Fantôme นิยาย & เรื่องราว

"Bonjour, je m'appelle Bua. (สวัสดีฉันชื่อบัว) " "Oh, tu peux parler français. (โอ้!! คุณพูดฝรังเศสได้!! " " Oui je peux parler (ใช่..ฉันพูดได้) " "Entendu que tu es un docteur. Tu dois être très bon. (ได้ยินว่าคุณเป็นหมอ คุณต้องเก่งมากๆ แน่) "

กัลยาหาเสียงตัวเองไม่เจอ ตอนนี้เธอหวาดกลัวคนเหนือร่างที่สุด เขาเห็นเธออึกอักตอบไม่ได้ก็ยิ่งสนุก “พูดสิวะ! และลืมตาด้วย ไม่ใช่เอาแต่หลับตา หน้าตาฉันไม่ได้น่าเกลียดขนาดนั้นสักหน่อย” ไอ้ขาบตะโกนใส่หน้าคนใต้ร่างจนเธอสะดุ้งลืมตาขึ้นมามองหน้าของเขาจนดวงตากลมโตอาบค ลอน้ำตาสบจ้องกับดวงตาดุดันสีทมิฬจอมโหด

เอริกถามหน้าตาย โรสิตาแก้มแดง หน้าร้อนวูบ “บ้า ฉันไม่มีขนหน้าแข้ง และไม่เคยซื้อมีดโกนมาโกนขนหน้าแข้งด้วย” เธอขึงตาใส่คนถาม ที่ช่างหาเรื่องกวนอารมณ์ได้ตลอด

เขาร้องขอ เทียนหยดเงยหน้ามองคนที่นอนอยู่สูงกว่า เขาขยับลงมาพอดี ปลายจมูกเขาเลยจรดอยู่กับหน้าผากนูนของเธอ เขาจุมพิตมันเบาๆ เธอรู้สึก มันทั้งอุ่นและรู้สึกดีเหลือเกิน ชายตัวโตที่กอดเธออยู่ในตอนนี้ช่างมีความอบอุ่นมานำเสนอ มิน่าเล่าราตรีถึงไม่อยากปล่อยมือจากเขาง่ายๆ เขาเ ป็นผู้ชายที่มีพร้อมทั้งรูปโฉมและหัวใจอันแสนอ่อนโยนโดยแท้ หัวใจเขาเต้นแรงอยู่ใกล้เธอ มันวิเศษจนต้องหลับตาพริ้ม แล้วฟังเสียงมันเต้นราวกับนาฬิกาที่มีชีวิต

“พ่อคุณเอ๊ย...หล่อเหลือเกิน พ่อเป็นเทพบุตรจุติมาจากสวรรค์ชั้นไหนน้อ” สาวตัวเล็กรำพันเบาก่อนจะรวบรวมสมาธิ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด มองชายในฝันอย่างมาดหมาย อ้าปากงับลมจนเกิดเสียง“หมับ!” ทำท่าราวนางจิ้งจอกจ้องขย้ำเหยื่อหรี่ตาเล็กมองคนบนฝั่งพลางทำท่าเหมือนกำลังขบเคี้ยวของอร่ อย ดัดเสียงใส่จริต

อีกภาพหนึ่งใต้แสงสีนวลสลัวถูกฉายด้วยสป็อตไลต์ดวงเล็กเท่าฝ่ามือ เป็นรูปของหญิงสาวที่มีแขนทั้งหกข้างเช่นแมงมุมนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าเครื่องทอผ้า “ชื่อร้านเรา... อารัคเน ปีศาจแมงมุมทอผ้า... ไม่ใช่แค่ตำนานหรือชื่อร้านเก๋ ๆ แต่เป็นต้นตระกูลยาซาคอฟ หล่อนเป็นสาวทอผ้ามีฝี มือ แต่เพราะความอวดดีว่าตนเก่งเกินเทพ เลยถูกสาปด้วยน้ำมือเทพีอะธีน่า (Athena) แล้วอีกภาพข้างบนครับ...”

ขวัญยิหวาถอนหายใจ “น้องคุณน่ะ เป็นเหมือนโรงแรมให้ผีตายโหงพวกนี้มาพัก แต่ก่อนมันหิวโหยมาก แต่พอมาอยู่กับน้องคุณ มีร่างให้มันพัก มีอาหารให้มันกิน มันก็จะอยู่กันจนอ้วนท้วนสมบูรณ์นั่นแหละ จากที่มันเคยกินทุกอย่างให้มันอิ่ม มันก็จะเริ่มอยากกินของสดของคาว เวลากลางคืนมันก็จะแ อบมากินของสดในตู้เย็น ถ้าบ้านคุณมีสัตว์เลี้ยง มันก็จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย และภาพที่ฉันเห็นจากคุณ น้องสาวของคุณเคลื่อนไหวเร็วมาก ชนิดที่คุณมองตามไม่ทัน ฉันพูดถูกหรือเปล่า”

Su Foam incredible looking at Shen Yi: "Why to me? In the end what happened? " Next Chapter

เขาว่ายิ้ม ๆ หญิงสาวท่าทางจริงจัง “ไม่เอาล่ะ ไม่คุยเรื่องผีสาง สุสานนี้เก่ากี่พันปี” เธอโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน เกรงจะมีผีออกมาตามที่พูดจริง ๆ

เลือดที่สามารถล้างมนต์บางอย่างที่คุ้มกันพายัพมาตลอดได้ ข้อมือถูกมัดด้วยเนคไท และข้อเท้าทั้งสองข้างตอนนี้กำลังถูกมัดด้วยเถากุหลาบสีดำที่มีหนามแหลมคม พวกมันพากันเลื้อยมาจากนอกระเบียงเพื่อโอบรัดตัวชายหนุ่มจนแน่นขนัดแทบหาทางขยับตัวไม่ได้ พายัพร้องครวญครางไม่เป็นภาษาอย่างเจ็ บปวดเมื่อโดนหนามกุหลาบทิ่มแทงลึกเข้าไปในเนื้อตัวจนทั่วทั้งร่าง