Finding Ones Self Novels & Stories

Minsan gusto ko rin naman maging makasarili, na unahin ang sarili ko at ipagdamot ang mga bagay na meron ako. Pero sa tuwing gusto kong subukan ‘yon, parang may kumikirot sa dibdib ko lalo na kapag nakikita kong nadidismaya ang mga tao sa paligid ko. Hay. Siguro, ito na talaga ako, si Pamela na laging inuuna ang iba kahit pa minsan, gusto ko rin namang unahin ang sarili ko.

Nakaupo sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ako. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon siya makatingin. Para bang may gusto siyang sabihin ngunit hindi niya magawa. Para bang may gusto siyang aminin ngunit hindi niya kayang bigkasin. Hanggang sa marahas itong napabuntong hininga at nagsalita. "Is that really how you see yourself?" Napahinto ako. Bahagya akong napakunot-noo.

Umaasa ang kanyang mga mata at napatungo nalang ako nang hawakan niya ang aking mga kamay. Hindi ko malaman ang iisipin. Hindi ko malaman ang mararamdaman. Hindi ko maintindihan ang gagawin. Alam kong kaibigan ko sila pero hindi naman sa lahat ng oras ay sa kaibigan ka pupunta kapag may problema hindi ba? Minsan kailangan ring harapin ang sariling problema at sariling desisyon nang mag-isa dahil suporta lang nila ay malaking tulong na.

May halo na… Realization. Tama siya sa isang bagay. Hindi ko alam kung sino ako… Kung wala sila. Pero hindi ibig sabihin na tama siya sa lahat. Hindi ibig sabihin na mananalo siya. Napahinga ako nang malalim. Then slowly… Tumayo ako. Lumapit ako sa salamin. Tinignan ko ang sarili ko.

“Sa tingin ko, karapat-dapat ako sa isang mas mabuti at mas kahanga-hangang lalaki. Kaya, salamat dahil pinakita mo sakin kung gaano ka kawalang kwenta, dahil dito nakita ko nang malinaw ang sarili ko at nalaman ko kung ano ang dapat kong gawin mula ngayon." THIRD PERSON POV

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

Paglabas niya, naka-oversized shirt at naka-barefoot, naglakad siya papunta sa maliit na hallway mirror. Tumingin siya sa sarili. Maputla. Pagod. Pero hindi wasak. Yung mga mata niya—mas matapang kaysa kagabi. Mas matalim kaysa kanina. Mas kalkulado kaysa kahit sino sa kalaban. Tiningnan niya ang sarili na parang hindi niya tinitingnan ang pisikal—kundi ang estado ng loob. “You’re not losing,” bulong niya sa sarili. “You’re evolving.”

Unti-unti nang naaayos ng pamilya ko ang buhay namin, pero ako kaya, kailan ko masasabi na maayos na ako? Napa buntong-hininga na lamang ako saka itinuloy ang pag-aayos sa aking sarili. Nang matapos ako ay muli ko na pinasadahan ng tingin ang repleksyon ko. And as I look at myself in the mirror, I see a different woman staring back at me.

Nag-isip na naman siya. "Morena." Napabuntong-hininga na naman ako. One out of four pa lang ako. Hindi pa pala counted yong honest. Nakakainis. "Tapos hindi easy to get." At doon ako napuruhan. Naramdaman ko ulit ang mga karayom na tumusok-tusok sa dibdib ko. Now I understand. He's attempting to find someone who is the opposite of me.