Fantôme นิยาย & เรื่องราว

ดุจดาวต่อประโยค น้ำเสียงหวาดกลัว ทั้งสองหันไปมองประตูห้องที่พังยับเยิน เห็นเงาดำทะมึนปรากฏขึ้น ร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูปผิดร่าง สูงใหญ่เกินมนุษย์ปกติ ดวงตาเรืองแสงสีแดงก่ำ “วิ่ง!” ดุจดาวตะโกน พยุงร่างของอาทิตย์ขึ้น

พันวาโต้แย้ง “ไม่เป็นไรหรอก เป็นครีมก็คงคิดเหมือนวานั่นแหละ แต่ครีมไม่ได้รีบแต่งงานเพราะท้องหรอกนะ ที่ครีมบอกว่ากะทันหันเพราะครีมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าจะต้องแต่งงานต่างหากจ้ะ”

หญิงสาวขอร้องเสียงอ่อน “กลับพร้อมคุณติณเถอะครับ” น้ำเสียงและสีหน้าแข็งกร้าวอยู่เป็นนิจของเอกสิทธิ์ยังพลอยอ่อนโยนลงชนิดที่มณทิรายังตาค้าง ดาวนิลมีคุณสมบัติพิเศษที่ทำให้ใจคนเหลวเป็นน้ำแหง ๆ

ดวงตาของคุณดวงพรแข็งกร้าวแดงก่ำดูน่ากลัวราวซาตานร้ายในคราบมนุษย์ “หยุดนะ ทิ้งมีดลงเดี๋ยวนี้คุณดวงพร” เสียงห้าวของธีโอดังขึ้นพร้อมกับเคน เจมส์และสารวัตรกวินถือปืนจดจ้องมาที่คุณดวงพร ผู้สูงวัยที่อยู่ในห้วงความแค้นเคืองและบ้าดีเดือดไม่ฟังเสียงแต่จ้วงมีดลงมาอย่างรวดเร็ว

แต่งกายประหลาด พูดจาประหลาด นางแปลกประหลาดยากหาใครเปรียบ และที่ประหลาดที่สุด คือนางคล้ายกับอยู่ในใจของเขา นางเป็นดั่งดวงใจของเขา นาง...ซึ่งไม่มีตัวตนอยู่จริง ในโลกของเขา... นางเป็นใคร????

สั่งเสียงเย็นชาสายตาจ้องมองร่างเล็กที่กำลังลุกออกจากที่นอน ปากบางเคลือบด้วยลิปสติกสีกุหลาบเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตาหนาจ้องหน้าเปลวเพลิงกลับ “หนูไม่อยากขายตัว” เธอไม่ได้โง่ (จริงๆ นะ) จนไม่รู้ว่าการขายตัวคืออะไร เพียงแต่สมองมันคิดได้ช้าเลยเพิ่งเข ้าใจอะไรพวกนี้

คาริสากำลังจะลุกขึ้นตามไปหวังจะแอบฟัง แต่ตาดันไปสะดุดตาสะดุดกับโคมไฟขึ้นมา ดูเหมือนว่ามีดวงตาที่สามแฝงอยู่ในโคมไฟนั่น ยังร้ายเหมือนเดิมนะแดน นายนี่มันซาตานชัด ๆ เมื่อทำอะไรไม่ได้ เธอจึงเลือกที่จะนอนนิ่ง ๆ และกำลังคิดว่าจะปฏิบัติตัวกับแดเนียลยังไงหลังจากน ี้ “มันคือองค์กรอะไร”

เขาถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงก้องกังวานที่ทำให้ร่างบอบบางชะงักกึก บุรุษผู้มีเรือนร่างสูงใหญ่กำยำและชุดสูทภูมิฐานช่วยเสริมความสง่าเป็นเท่าตัว ใบหน้าคร้ามคมใต้กรอบเรือนผมสั้นสีน้ำตาลแกมทองแดง ดวงตาคู่คมบนใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรกรีกจ้องมองมายังเธอ ผู้มาเยือนที่ต กอยู่ในอาการตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า “ผมไม่ได้เรียกชื่อคุณผิดใช่ไหม คนของผมรายงานผมว่าอย่างนั้น...ผมคือเอเดรียน สมิธ” เอเดรียน สมิธ

เหมียว เสียงแมวดังขึ้นจากมุมไหนสักมุมในบ้าน ดาวฤกษ์หันซ้ายหันขวามองหาที่มาของเสียง กระทั่งเห็นแมวสีส้มตัวหนึ่งเดินนวยนวดออกมาจากตรงใต้บันได “แมวของน้ำใสนะคะ” “แล้วมันมาอยู่บ้านเราได้ยังไงครับ” คำว่าบ้านเราที่ดาวฤกษ์เอ่ยมานั้นทำให้คนฟังหน้าแดงก่ำขึ้นมา นั่นเพรา ะเธอไม่ค่อยคุ้นชินกับคำหรือประโยคที่สื่อถึงความใกล้ชิดแบบพิเศษทำนองนี้เท่าไหร่