Feeling Lonely Quotes Novels & Stories

“Messing up what?” “Everything.” Mas mababa ang boses ko kaysa sa inaasahan ko. “What if I start feeling things kasi nakakulong ako rito and he’s the only thing in front of me half the time? Hindi ko alam kung totoo ba ’to o baka…” “Lonely ka lang?” she finished. I swallowed. “Maybe.” Her voice turned gentle sa paraang best friends lang ang nakakagawa nang hindi tunog plastic. “Maybe. But lonely people don’t usually feel like punching someone and kissing them at the same time unless may something na talaga doon.”

Kung mayaman lang siguro ako, gusto kong iparanas sa mga kapatid ko ang makapunta sa mga ganitong lugar. Kinuhaan ko ng litrato ang paligid para kahit papaano ay may mailagay ako sa aking social media, at para na rin palihim na i-update ang lalaking 'yon. Pero kahit "good morning" na chat ay wala siyang ipinadala. "Feeling alone?" Napairap ako nang marinig ang pamilyar na boses. Hindi na lamang ako nagsalita at piniling huwag siyang pansinin nang umupo siya sa tabi ko.

Walang magulang na gigising sa akin at walang magulang na masasabihan ng problema. Whenever I'm lonely, idadaan ko na lang ito sa pag-iyak. Hindi ako maiintindihan ng kahit sino dahil ang mga taong gustong mapalapit sa akin ay mas piniling maniwala sa sabi-sabi at sa huli, iiwan din ako.

hindi yata 'yon para sa 'kin. Pagod akong pinikit ang aking mga mata. I suddenly feel lonely. I realized how lonely I am. Betrayed by my best friend, cheated on by my ex, and I'm forbidden to contact my parents. Kahit si Mikee lang sana ay kunin niya para may kasama ako rito. Nang ma-bored ako sa pagkakaupo, tumayo ako at nagtungo sa kusina. Maybe making cookies won't be bad. Kahit hindi ito tinuro sa akin ng etiquettes, my mom taught me how.

Tinitigan ko ng mariin ang huling mensahe niya at piniling hindi magreply. I feel it again. I feel…nobody. In my own home, I feel like a stranger. In my own family, I feel like I'm alone. Nilabas ko ang lighter na kinuha ko kanina. It would be perfect if I have a cupcake with me at least pero ayos na ito. Pumikit ako at tahimik na humiling sa itaas. Nang dumilat ako ay lumuluhang sinindihan ko ang lighter.

Tumingin ako sa mata niya, nagmamakaawa na sana ay naiintindihan niya ako. He nodded, smiling a little while wiping my tears with his thumb. “I understand, it’s hard, isn’t it?” Tumango ako at nilagay ulit ang mukha ko sa balikat niya. “It’s okay to feel lonely, hmm? Hurting is part of our lives, no matter how much you don’t want it. Kahit ilang beses mo na gustong sumuko, darating at darating pa rin, lalo na sa mga oras na hindi mo inaasahan.” Pumikit ako at nanatiling tahimik.

“Silly! Kanina ko pa nararamdaman na bumalik na iyong koneksyon nating dalawa.” Lumiwanag ang mukha nito at ang lawak ng ngiting niyakap siya ng mahigpit. “D*mn! When I cannot feel you these past few days, I feel scared and lonely!” pag-amin nito at dinampian ng halik ang taynga niya. “Sinubukan kong pangibabawin ang galit ko pero kapag nakikita kita ay hindi ko pala kayang magalit sa'yo ng matagal.”

Besides, he wouldn't be asking me if he doesn't in the first place. Hindi ko siya singot at nanatiling nakatingin lamang sa kanyang likod. Kanina lamang ay napakagaan lang ng kanyang mukha ngunit ngayon ay ramdam ko na ang bigat nito. "They say that when you are feeling sad and alone, just shout it out in front of this sea and it will help you be relieved." Pagpapatuloy niya. "I have tried doing that for almost a week now but...never did I felt reliev...even just for once."

Kung pwede lang niyang isampal ang katotohanang iyon sa asawa niya. "Ilang araw ka rin kasing hindi umuwi, naiinip ako rito kaya lumabas ako para makipagkita sa mga kaibigan ko. Alam mo naman, ang lungkot dito sa bahay kung wala ka, feeling ko I'm so alone," nagtagumpay siyang magmukhang malungkot na malungkot.

kaswal na saad niya ulit. “And besides, you’re precious when you laugh.” That made me live for a week. His words comforted me despite being so close to breaking down when I am alone. I don’t know, but whenever I am lonely, my tears will just automatically fall without any reason. Iiyak lang ako nang iiyak hanggang sa kusa na itong mawala and at the end of the day, I still don’t know the reason why I cry. I don’t find the comfort of being alone the same also of being in a crowd.