Novel & Cerita Fatal Frame 2: Crimson Butterfly

Binaril ko ang sumalubong sa akin. Pasakay na ako sa aking Ducati nang may bumaril sa akin. Ahhh! Fuck. Agad ko naman pinatakbo ang aking Ducati habang pinaulanan ako ng bala ng mga kalaban. May tama ako. Ramdam ko ang pagkirot ng aking likod. Nakarating ako sa Crimson University kung saan doon malapit nakatira si Athan. Si Nathan Montefalco ang matalik kong kaibigan.

wika nito at pilyong ngumiti bago binuhay ang makina ng kotse. “Loko,” sambit niya at marahan itong hinampas sa braso sabay hagikgik. “It's payback time!” turan ni Lucas ng makarating sila sa bahay at agad siyang binuhat nito pagkababa niya ng sasakyan hanggang sa makarating sila sa silid. “So are you ready?” wika ni Lucas at hinawakan ang dalawang kamay niya, hinubad ang kurbata nito at itinali sa mga kamay at hinila ito pataas sa ibabaw ng ulohan niya.

Pero alam niyang hindi nito iyon matatakpan ng buong-buo. Umupo siya sa vanity mirror. Habang sinusuklay ang mahabang buhok niya nang may kakaiba siyang napansin. She was frozen when she saw a red mark or bruise on her right neck! Where did she got this!? May insekto ba na kumagat sa kanya kagabi? Dinama ng daliri niya iyon she felt relieved dahil hindi naman makati iyon! But how? Paano niya nakuha iyon.

Nang buksan niya ang larawan, lalo lang tumingkad ang kanyang mukha, hindi na niya kayang maghintay na paalisin ang batang lalaki sa tabi ni Jessica. Nagmadali siya patungong Crimson, ang sasakyan ay pinipilit niyang magpatakbo ng mabilis ngunit hindi lumampas sa limitasyon ng bilis. Matapos isara ni Raymond ang tawag, gusto sana niyang sumunod at makipagbatian, ngunit napansin niya na ang babae sa tabi ni Jessica ay pamilyar din, kaya't ilang sandali rin bago niya nakilala siya.

He’s going back to the campsite kasi sumasakit na rin ang ulo niya kakaisip. Sinubukan ni Kristal na imulat ang kaniyang mga mata ngunit bumabagsak pa rin ito. Hindi na niya mabilang kung ilang beses niyang sinubukan hanggang sa magtagumpay siya. Ang unang bumungad sa kaniya ay ang puting kisame. Nagtataka man ay inikot ni Kristal ang kaniyang paningin sa kwarto at tumigil ito sa bandang pintuan nang makita niya sa Frankie.

Nagkaroon na kahit paano ng kulay ang kanyang mukha, at hindi na dumudugo ang kanyang mga sugat. Huminga siya nang malalim bago sabihin, “Ninakaw ko ang Crimson Blood Fruit na binabantayan nito. Nasa labas ang lobo at naghahanap ng makakain noong napadaan ako sa kuweba nito. “Sugatan na ako noon, at ang Crimson Blood Fruit ay isang pambihirang recovery medicine, kaya pinitas ko ito at kinain. “Hindi ko inasahang makakabalik kaagad ang lobo. Nakita nitong kinakain ko ang prutas kaya nagalit ito. Mabuti na lang at maabilidad din ako, kung hindi ay napunit na ako doon.”

Naglakad naman si Josie sa gitna para makita siya ng lahat. “Sino sa inyo ang nakita na si Crimson?” tanong ko naman. Nagsi-taasan naman ng mga kamay si Hope, Tatum, Morgan at Jesse. Hindi na ako nagtataka na walang takot na nararamdaman si Brady dahil hindi naman pala ito nagpakita sa kanya. “Did Crimson harm you, guys?" tanong ko sa kanila. “Crimson just threatened me that if I don’t participate in the game, I will surely die, including my brother,” naiiyak na saad ni Hope.

Pakiramdam ko’y nawawala ako sa sarili ko—sa pagitan ng tama at mali, sa pagitan ng takot at pagnanasa. Parang bawat hibla ng aking katawan ay alam na may mali, ngunit gusto pa rin. Nahulog kami sa buhangin, pinapahintulutan ang bawat sandali na ituro sa amin kung gaano kami kasumpong at delikado. “Kung may makakita sa atin…” mahina niyang bulong, puno ng takot at pangungulila. “Hindi pwedeng malaman ng sinuman,” sagot ko, halos bulong lang, ngunit ramdam ko ang init ng bawat salita.

Tinutok n’ya sa akin ang baril pagtayo n’ya. "Then kill me," hamon ko sa kaniya. No’ng hindi siya kumilos ako na ang nauna, sinipa ko ang baril na hawak niya. Sinuntok niya ako pero agad akong tumalikod sa kaniya, ginamit ko ang braso niya at nilagay ito sa balikat ko saka ko siya binaliktad. Knocked down na si Crimson at nakahiga na sa sahig habang walang malay. Kakaiba ito sa ibang laban ko dahil walang dugong nagkalat sa ring ngayon.

Pati kama namin ay sumasayaw sa ritmo ng aming musika. "Damn, babe. I—I'm cumming!" "Then, let's c — cum to—gether," mahinang tugon ko rito sabay ungol ulit. "Moan, babe." "Oh, yes! Harder, more babe!" maingay kong saad na halos bulong na nga lang. Hanggang sa bigla naming marinig ang mahinang pag-ingay ng kama, at nahulog ang picture frame na nasa dingding. Omg! Masyado bang malakas ang pagbayo para mahulog ang frame?