Filipino In Tagalog Novels & Stories

May pagka-sarcastic na sagot ko. Mahina siyang bumulong pero sapat na para marinig ko, "Pilosopo." "What did you say?" Tama ba ang narinig ko? Nagsalita siya ng tagalog? "Nothing." She answered. Nangunot ang noo ko at nagtanong sa kanya, "No. Nagtagalog ka?" "Marunong ka magtagalog?" Mukhang nagulat din siya. "Oo. Nakakapagsalita nga ako pero i-ikaw?" Ang akala ko ay hindi siya marunong magtagalog. Si Mama nga kahit na nakapunta sa Pilipinas ay hindi ganun karunong.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Naramdaman ko ang iilang butil ng luha niya na tumulo sa aking balikat. "Thank you, Pam," bulong niya habang hinahaplos ang aking likod. "I love you so much." "I love you too, Mr. Suplado Arken Fernandez," sagot ko.. Ikinulong niya ang aking mukha sa kaniyang palad bago ako siniil ng halik. Kung hindi pa naghiyawan ang mga tao at nagpalakpakan ay makakalimutan naming marami pa pala kaming ibang kasama.

Lumapit sa akin si Lola Lou at hinawakan niya ang magkabilaang kamay ko at ngumiti. "Magaling kang pumili ng lalaki . . ." Tumawa si Grandfather sa gilid ko. "Pilipinong-Pilipino. Simple lang pero malakas ang dating. Maganda rin ang dalang pangalan: tunog pang-hari." "Ang init po ng kamay mo!" sigaw ko. Binitiwan na ni Lola Lou ang kamay ko. "Okay na. Nakita ko na," nakangiting sabi niya.

mahina ngunit alam kong narinig ko ang pangalan ko na sinigaw ng kung sino mang tao ang naroon. Filipino. Ako ba ang hinahanap nila? Or guni guni ko lang yun?

Pagpapatuloy ko habang ang aking mga luha ay naglalaglagan. "Until I get tired of you, to us, to our relationship. Until I decided to just go home to the Philippines, even though you also know that my father does not like me. Even if you know, I am allergic to that country. But, you just let me, and said, 'All right, go away. And do whatever the hell you want.' You remember that, right?" Napatawa ako ng pagak habang patuloy na lumuluha. Nanatili lamang din itong nakikinig sa akin. Kaya nagpatuloy akong muli.

CASSY "Ohhhh! Shit! Malapit na ako! Ohhhh!" imporma niya sa akin na malapit na siya na may kasamang ungol. Patuloy pa rin siya sa paggalaw sa loob ko. Basang-basa na ako. Naliligo na nga kaming dalawa sa pinaghalong pawis namin. Yakap-yakap ko pa rin nga siya.

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

Taray sa akin ni Kira Natawa naman ako, "Osiya sige tawagin mo si Manong at bibilhan kita ng isang story book." Pag suko ko. "Really? Yes! I love you ate!" Saad niya at tinawag si Manong. "Mag kano po manong?" Tanong ko

Napipi ako’t hindi na nakaimik pa dahil sa sinabi niya. “I’m your Byeongyun.” “I’m your Byeongyun.” “I’m your Byeongyun.” Hindi ko pa man lubos na maintindihan ang ibig niyang sabihin ay hinayaan ko na lamang siya. Sa totoo lang ay hindi ko rin naman lubos na maisip na magiging komportable siyang kasama ako. Na pipiliin niya akong makasama kaysa sa mga katulad niya na mayaman, kapwa niya Korean, at iyong mga ka-level niya ang itsura. Kumbaga, isa lang naman akong purong Filipina na simple at hindi makapag-aaral kung walang scholarship.