Finding Ones Self Novels & Stories

Umaasa ang kanyang mga mata at napatungo nalang ako nang hawakan niya ang aking mga kamay. Hindi ko malaman ang iisipin. Hindi ko malaman ang mararamdaman. Hindi ko maintindihan ang gagawin. Alam kong kaibigan ko sila pero hindi naman sa lahat ng oras ay sa kaibigan ka pupunta kapag may problema hindi ba? Minsan kailangan ring harapin ang sariling problema at sariling desisyon nang mag-isa dahil suporta lang nila ay malaking tulong na.

Tumayo siya at muling lumabas sa bahay kubo. Nailing ako at kahit paano ay gumaan ang pakiramdam ko. Nawala na rin ang takot at kaba ko. Naisip ko rin kasi na baka, hindi na ako hinahanap ni Aldo. Baka negosyo ang pinunta nila rito. Sino ba naman ako para hanapin pa niya kung nagsisimula na silang maghanap ng bago niyang mapapangasawa? "I am no one. I've belonged to no one since birth," mahinang bigkas ko sa aking sarili.

May halo na… Realization. Tama siya sa isang bagay. Hindi ko alam kung sino ako… Kung wala sila. Pero hindi ibig sabihin na tama siya sa lahat. Hindi ibig sabihin na mananalo siya. Napahinga ako nang malalim. Then slowly… Tumayo ako. Lumapit ako sa salamin. Tinignan ko ang sarili ko.

“Sa tingin ko, karapat-dapat ako sa isang mas mabuti at mas kahanga-hangang lalaki. Kaya, salamat dahil pinakita mo sakin kung gaano ka kawalang kwenta, dahil dito nakita ko nang malinaw ang sarili ko at nalaman ko kung ano ang dapat kong gawin mula ngayon." THIRD PERSON POV

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

Paglabas niya, naka-oversized shirt at naka-barefoot, naglakad siya papunta sa maliit na hallway mirror. Tumingin siya sa sarili. Maputla. Pagod. Pero hindi wasak. Yung mga mata niya—mas matapang kaysa kagabi. Mas matalim kaysa kanina. Mas kalkulado kaysa kahit sino sa kalaban. Tiningnan niya ang sarili na parang hindi niya tinitingnan ang pisikal—kundi ang estado ng loob. “You’re not losing,” bulong niya sa sarili. “You’re evolving.”

Oo ngayon. Sa unang tingin ay masasabi mong tahimik, may pagkamisteryoso, at parang may sariling mundo si Ego. Kaya nagulat ako nang siya mismo ang humarap sa media. Pakiramdam ko ay sinadya niya ang bagay na iyon— na sinadya niyang ipaalam sa lahat na ikakasal kami.

Matagal siyang tumayo sa harap ng salamin, nakatitig sa sarili niyang repleksyon, na para bang may hinahanap na kulang sa kanya. Hindi siya ginulo ni Hector. Hinayaan niya muna si Eunice na mapag-isa at pakalmahin ang sarili, kahit gustong-gusto na niya itong yakapin. Ayaw niyang isipin ni Eunice na sinasamantala niya ang sitwasyon. “Anong kulang sa'kin? Hindi ba ako sapat na maganda?” tanong ni Eunice sa sarili niyang repleksyon.

Unti-unti nang naaayos ng pamilya ko ang buhay namin, pero ako kaya, kailan ko masasabi na maayos na ako? Napa buntong-hininga na lamang ako saka itinuloy ang pag-aayos sa aking sarili. Nang matapos ako ay muli ko na pinasadahan ng tingin ang repleksyon ko. And as I look at myself in the mirror, I see a different woman staring back at me.