Fear Of Ghosts Novels & Stories

Alas-tres pa lang ng hapon kung kaya't maliwag pa ang daan, naaalala ko pa naman kung saan ang dinaanan namin kanina kaya nagmadali na ako. I don't believe in ghost, kaya hindi ako takot mag-isa na lumakad sa lugar na ito, ang mga pinsan ko lang naman ang mahilig takutin ang sarili nila sa mga bagay na hindi pa naman nila nakikita. Paminsan nag-uusap pa sila ng mga tungkol sa multo tapos matatakot, ewan ko ba sa kanila. Lalakas ng sapak sa utak.

I’ve fought wars, faced betrayal, lost brothers in blood — pero ngayon lang ako natakot ng ganito. Not for me. But for her. Sinindihan ko ang makina, at sa rearview mirror, may gumalaw sa dilim — isang pulang ilaw, blink ng camera lens. I crushed it with my hand, drove away. But deep down, I knew the truth. This wasn’t over. Not yet. **************************************************** 💀 “The ghosts of the past don’t vanish… they wait for the moment you start believing you’re safe.” ****************************************************

Iniisip ko pa lang na makikita ko yung sumapi kay Emily Rose o kaya kay Hannah Grace ay parang mawawalan na ako ng bait. "Di ko alam matatakutin ka pala." Natatawa na turan ni Sephira sa akin. I know I feared these kind of things. Sino na naman ang hindi? I swallow bullets and blades but with ghost? Nah, they are different story. "Everybody has fear." Sagot ko na lang rito. Hindi naman ako perpekto para walang kinatatakutan. "But this demon you are talking about. I do not fear them. I loath them and wanted to kill them." I uttered with icy cold voice and I noticed Sephira shivered.

Damn it! Curiosity and fear have covered the place next after all of the lights suddenly shut off. Umingay ang paligid and he thinks he understand why. Given ang dahilan ng multo, pero mas malapit ang takot na manakawan sila sa mga bag dahil sa dilim. Tsss! Mahigpit na yumakap sa kaniya si Jane, her arms are shaking in fear. He forgot she has nyctophobia, noon pa man ay ayaw na nito sa dilim dahil sa minsang karanasan dito.

It feels good, having him beside me, waking up beside him. I felt safe at the same time scared. Safe at other people but scared of the devil beside me. "Bethylia," " I heard him whispered on my ears with a yawn. Marahan kong ipinilig ang ulo para lingunin siya. A ghost of smile was seen in his face as I turned to him. The inch spaces between our faces made me gasped in shock. Kaunting galaw lang ay maaari ng magtama ang mga labi namin.

agad na tugon ko. “Talaga? Sayang may mga activities pa naman for dark copers!” Napatigil ako sa paglakad ng marinig ko ang sinabi ni Lordan at walang alinlangang bumalik para makasigurado na totoo ang sinasabi niya. Activities for those with phobophilia or who love fear: Horror movies: Playing Spirit of the Glass (With Paranormal Investigator) Reading Horror books in room Escape the dark room (Vampires, Mythological creatures, Ghost? Zombies, Human fake organs)

"Anong pinagsasabi niyo? Akala ko ba may nakita kang tao KC?" Bumugtong hininga si KC at may itinuro upang maningkit ang aking mga mata. Fear was the first thing I felt, kaya pala takot na takot ang dalawa. The bigger question is why are they here, wearing cloaks like a cult. Hindi ko alam ang pwedeng mangyari sa aming tatlo kapag nakita nila kami.

Gosh I'm scared of ghost! "Are you scared?" Nagulat si Blaire ng bigla itong magsalita at natawa naman Ang lalaki dahil bahagyang napatalon si Blaire sa gulat. "GOSH! DON'T SCARE ME LIKE THAT!" Gulay na Sabi ni Blaire at napahawak sa puso nito. Nagulat siya sa lalaking ito dahil ganitong Oras pa siya mag ppakita rito kung kelan 11pm na.

Tsk, pare-pareho lang naman silang lahat walang pinagkaiba, sinungaling talaga kahit anong sabihin nya hindi ako maniniwala! "Oyy mga bro tingnan nyo kung sino ang nandito si ghosty girl," Napatingin naman ako kong sino yong nag salita. Tsk, bakit nandito ang asawa ni Fiona na si Shrek!? (Gilbert Aguilar) Ghosty girl talaga ang tawag nila sakin kasi nga nakakakita ako ng multo pero hindi naman sila naniniwala duon, ang bobo lang diba? Nasa paa talaga utak nila.

Ramdam na ramdam ko ang paglapat ng aking ulo sa semento hanggang sa ganap na nawalan ako ng malay. Eyes snap open. How long I had been out cold? My lips were parched, my clothes were soaked, and hunger growled in my stomach. I squinted up my eyes to see how far down the rabbit hole I was and wondering what I was enclosed in, my eyes was transfixed by a shadowy outline of a man sitting up on the bed again as I was utterly immobilized in dread on my bed, as if the entire world was falling around me. Napalumiglig ako sa takot. He was looking down at me. Staring. Kinikilabot ako nito. Sa kahit anong gawin ko, hindi ako makalunok o makapagsalita, nanunuyo at namamaos ang lalamunan ko. Maya't may