในยามค่ำคืน แสงสว่างทำให้เธอมองเห็นแผ่นหลังของร่างสูงให� �่ที่ยืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ เขาเป็นชายชาวต่างชาติอย่างที่มินตราบอก และกำลังยืนหันหน้าไปยังแม่น้ำเจ้าพระยาที่กำลังไหลเอื่อยเบื้องหน้าอย่างเพลินใจ

กำลังจะล้มตัวลงนอนโทรศัพท์ในมือก็สั่น เขารีบยกขึ้นมาดู คนที่โทรเข้ามาไม่ใช่แฟนหนุ่มที่เขากำลังรออยู่ แต่เป็นชายอีกคนที่มาส่งเขาเมื่อครู่ “สวัสดีครับพี่โดม” “ขอโทษที่โทรมาดึกนะ พี่จะถามว่าเฟรชไดร์ฟรูปกระดูกหมาเป็นของเราหรือเปล่าที่เห็นมันอยู่บนเบาะ”

เขารีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว "แหะ ๆ ๆ ข้าโป๊" "แหะ ๆ ๆ เป็นเรื่องธรรมดาขอรับ" บุรุษร่างสูงรับลูก แล้วกล่าวต่อว่า "บ่าวชื่อ ฟางหยวน เป็นขันทีประจำตัวพระชายาขอรับ"

ด้ไม่เปรอเปื้อนคราบน้ำมัน “ไฟโตะ! สู้ๆ ยัยแก้วไม่ได้ไม่กลับ” การ์ดอิเลคโทรนิคสอดที่ช่องประตูเปิดเข้าสู่อาณาจักรของทรงภพ เธอเอี้ยวตัวกดเปิดแอร์คอนนิชั่นตรงแผงควบคุม เมื่อคุ้นชินและมาเป็นประจำ รองเท้าสีสวยถอดวางไว้บนชั้น สอดปลายเท้าเปล่าเปลือยกับรองเท้าอยู่บ้านแสนสบา ย เดินเข้าไปภายในด้วยความกระหยิ่ม ห้องอาหารสวยหรูสไตน์โมเดิ้ล เธอก้าวเดินเข้าไปจัดเตรียม เทอาหารออกจากถุงลงภาชนะ รอให้ชายหนุ่มมาถึงค่อยจัดการอุ่นอีกครั้งก่อนเสิร์ฟ

“จะให้ผมฟังอะไรอีก” “คือโมราห์...โมราห์ไม่ได้มีคนอื่น แต่โมราห์แค่...” “แค่อะไร” “โมราห์เป็นนิมโฟมาเนีย”

สิ้นเสียงดังกล่าว คนที่อยู่บนบัลลังก์ใหญ่อดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะไปมา ก่อนจะตอบคำถามที่อยู่ในใจของดวงวิญญาณตรงหน้าว่า “ใช่นายตายไปแล้ว” พอเห็นว่าดวงวิญญาณตรงหน้าไม่พูดหรือโต้ตอบอะไรกลับมา ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงบัลลังก์กลางก็เอ่ยขึ้นมาทันทีว่า “แต่เป็นเพราะความผิด พลาดทางเทคนิคในระบบบัญชีหนังหมา ทำให้รายชื่อคนตายไม่มีชื่อของนายอยู่ และเป็นเพราะร่างของนายโดนเผาไปแล้ว ทางนรกจึงให้โอกาสนายอีกครั้ง เลยส่งดวงวิญญาณของนายมาที่นี่เพื่อให้ไปมีชีวิตใหม่”