Novel & Cerita Freedom Is Absolute

Alam nilang may punto ako, pero hindi nila matanggap ang bigat ng sinabi ko. “Ngunit mawawalan na kami ng kalayaan kung ganoon,” mahina ngunit mariing pahayag ng isa. Napatawa ako nang pagak. “The moment you signed the contract to be part of this organization, you already gave up your freedom.” Bumagsak ang katahimikan sa paligid. Hindi ko mawari kung sang-ayon ba sila o hindi. Pero kita ko sa iba ang matalim na titig, ang hindi pagsang-ayon sa aking desisyon.

“Hindi ko naman siya iniipit. May kalayaan pa rin naman siyang tumanggi kapag ayaw niya sa ideya na magpapakasal kami.” “Sana lang ay wag niyang tanggapin iyon kung labag naman sa loob niya. Indeed that we have freedom to choose between things, but once your ‘what if’s’ pop out of your head, magbabago at magbabago ang mga desisyon mo at prinsipyo mo sa buhay.”

"Magalit ka na, magwala ka pa, isumpa mo pa kami... but that will never happen. Never!" Nanlamig ang buong katawan ko. Parang gumuho ang mundo ko sa mga sinabi niya. Ang akala ko ay simula na ng kalayaan ko ngayong nakakakita na ako... ito pala ang simula ng mas mahigpit pang pagkakulong. Freedom was just an illusion.

that no matter how hard I try to reach Isles, no matter what effort I put, he will always leave some parts of him unsaid. Na kahit magsikap ako, hindi niya ang bubuksan ang sarili niya sa ‘kin. And I find it hard to be contented with that. Kinuha ko ang kamay ni Isles. I held it and stared at his eyes sincerely. “The truth will always prevail. Kahit anong tago ng tao sa katotohanan, lalabas at lalabas din iyon. Kahit gaano pa kayaman o kamakapangyarihan ang isang tao. No matter how much money they use... Hindi man ngayon o hindi man agad, siguradong darating ang tamang panahon, magiging malaya rin ang katotohanan. It seems unfair... but it will come. You just have to be brave enough.”

Balot ng otoridad at kapangyarihan ang tono nito. Natahimik ang media. "Freedom of speech is important but no freedom is absolute. Crossed the line, and I assure you, every insult you throw in will hold you accountable," babala ng doctor. Wala nang nangahas pang magtanong mula sa panig ng media. Pati si Madam Daisy ay mistulang sisiw na nabuhusan ng malamig na tubig.

Natutunan kong ang kalayaan ko ay hindi lamang limitado sa silid—ito ay limitado sa kanyang pagtingin, sa kanyang pahintulot, sa kanyang kontrol. “These are chains that you cannot see, but you will feel them every day,” bulong niya sa akin sa gabi, habang ang kanyang tingin ay parang lason na dahan-dahang pumapasok sa aking puso. At sa bawat araw, unti-unti akong natututo—hindi upang lumaban, kundi upang umangkop, upang mabuhay sa ilalim ng kanyang paningin, sa ilalim ng kanyang laro. Ngunit kahit ganoon, may isang bahagi ng akin na tumutol, na nagsisikap na hanapin ang maliit na espasyo ng kalayaan sa bawat utos, sa bawat paghihigpit.

Yaz POV Ang mabuhay nang malaya kasama ang pamilya ko ang siyang pinakamasayang nangyari sa buong buhay ko. Hindi ko pinagsisihan na lumaban kami para sa kalayaan,,nakakapang hinayang nga lang na kailangan may tao pang mawala.. Siguro nga ito ang plano sa amin ng tadhana,,iba man ang aming pananaw sa buhay pero iisa kami ng layunin ang maging malaya sa magulong sitwasyon.. Napa ngiti ako ng makita ko ang mag ina ko na ngayon ay naka lubog sa tubig..

The one he always wanted. Freedom.

"I'm sure Dad is outside.Kaya alam nun na isang room lang ang binook ko. May dinukot ito sa bulsa ng amerikana. "Let's talk about this!" ang sabi nito nang isang coupon ban na nakatupi sa apat. "Ano 'to?" Kumunot ang noo ni Catherine. Wala siyang alam dun. "Pabor naman sa akin ang mga nakasulat diyan maliban lang sa bahaging dulo. "Freedom?" Do you really ask for your freedom? Sorry, I cannot give you that, Sofia. Hindi ka puwedeng lumabas kasama ng mga kaibigan mo, drink at the bar, and spend my money until morning para mag-party tulad ng dati mong gawain, not until you are my wife. I need a wife, Sofia, not a kid to monitor, " sabi ni Andrew.

“You just control everything.” Silence. Heavy. Dangerous. But I didn’t stop. Because for the first time—I didn’t want to. “You watch me,” I continued. “You tell me where to go, what to do—” “For your safety.” “That’s not safe.” My chest rose and fell faster. “That’s control.” Julian’s gaze sharpened. “And what’s the difference?” “Freedom.” The word came out before I could stop it. And the moment it did— I knew. I crossed a line.